The Birth and Consecration of Skanda (Kartikeya) at Kurukshetra
स्थाणुं ब्रह्म गणं प्रादाद् विष्णुः प्रादाद् गणत्रयम् संक्रमं विक्रमं चैव तृतीयं च पराक्रमम्
sthāṇuṃ brahma gaṇaṃ prādād viṣṇuḥ prādād gaṇatrayam saṃkramaṃ vikramaṃ caiva tṛtīyaṃ ca parākramam
Brahmā donna (un gaṇa nommé) Sthāṇu ; et Viṣṇu donna une triade de gaṇa—Saṃkrama, Vikrama et, pour le troisième, Parākrama.
{ "primaryRasa": "adbhuta", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Grammatically it is presented as a gaṇa-name given by Brahmā. Although Sthāṇu is a well-known epithet of Śiva, Purāṇas frequently reuse divine epithets as names for attendants or personified powers; context favors a distinct gaṇa rather than Śiva personally being ‘given.’
They are abstract nouns of movement and heroism, functioning as personified martial capacities. ‘Vikrama’ especially echoes Viṣṇu’s famed “stride” (a conceptual bridge to Trivikrama), aligning Viṣṇu’s contribution with decisive, advancing power in battle.
Yes: it depicts a coordinated cosmos where major deities contribute their own ‘powers’ (sometimes as named beings) to a shared divine enterprise, reinforcing Purāṇic models of unity-in-function across sectarian lines.