Shloka 11
Ādi Parva, Adhyāya 193 — Hastināpura Mantra: Duryodhana’s Proposals to Divide the Pāṇḍavas
राजा च राज्ञ: सचिवाश्न सर्वे पुत्राश्न॒ राज्ञ: सुहृदस्तथैव । प्रेष्याश्न सर्वे नेखिलेन राजन् हर्ष समापेतुरतीव तत्र
vaiśampāyana uvāca |
rājā ca rājñaḥ sacivāś ca sarve putrāś ca rājñaḥ suhṛdas tathaiva |
preṣyāś ca sarve nikhilena rājan harṣaṃ samāpetur atīva tatra ||
વૈશંપાયન બોલ્યા—હે રાજન! ત્યાં રાજા, રાજાના સર્વ મંત્રીઓ, રાજાના પુત્રો, તેમજ તેના સુહૃદો અને કોઈ અપવાદ વિના સર્વ સેવકો—બધાં જ અત્યંત હર્ષથી પરિપૂર્ણ થયા.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic social ideal: when worthy and powerful guests arrive with rightful intent, a king’s entire polity—ministers, family, allies, and servants—responds with unified goodwill. Such collective joy reflects political ethics grounded in recognizing virtue and strengthening righteous alliances.
Vaiśampāyana narrates to King Janamejaya that Drupada and everyone around him—sons, ministers, friends, and attendants—became exceedingly delighted upon seeing the Pāṇḍavas. The surrounding prose context emphasizes the Pāṇḍavas’ heroic appearance, which heightens Drupada’s welcoming joy.