इत्युक्त्वा विरतः शैलो महादुःखविचारणात् श्रुत्वैतदखिलं तस्माच् छैलराजमुखाम्बुजात् स्मितपूर्वमुवाचेदं नारदो देवचोदितः //
ityuktvā virataḥ śailo mahāduḥkhavicāraṇāt śrutvaitadakhilaṃ tasmāc chailarājamukhāmbujāt smitapūrvamuvācedaṃ nārado devacoditaḥ //
Ayant ainsi parlé, la Montagne cessa de méditer sur la grande affliction. Puis, après avoir tout entendu de la bouche pareille au lotus du roi des montagnes, Nārada—poussé par les dieux—sourit d’abord et prononça ces paroles.
This verse does not describe pralaya directly; it is a transition verse that frames a teaching moment—after grief is expressed, Nārada is prompted by the gods to speak, preparing the ground for doctrinal instruction.
Indirectly, it models a dharmic pattern: when overwhelmed by sorrow or crisis, one should pause unproductive lamentation and seek (or accept) guidance from a wise counselor like Nārada—an approach applicable to rulers and householders facing difficult decisions.
No Vāstu/temple-building or ritual procedure is stated in this verse; it functions as narrative scaffolding introducing Nārada’s forthcoming instruction.