Srimad Bhagavatam — Dvadasha Skandha, Shloka 12
Ātmā’s Unborn Nature and Fearlessness at Death
Parīkṣit’s Final Instruction
अहं ब्रह्म परं धाम ब्रह्माहं परमं पदम् । एवं समीक्ष्य चात्मानमात्मन्याधाय निष्कले ॥ ११ ॥ दशन्तं तक्षकं पादे लेलिहानं विषाननै: । न द्रक्ष्यसि शरीरं च विश्वं च पृथगात्मन: ॥ १२ ॥
ahaṁ brahma paraṁ dhāma brahmāhaṁ paramaṁ padam evaṁ samīkṣya cātmānam ātmany ādhāya niṣkale
“હું જ બ્રહ્મ, પરમ ધામ; અને એ જ બ્રહ્મ પરમ પદ—મારાથી અભિન્ન”—એ રીતે આત્માને સમીક્ષી નિષ્કલ પરમાત્મામાં પોતાને અર્પણ કરવાથી, વિષદંષ્ટ્ર તક્ષક પગને દંશે તોય તું તેને નહીં જોશે; ન મરતું શરીર, ન જગત—કારણ કે તું પોતાને તેમાંથી પૃથક જાણશે।
FAQs
This verse teaches inward contemplation—recognizing the Self as Brahman and fixing the mind in the partless Absolute as a direct means toward liberation.
Because Parīkṣit was preparing to leave the body imminently, Śukadeva instructed the most direct, fear-transcending realization—identity with the imperishable Self.
Practice steady remembrance and self-observation: withdraw attention from panic and bodily fear, and anchor awareness in the changeless witness within.