Srimad Bhagavatam — Panchama Skandha, Shloka 6
Viṣṇupadī Gaṅgā: Descent, Cosmic Pathways, and Śiva’s Praise of Saṅkarṣaṇa
सीता तु ब्रह्मसदनात्केसराचलादिगिरिशिखरेभ्योऽधोऽध: प्रस्रवन्ती गन्धमादनमूर्धसु पतित्वान्तरेण भद्राश्ववर्षं प्राच्यां दिशि क्षारसमुद्रमभिप्रविशति ॥ ६ ॥
sītā tu brahma-sadanāt kesarācalādi-giri-śikharebhyo ’dho ’dhaḥ prasravantī gandhamādana-mūrdhasu patitvāntareṇa bhadrāśva-varṣaṁ prācyāṁ diśi kṣāra-samudram abhipraviśati.
સીતા નામની ગંગાની શાખા બ્રહ્મસદનથી નીકળી, કેસરાચલ વગેરે પર્વતશિખરો પરથી નીચે-નીચે વહેતી, મેરુની આસપાસના કેસર સમાન શિખરો પરથી પડીને ગંધમાદન પર્વતના શિખર પર પડે છે. ત્યારબાદ વચ્ચે ભદ્રાશ્વ-વર્ષને સિંચતી તે પૂર્વ દિશામાં ક્ષારસમુદ્રમાં પ્રવેશ કરે છે.
FAQs
It describes the river Sītā as descending from Brahmā’s abode, flowing down from great mountain peaks, touching Gandhamādana Mountain, passing through Bhadrāśva-varṣa, and finally entering the Salt Ocean in the east.
Because the Bhagavatam is presenting sacred geography in a cosmic framework—this river’s origin is traced to Brahmā’s abode to indicate its divine, celestial source within the Purāṇic cosmology.
It encourages a devotee to see the world as sacred and ordered by the Lord—cultivating reverence for tīrthas (holy places), gratitude for nature, and remembrance of the divine reality behind creation.