मेघवृन्दपरिभ्रष्टा विच्छिन्नेव शतह्नदा । क्रोधमें भरे हुए अर्जुनद्वारा काटी हुई वह शक्ति मेघोंके समूहसे निर्मुक्त होकर गिरी हुई बिजलीके समान पृथ्वीपर गिर पड़ी ।।
sañjaya uvāca | meghavṛnda-paribhraṣṭā vicchinneva śatahrādā | krodhena bhareṇa arjunena chinnā sā śaktir megha-samūhāt nirmuktā bhūmau vidyut-iva nipapāta || chinnāṃ tāṃ śaktim ālokya bhīṣmaḥ krodha-samanvitaḥ | atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarve sṛñjayāḥ ||
Sañjaya dit : Tel un éclair arraché à une masse de nuages, l’arme‑lance—tranchée par Arjuna dans l’ardeur de la colère—tomba sur la terre. Voyant cette lance abattue, Bhīṣma s’emplit de fureur ; et dans la mêlée, tous les guerriers Sṛñjaya, agissant de concert, le pressèrent de toutes parts sous une tempête d’armes—masses, gourdins, haches, lances, frondes et maintes sortes de flèches—cherchant à blesser et à contenir le vénérable aïeul au cœur du tumulte guerrier.
संजय उवाच
The passage highlights how anger (krodha) intensifies violence and escalates conflict: a single act in wrath (Arjuna severing the spear) triggers further wrath (Bhīṣma’s anger) and a collective onslaught. It implicitly contrasts martial duty with the ethical danger of being driven by uncontrolled emotion.
Sañjaya describes a spear-weapon cut by Arjuna falling like lightning from clouds. Bhīṣma, enraged at this turn, is then attacked from all sides by the Sṛñjaya warriors using many kinds of missiles and hand-weapons on the battlefield.