सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! तदनन्तर पाण्डुपुत्र राजा युधिष्ठिरने नारदजीसे कहा--'भगवन्! मैं सुवर्णष्ठीवीके जन्मका वृत्तान्त सुनना चाहता हूँ ।। एवमुक्तस्तु स मुनिर्धर्मराजेन नारद: । आचचक्षे यथावृत्तं सुवर्णष्ठीविनं प्रति,धर्मराजके ऐसा कहनेपर नारदमुनिने सुवर्णष्टीवीके जन्मका यथावत् वृत्तान्त कहना आरम्भ किया
vaiśampāyana uvāca | janamejaya! tadanantaraṃ pāṇḍuputro rājā yudhiṣṭhiro nāradam uvāca— “bhagavan! ahaṃ suvarṇaṣṭhīvināṃ janma-vṛttāntaṃ śrotum icchāmi।” evam uktaḥ sa munir dharmarājena nāradaḥ ācaṣṭe yathā-vṛttaṃ suvarṇaṣṭhīvinaṃ prati |
Vaiśampāyana dit : « Ô Janamejaya, ensuite le roi Yudhiṣṭhira, fils de Pāṇḍu, s’adressa à Nārada : “Vénérable seigneur, je souhaite entendre le récit de la naissance de Suvarṇaṣṭhīvin.” Ainsi sollicité par Dharmarāja, le sage Nārada commença à rapporter, dans l’ordre convenable et tel que cela advint réellement, l’histoire concernant Suvarṇaṣṭhīvin. »
वैशम्पायन उवाच
The verse models dharmic inquiry: a righteous king seeks instruction through attentive listening (śravaṇa) from a trustworthy sage, and the sage responds by narrating events “as they truly occurred” (yathā-vṛttam), emphasizing truthful transmission as an ethical duty.
Vaiśampāyana reports that Yudhiṣṭhira requests Nārada to tell the birth-account of Suvarṇaṣṭhīvin; Nārada, prompted by Dharmarāja, begins the narration in proper order.