Verse 56
Naadbindu
जाग्रन्निद्राविनिर्मुक्तः स्वरूपावस्थतामियात्॥
दृष्टिः स्थिरा यस्य विना सदृश्यम् वायुः स्थिरो यस्य विना प्रयत्नम् ।
चित्तं स्थिरं यस्य विनावलम्बम् स ब्रह्मतारान्तरनादरूपः॥
इत्युपनिषत्॥५५–५६॥
जाग्रत्-निद्रा-विनिर्मुक्तः । स्वरूप-अवस्थताम् इयात् ॥
दृष्टिः स्थिरा यस्य विना सदृश्यम् । वायुः स्थिरः यस्य विना प्रयत्नम् ।
चित्तम् स्थिरम् यस्य विना अवलम्बम् । सः ब्रह्म-तारा-अन्तर-नाद-रूपः ॥
इति उपनिषत् ॥ ५५–५६ ॥
jāgrannidrā-vinirmuktaḥ svarūpāvasthatām iyāt ||
dṛṣṭiḥ sthirā yasya vinā sadṛśyam vāyuḥ sthiro yasya vinā prayatnam |
cittaṃ sthiraṃ yasya vināvalambam sa brahmatārāntaranādarūpaḥ ||
ity upaniṣat || 55–56 ||
Affranchi de l’état de veille et de sommeil, que l’on s’établisse dans sa propre nature essentielle. Celui dont le regard demeure stable sans se fixer sur un objet extérieur semblable, dont le souffle est stable sans effort, dont le mental est stable sans appui—celui-là est de la nature du son intérieur (nāda) au sein de la Brahma-tārā, la syllabe Oṃ.
Freed from waking and sleep, one should attain establishment in one’s own essential nature. He whose gaze is steady without (fixing on) a similar (external object), whose breath is steady without effort, whose mind is steady without support—he is of the nature of the inner sound (nāda) within the Brahma-tārā (the syllable Oṃ).