Shloka 28
Akrūra’s Journey to Vraja and His Devotional Vision of Kṛṣṇa and Balarāma
ददर्श कृष्णं रामं च व्रजे गोदोहनं गतौ । पीतनीलाम्बरधरौ शरदम्बुरुहेक्षणौ ॥ २८ ॥ किशोरौ श्यामलश्वेतौ श्रीनिकेतौ बृहद्भुजौ । सुमुखौ सुन्दरवरौ बलद्विरदविक्रमौ ॥ २९ ॥ ध्वजवज्राङ्कुशाम्भोजैश्चिह्नितैरङ्घ्रिभिर्व्रजम् । शोभयन्तौ महात्मानौ सानुक्रोशस्मितेक्षणौ ॥ ३० ॥ उदाररुचिरक्रीडौ स्रग्विणौ वनमालिनौ । पुण्यगन्धानुलिप्ताङ्गौ स्नातौ विरजवाससौ ॥ ३१ ॥ प्रधानपुरुषावाद्यौ जगद्धेतू जगत्पती । अवतीर्णौ जगत्यर्थे स्वांशेन बलकेशवौ ॥ ३२ ॥ दिशो वितिमिरा राजन्कुर्वाणौ प्रभया स्वया । यथा मारकत: शैलो रौप्यश्च कनकाचितौ ॥ ३३ ॥
dadarśa kṛṣṇaṁ rāmaṁ ca vraje go-dohanaṁ gatau pīta-nīlāmbara-dharau śarad-amburahekṣaṇau
પછી અક્રૂરએ વ્રજમાં કૃષ્ણ અને રામને ગાયોનું દોહન કરવા જતા જોયા. કૃષ્ણ પીતાંબર અને બલરામ નીલાંબર ધારણ કરતા; તેમની આંખો શરદઋતુના કમળ જેવી હતી. બંને કિશોર—એક શ્યામ, બીજો શ્વેત—શ્રીના નિવાસ, વિશાળ ભુજાવાળા, સુમુખ અને સર્વમાં શ્રેષ્ઠ સુંદર; તેમની ચાલ બળવાન હાથી જેવી હતી. ધ્વજ, વજ્ર, અંકુશ અને કમળ વગેરે ચિહ્નોથી ચિહ્નિત તેમના ચરણ વ્રજભૂમિને શોભિત કરતા; કરુણાસ્મિત દૃષ્ટિથી તેઓ ચારે તરફ જોતા. તેમની લીલાઓ ઉદાર અને રુચિર; તેઓ હાર અને વનમાલાથી અલંકૃત, પવિત્ર સુગંધિત દ્રવ્યોનો લેપ કરેલા, સ્નાન કરેલા અને નિર્મળ વસ્ત્રધારી હતા. તેઓ આદ્ય પુરુષ, જગતના કારણ અને સ્વામી; ધરતીના કલ્યાણ માટે સ્વાંશે બલ અને કેશવ રૂપે અવતર્યા હતા. હે રાજા પરીક્ષિત! પોતાની પ્રભાથી તેઓ દિશાઓનો અંધકાર દૂર કરતા—જાણે સોનાથી શોભિત એક મરકત પર્વત અને એક રૌપ્ય પર્વત.