सितहंसावलिच्छन्नां काशचामरराजिताम् साभिषिक्तामिव सतां पश्यन्प्रीतिं परां ययौ //
sitahaṃsāvalicchannāṃ kāśacāmararājitām sābhiṣiktāmiva satāṃ paśyanprītiṃ parāṃ yayau //
En le voyant—couvert de rangées de cygnes blancs et resplendissant de chamara étincelants faits d’herbe kāśa—comme s’il avait été rituellement oint pour les vertueux, il fut saisi d’une joie suprême.
This verse is not about pralaya; it highlights auspicious, purity-signifying imagery (white swans, cāmara) used to describe a consecrated-looking sacred/royal setting.
It reflects the dharmic ideal of maintaining a pure, orderly, and ritually proper environment—spaces that appear “consecrated” for the virtuous—an implied duty in royal/household patronage of sacred aesthetics and hospitality.
The key ritual cue is “sābhiṣiktām iva” (as if consecrated): the décor and whiteness/purity symbolism function like visual markers of abhiṣeka-style sanctification, aligning with Vastu-driven ideals of auspicious presentation.