Matsya Purana — Intermediate Dissolution
दानधर्मविधिं चैव श्राद्धकल्पं च शाश्वतम् वर्णाश्रमविभागं च तथेष्टापूर्तसंज्ञितम् //
dānadharmavidhiṃ caiva śrāddhakalpaṃ ca śāśvatam varṇāśramavibhāgaṃ ca tatheṣṭāpūrtasaṃjñitam //
Et encore (il enseigne) la règle et la méthode du dharma du don, l’ordonnance impérissable des rites de śrāddha (pour les ancêtres), la répartition des varṇa et des āśrama, ainsi que ce qu’on nomme iṣṭa et pūrta (mérites du sacrifice et des œuvres de bien public).
This verse is not about pralaya; it is a topical summary emphasizing dharma—charity, śrāddha rites, varṇāśrama organization, and meritorious works (iṣṭa–pūrta).
It frames core obligations: practicing dāna (regulated charity), performing śrāddha for ancestors, upholding varṇāśrama-based responsibilities, and supporting iṣṭa–pūrta—both sacrificial worship and public-benefit works that a householder funds and a king institutionalizes.
Ritually, it highlights śrāddha-kalpa (formalized ancestor-rite procedure). Architecturally/charitably, pūrta implies public works (such as wells, tanks, rest-houses, temples), linking dharma to community infrastructure—an idea later expanded in Matsya Purana’s vastu and temple-related sections.