Shloka 7
Hiraṇyakaśipu’s Wrath, the Assault on Vedic Culture, and the Boy-Yamarāja’s Teaching on the Soul
तस्य त्यक्तस्वभावस्य घृणेर्मायावनौकस: । भजन्तं भजमानस्य बालस्येवास्थिरात्मन: ॥ ७ ॥ मच्छूलभिन्नग्रीवस्य भूरिणा रुधिरेण वै । असृक्प्रियं तर्पयिष्ये भ्रातरं मे गतव्यथ: ॥ ८ ॥
tasya tyakta-svabhāvasya ghṛṇer māyā-vanaukasaḥ bhajantaṁ bhajamānasya bālasyevāsthirātmanaḥ
પરમેશ્વરે દાનવો અને દેવો પ્રત્યેની તેમની સ્વાભાવિક સમાનતા છોડી દીધી છે. જોકે તેઓ પરમ પુરુષ છે, તેમ છતાં હવે માયાથી પ્રભાવિત થઈને તેમણે તેમના ભક્ત દેવોને પ્રસન્ન કરવા માટે વરાહ રૂપ ધારણ કર્યું છે, જેમ કોઈ ચંચળ બાળક કોઈની તરફ ઢળી પડે છે. તેથી હું મારા ત્રિશૂળથી ભગવાન વિષ્ણુનું મસ્તક ધડથી અલગ કરી દઈશ અને તેમના શરીરમાંથી નીકળતા પુષ્કળ લોહીથી મારા ભાઈ હિરણ્યાક્ષને તૃપ્ત કરીશ, જેને લોહી પીવું ખૂબ પ્રિય હતું. આ રીતે હું પણ શાંત થઈશ.
The defect of the demoniac mentality is expressed in this verse very clearly. Hiraṇyakaśipu thought that Viṣṇu also becomes partial, like a child whose mind is not steady or resolute. The Lord can change His mind at any time, Hiraṇyakaśipu thought, and therefore His words and activities are like those of children. Actually, because the demons are ordinary human beings, their minds change, and being materially conditioned, they think that the Supreme Personality of Godhead is conditioned also. As the Lord says in Bhagavad-gītā (9.11) , avajānanti māṁ mūḍhā mānuṣīṁ tanum āśritam: “Fools deride Me when I descend in a human form.”
FAQs
This verse portrays how a demonic mentality becomes disturbed simply by seeing a devotee honored and served—envy arises when one cannot tolerate bhakti and the devotee’s influence.
Prahlāda’s saintly nature is highlighted: even among enemies, his heart remains steady in devotion, not driven by resentment or retaliation.
Avoid comparing or resenting others’ spiritual progress; instead, cultivate steadiness and goodwill, recognizing devotion as a virtue to honor rather than oppose.