Nakula’s Counsel on Yajña, Dāna, and Tyāga (नकुलोपदेशः—यज्ञदानत्यागविचारः)
अपन काल छा | अपड--#क+ द्ादशोड् ध्याय: नकुलका गृहस्थ-धर्मकी प्रशंसा करते हुए राजा युधिष्ठिरको समझाना वैशम्पायन उवाच अर्जुनस्य वच: श्रुत्वा नकुलो वाक्यमत्रवीत् | राजानमभिसप्प्रेक्ष्य सर्वधर्मभूतां वरम्,वैशम्पायनजी कहते हैं--राजन्! अर्जुनकी बात सुनकर नकुलने भी सम्पूर्ण धर्मात्माओंमें श्रेष्ठ राजा युधिष्ठिरकी ओर देखकर कुछ कहनेको उद्यत हुए। शत्रुओंका दमन करनेवाले जनमेजय! महाबाहु नकुल बड़े बुद्धिमान् थे। उनकी छाती चौड़ी, मुख ताम्रवर्णका था। वे बड़े मितभाषी थे। उन्होंने भाईके चित्तका अनुसरण करते हुए कहा
Vaiśampāyana uvāca | Arjunasya vacaḥ śrutvā Nakulo vākyam abravīt | Rājānam abhisamprekṣya sarvadharmabhṛtāṃ varam |
Vaiśampāyana dit : Ayant entendu les paroles d’Arjuna, Nakula se mit à parler. Tournant son regard vers le roi Yudhiṣṭhira—le premier parmi tous les gardiens du dharma—il se prépara à l’adresser, accordant son conseil à l’intention de son frère.
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds dharma-centered counsel: speech in a royal-ethical setting is framed as guidance offered with respect to the foremost dharmic authority (Yudhiṣṭhira), emphasizing deliberation, attentiveness, and alignment with righteous intent.
Vaiśampāyana narrates a transition in dialogue: after Arjuna has spoken, Nakula turns toward Yudhiṣṭhira and begins his own statement, setting up Nakula’s contribution to the discussion on conduct and duty.