इतिहासपुराणानि वाचयित्वातिवाहयेत् तद्दिनं नरशार्दूल य इच्छेद्विपुलां श्रियम् //
itihāsapurāṇāni vācayitvātivāhayet taddinaṃ naraśārdūla ya icchedvipulāṃ śriyam //
Ô tigre parmi les hommes, celui qui désire une prospérité abondante doit passer ce jour-là en faisant réciter (ou en récitant) les Itihāsas et les Purāṇas, et laisser ainsi le temps s’écouler dans leur écoute.
This verse does not discuss pralaya directly; it emphasizes dharmic practice—spending one’s time in hearing/reciting Itihāsa-Purāṇa—as a means to gain auspicious prosperity.
It frames a practical duty of disciplined time-use: a king or householder seeking śrī (prosperity and auspicious success) should dedicate the day to sacred recitation/hearing, aligning governance and domestic life with dharma through scriptural listening.
No Vāstu or iconographic rule is stated here; the ritual takeaway is śravaṇa/pāṭha—organizing recitation of Itihāsas and Purāṇas as a merit-producing observance.