Shloka 10
Prahlāda’s Prayers Pacify Lord Nṛsiṁhadeva
Prahlāda-stuti and the Lord’s Benediction Offer
विप्राद् द्विषड्गुणयुतादरविन्दनाभ- पादारविन्दविमुखात् श्वपचं वरिष्ठम् । मन्ये तदर्पितमनोवचनेहितार्थ- प्राणं पुनाति स कुलं न तु भूरिमान: ॥ १० ॥
viprād dvi-ṣaḍ-guṇa-yutād aravinda-nābha- pādāravinda-vimukhāt śvapacaṁ variṣṭham manye tad-arpita-mano-vacanehitārtha- prāṇaṁ punāti sa kulaṁ na tu bhūrimānaḥ
કમલનાભ ભગવાનના ચરણકમળોથી વિમુખ, બાર બ્રાહ્મણ ગુણોથી યુક્ત બ્રાહ્મણ કરતાં પણ હું તે શ્વપચ-ભક્તને શ્રેષ્ઠ માનું છું, જેણે મન, વાણી, કર્મ, ધન અને પ્રાણ બધું ભગવાનને અર્પણ કર્યું છે. એવો ભક્ત પોતાના સમગ્ર કુળને પવિત્ર કરે છે; પરંતુ ખોટા અભિમાનવાળો બ્રાહ્મણ પોતાને પણ શુદ્ધ કરી શકતો નથી.
Here is a statement by Prahlāda Mahārāja, one of the twelve authorities, regarding the distinction between a devotee and a brāhmaṇa expert in karma-kāṇḍa, or Vedic ritualistic ceremonies. There are four varṇas and four āśramas, which divide human society, but the central principle is to become a first-class pure devotee. It is said in the Hari-bhakti-sudhodaya:
FAQs
This verse teaches that devotion to the Lord’s lotus feet is the real spiritual qualification: even someone born in a very low family becomes superior if fully surrendered, while a proud brāhmaṇa without devotion does not attain the same purity.
While praying to Lord Nṛsiṁhadeva, Prahlāda emphasizes that bhakti—offering mind, words, deeds, wealth, and life to the Lord—outweighs external status or mere possession of good qualities without devotion.
Prioritize sincere devotion and surrender in daily conduct—align your thoughts, speech, work, resources, and life-goals with service to God—rather than relying on social identity, credentials, or pride.