Shloka 14
Parīkṣit Confronts Kali; Dharma and Bhūmi Lament Kṛṣṇa’s Departure
तत्र तत्रोपशृण्वान: स्वपूर्वेषां महात्मनाम् । प्रगीयमाणं च यश: कृष्णमाहात्म्यसूचकम् ॥ १३ ॥ आत्मानं च परित्रातमश्वत्थाम्नोऽस्त्रतेजस: । स्नेहं च वृष्णिपार्थानां तेषां भक्तिं च केशवे ॥ १४ ॥ तेभ्य: परमसन्तुष्ट: प्रीत्युज्जृम्भितलोचन: । महाधनानि वासांसि ददौ हारान् महामना: ॥ १५ ॥
tatra tatropaśṛṇvānaḥ sva-pūrveṣāṁ mahātmanām pragīyamāṇaṁ ca yaśaḥ kṛṣṇa-māhātmya-sūcakam
રાજા જ્યાં જ્યાં ગયા, ત્યાં ત્યાં તેઓ પોતાના મહાત્મા પૂર્વજોની—જે ભગવાનના ભક્ત હતા—કીર્તિ અને શ્રીકૃષ્ણના મહાત્મ્ય સૂચક યશનું ગાન સતત સાંભળતા. અશ્વત્થામાના અસ્ત્રતેજના પ્રચંડ તાપથી ભગવાને પોતાને બચાવ્યા, એ વાત પણ તેમણે સાંભળી. લોકો વૃષ્ણિ અને પૃથાપુત્રોમાં પરસ્પર સ્નેહ તથા કેશવ પ્રત્યે તેમની ભક્તિનું પણ વર્ણન કરતા. આવા ગાન કરનારોથી રાજા અત્યંત પ્રસન્ન થયા; તૃપ્તિથી આંખો વિસ્તારી ઉદારતાથી તેમણે કિંમતી હાર, વસ્ત્રો અને ધન દાન આપ્યું।
Kings and great personalities of the state are presented with welcome addresses. This is a system from time immemorial, and Mahārāja Parīkṣit, since he was one of the well-known emperors of the world, was also presented with addresses of welcome in all parts of the world as he visited those places. The subject matter of those welcome addresses was Kṛṣṇa. Kṛṣṇa means Kṛṣṇa and His eternal devotees, as the king means the king and his confidential associates.
FAQs
This verse highlights that hearing Kṛṣṇa’s celebrated fame—sung everywhere by saintly people—reveals His greatness and nourishes devotion.
In the narrative, Parīkṣit moves through his kingdom and encounters widespread remembrance of Kṛṣṇa and past great devotees, which frames the devotional culture of the time.
Make time to hear authentic Kṛṣṇa-kathā—through recitation, lectures, and scripture study—so the mind repeatedly returns to divine remembrance.