Shloka 21
Varaha-Pradurbhava Context: Prahlada’s Bhakti, Narasimha’s Ugra-Form, and Shiva’s Sharabha Intervention
तं तुष्टुवुः सुरश्रेष्ठा लोका लोकाचले स्थिताः सब्रह्मकाः ससाध्याश् च सयमाः समरुद्गणाः
taṃ tuṣṭuvuḥ suraśreṣṭhā lokā lokācale sthitāḥ sabrahmakāḥ sasādhyāś ca sayamāḥ samarudgaṇāḥ
ત્યારે દેવશ્રેષ્ઠોએ તેમની સ્તુતિ કરી; અને લોકાચલમાં સ્થિત સર્વ લોકોએ—બ્રહ્મા, સાધ્યો, યમ અને મરુદ્ગણો સહિત—ભક્તિભાવે સ્તોત્ર અર્પણ કર્યા. આ રીતે સમગ્ર વિશ્વવ્યવસ્થાએ પરમ પતિને નમન કર્યું, જે એકમાત્ર પશુના પાશબંધનને છૂટું કરે છે.
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
FAQs
It shows that even the highest cosmic authorities—Brahmā and the devas—respond to the Supreme Lord with stuti (hymnic praise), implying that Linga-oriented worship is not merely personal devotion but a universal, cosmic act of acknowledging Pati.
By depicting all worlds and divine orders praising Him, the verse frames Shiva-tattva as sovereign and all-pervading—the Supreme Pati recognized across realms, beyond limited deva-status, as the ultimate refuge and ruler.
Stuti (recitation of praise) is highlighted as a core devotional discipline that supports Pashupata orientation—turning the pashu’s attention toward Pati—often paired in practice with japa, dhyana, and Linga-puja.