Shloka 43
Akrūra’s Mission: The Departure from Vraja and the Yamunā Vision of Viṣṇu-Ananta
तौ रथस्थौ कथमिह सुतावानकदुन्दुभे: । तर्हि स्वित्स्यन्दने न स्त इत्युन्मज्ज्य व्यचष्ट स: ॥ ४२ ॥ तत्रापि च यथापूर्वमासीनौ पुनरेव स: । न्यमज्जद् दर्शनं यन्मे मृषा किं सलिले तयो: ॥ ४३ ॥
tau ratha-sthau katham iha sutāv ānakadundubheḥ tarhi svit syandane na sta ity unmajjya vyacaṣṭa saḥ
અક્રૂર વિચારે છે—“આનકદુન્દુભિના આ બે પુત્ર તો રથમાં બેઠા છે; તો પછી પાણીમાં કેવી રીતે ઊભા? જરૂર રથ છોડીને આવ્યા હશે.” પરંતુ પાણીમાંથી બહાર આવી તેણે જોયું તો તેઓ પહેલાંની જેમ રથમાં જ બેઠા હતા. તે વિચાર્યો—“પાણીમાં થયેલું દર્શન શું મારો ભ્રમ હતો?” અને તે ફરી પાણીમાં ઉતર્યો।
FAQs
It describes Akrūra repeatedly seeing Kṛṣṇa and Balarāma on his chariot, yet also beholding a divine vision when he immerses in the river—showing Bhagavān’s inconceivable potency and Akrūra’s growing devotion.
Because after seeing a wondrous divine manifestation in the water, he questioned how the same two Lords could still be seated on the chariot—highlighting their acintya (inconceivable) nature.
It encourages humility before the divine: spiritual experiences may not fit ordinary logic, so one should respond with reverence, steadiness in devotion, and faith in the Lord’s higher reality.