The Description of the Glory of Dvādaśī
अज्ञातं पातकं शुष्कं ज्ञातं चार्द्रमुदाहृतम् । भाव्यं वाप्यथवातीतं वर्तमानं वदस्व नः ॥ ५ ॥
ajñātaṃ pātakaṃ śuṣkaṃ jñātaṃ cārdramudāhṛtam | bhāvyaṃ vāpyathavātītaṃ vartamānaṃ vadasva naḥ || 5 ||
Le péché commis dans l’ignorance est dit « sec », tandis que le péché commis en connaissance de cause est déclaré « humide » (récent et tenace). Dis-nous aussi du péché à venir, de celui qui est passé et de celui qui est présent.
Disciples/seekers addressing the teacher (in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: jijñāsā (inquisitive/śānta-leaning)
Secondary Rasa: none
It distinguishes moral weight by intention: wrongdoing done knowingly is more binding and spiritually “sticky,” while unintentional fault is lighter—prompting careful self-awareness and appropriate purification.
By stressing accountability and inner intention, it supports bhakti as a sincere, conscious turning toward dharma; deliberate sin obstructs devotion more strongly than inadvertent error, so a devotee cultivates vigilance and repentance.
It aligns with Dharma-śāstra style reasoning used in ritual decision-making: intention (saṅkalpa) affects the gravity of fault and thus the kind of prayāścitta (expiation) prescribed—an applied, procedural logic often used alongside Kalpa traditions.