Shloka 31
Brahmacarya and Vānaprastha Duties; Gradual Dissolution of Bodily Identity
इत्यक्षरतयात्मानं चिन्मात्रमवशेषितम् । ज्ञात्वाद्वयोऽथ विरमेद् दग्धयोनिरिवानल: ॥ ३१ ॥
ity akṣaratayātmānaṁ cin-mātram avaśeṣitam jñātvādvayo ’tha viramed dagdha-yonir ivānalaḥ
આ રીતે જ્યારે સર્વ ભૌતિક ઉપાધિઓ પોતાના-પોતાના તત્ત્વોમાં લય પામે, ત્યારે આત્મા અક્ષર—માત્ર ચૈતન્ય-સ્વરૂપ—અવશેષ છે એમ જાણી, પરમ સાથે ગુણસામ્ય ધરાવતો અદ્વય જીવ ભૌતિક અસ્તિત્વથી વિરમ થાય; જેમ ઇંધણ બળી જાય ત્યારે જ્વાળા શાંત થાય છે.
Thus end the Bhaktivedanta purports of the Seventh Canto, Twelfth Chapter, of the Śrīmad-Bhāgavatam, entitled “The Perfect Society: Four Spiritual Classes.”
FAQs
It teaches that when one realizes the imperishable self as pure consciousness, one understands the nondual truth (advaya) and naturally ceases material attachment.
Because just as fire stops when its fuel is exhausted, a realized person’s worldly impulses fade when ignorance and material identification are destroyed by true knowledge.
Practice steady self-inquiry and devotional remembrance so that identity shifts from temporary roles to the imperishable self; with that clarity, cravings and distractions weaken on their own.