Previous Verse
Next Verse

Shloka 17

Daśagrīva-boonāvaraṇa, Viṣṇv-avatāra-niyoga, Vānara-sahāya-janana, Mantharā-nirmāṇa

सत्यमार्जवमक्रोध: संविभागो दम: शम:

satyam ārjavam akrodhaḥ saṃvibhāgo damaḥ śamaḥ

Vaiśampāyana dit : «Ô grand roi, la vérité, la droiture, l’absence de colère, le partage de la nourriture et des biens (surtout après les offrandes aux dieux et l’accueil des hôtes), la maîtrise des sens et la paix intérieure — telles sont les vertus purificatrices des hommes de justice, qui purifient l’individu comme la communauté.»

सत्यम्truth
सत्यम्:
Karta
TypeNoun
Rootसत्य
FormNeuter, Nominative, Singular
आर्जवम्straightforwardness, sincerity
आर्जवम्:
Karta
TypeNoun
Rootआर्जव
FormNeuter, Nominative, Singular
अक्रोधःabsence of anger
अक्रोधः:
Karta
TypeNoun
Rootअक्रोध
FormMasculine, Nominative, Singular
संविभागःsharing, distribution (of food/wealth)
संविभागः:
Karta
TypeNoun
Rootसंविभाग
FormMasculine, Nominative, Singular
दमःsense-control
दमः:
Karta
TypeNoun
Rootदम
FormMasculine, Nominative, Singular
शमःmental tranquility, mind-control
शमः:
Karta
TypeNoun
Rootशम
FormMasculine, Nominative, Singular

वैशम्पायन उवाच

V
Vaiśampāyana

Educational Q&A

The verse teaches a compact list of dharmic virtues—truth, sincerity, non-anger, generosity/sharing, sense-restraint, and mental calm—presented as qualities that purify a person and uphold righteous living.

In Vaiśampāyana’s narration to the king, the discourse turns to ethical instruction: he enumerates the virtues characteristic of puṇyātmā (righteous) persons, emphasizing their purifying power.