Shloka 5
Parīkṣit’s Questions and the Prelude to Kṛṣṇa’s Advent
Earth’s Burden, Viṣṇu’s Order, and Kaṁsa’s Fear
पितामहा मे समरेऽमरञ्जयै-र्देवव्रताद्यातिरथैस्तिमिङ्गिलै: । दूरत्ययं कौरवसैन्यसागरंकृत्वातरन् वत्सपदं स्म यत्प्लवा: ॥ ५ ॥ द्रौण्यस्त्रविप्लुष्टमिदं मदङ्गंसन्तानबीजं कुरुपाण्डवानाम् । जुगोप कुक्षिं गत आत्तचक्रोमातुश्च मे य: शरणं गताया: ॥ ६ ॥ वीर्याणि तस्याखिलदेहभाजा-मन्तर्बहि: पूरुषकालरूपै: । प्रयच्छतो मृत्युमुतामृतं चमायामनुष्यस्य वदस्व विद्वन् ॥ ७ ॥
pitāmahā me samare ’marañjayair devavratādyātirathais timiṅgilaiḥ duratyayaṁ kaurava-sainya-sāgaraṁ kṛtvātaran vatsa-padaṁ sma yat-plavāḥ
કૃષ્ણના ચરણકમળોની નૌકા લઈને મારા પિતામહ અર્જુન વગેરે, જ્યાં ભીષ્મદેવ જેવા મહામાછલા સમાન સેનાપતિઓ હતા, તે દુસ્તર કૌરવ-સૈન્યસાગરને વત્સપદ સમાન સહેલાઈથી પાર થયા. મારી માતા શરણ ગઈ તેથી, સુદર્શનચક્રધારી પ્રભુ ગર્ભમાં પ્રવેશીને અશ્વત્થામાના અગ્ન્યસ્ત્રથી દગ્ધ થવા લાગેલું મારું શરીર—કુરુ-પાંડવ વંશનું અંતિમ બીજ—રક્ષ્યું. એ જ માયામનુષ્ય શ્રીકૃષ્ણ કાળરૂપે સર્વ દેહધારીઓમાં અંદર-બહાર પ્રગટ રહી, કોઈને ક્રૂર મૃત્યુરૂપે, કોઈને અમૃતરૂપ મુક્તિરૂપે ફળ આપે છે; હે વિદ્વન, તેમના દિવ્ય પરાક્રમો વર્ણવો।
As stated in Śrīmad-Bhāgavatam (10.14.58) :
FAQs
It teaches that what is impossible by one’s own strength becomes easily surmountable when one takes Lord Krishna’s shelter; His grace reduces vast dangers to something small.
Parikshit recalls how Krishna’s presence and guidance enabled Arjuna to face overwhelming warriors like Bhishma, highlighting Krishna’s role as the devotee’s unfailing support.
When facing overwhelming challenges, cultivate dependence on Krishna through prayer, remembrance, and dharmic action—trusting that divine guidance can make heavy burdens manageable.