Harihara Revelation and the Kurukshetra Tirtha Cycle: Sthanu in Vishnu and the Sanctification of Saptasarasvata
कृपणं धर्महीनं च यद् वर्ज्यं यच्च वह्निदम् चतुद्र्दशममोवोक्तं नरकं तद् विगर्हितम्
kṛpaṇaṃ dharmahīnaṃ ca yad varjyaṃ yacca vahnidam catudrdaśamamovoktaṃ narakaṃ tad vigarhitam
L’avarice et l’absence de dharma ; ce qu’il faut éviter ; et ce qui « donne au feu » (conduite destructrice, incendiaire) : cela est énoncé comme la quatorzième faute ; c’est blâmé comme menant à l’enfer.
{ "primaryRasa": "bhayanaka", "secondaryRasa": "raudra", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
In dharma literature, kṛpaṇa is broader: a cramped, ungenerous disposition—unwillingness to share wealth, knowledge, protection, or kindness. It is opposed to dāna and dayā, which sustain social and religious life.
Literally ‘giving to fire,’ it can denote acts that cause fire or destruction (e.g., arson, reckless burning), and more generally conduct that ‘inflames’ harm—ruining households, resources, or communal safety. The verse groups it with varjya (to be avoided), marking it as a serious transgression.
The text shifts from listing faults to stating their karmic gravity. By naming naraka, it underscores that these are not minor lapses but condemned actions/dispositions with severe retributive consequences in Purāṇic moral cosmology.