अध्याय ३३ — धृतराष्ट्रस्य कुशलप्रश्नाः तथा विदुरस्य योगसमाधिः
Chapter 33: Dhṛtarāṣṭra’s Welfare-Inquiries and Vidura’s Yogic Absorption
वैशम्पायन उवाच अविप्रणाश: सर्वेषां कर्मणामिति निश्चय: । कर्मजानि शरीराणि तथैवाकृतयो नृप
Vaiśampāyana uvāca: avipraṇāśaḥ sarveṣāṃ karmaṇām iti niścayaḥ | karmajāni śarīrāṇi tathaivākṛtayo nṛpa ||
Vaiśampāyana dit : «Ô roi, voici la vérité établie : nul acte ne s’éteint sans produire son fruit. Les corps qu’un être obtient, et de même les formes et conditions multiples qu’il revêt, naissent tous du karma.»
वैशम्पायन उवाच
Karma is inescapably consequential: actions do not simply vanish; they mature into results. Embodiment itself—one’s body and the particular form or condition one experiences—is presented as a product of past deeds.
Vaiśampāyana addresses a king and states a doctrinal conclusion about moral causality: the inevitability of karmic fruition and the karmic origin of bodies and life-conditions, setting an ethical frame for interpreting suffering, fate, and responsibility.