प्रतिग्रहभेदः — The Distinction between Giving and Accepting
Vṛṣādarbhī–Saptarṣi Dialogue
सोमप: सूर्यसावित्रो दत्तात्मा पुण्डरीयक: । उष्णीनाभो नभोददश्च विश्वायुर्दीप्तिरेव च
somapaḥ sūryasāvitro dattātmā puṇḍarīyakaḥ | uṣṇīnābho nabhodadaś ca viśvāyur dīptir eva ca ||
Bhīṣma dit : « (On le célèbre comme) Somapa, Sūrya-Sāvitra, Dattātmā et Puṇḍarīyaka ; et encore comme Uṣṇīn ābha, Nabhodada, Viśvāyu, et, en vérité, Dīpti. » Dans ce passage, Bhīṣma poursuit une litanie révérencieuse d’épithètes sacrées—des noms qui exaltent l’éclat divin, la puissance qui soutient la vie et la pureté—incitant l’auditeur à nourrir la dévotion et la constance morale par le souvenir de ces qualités sublimes.
भीष्म उवाच
The verse teaches reverent recollection: by contemplating a series of divine epithets—radiance (dīpti), universal life-breath (viśvāyu), purity (puṇḍarīyaka), and self-surrender (dattātmā)—one is guided toward inner clarity, devotion, and steadiness in dharma.
Bhīṣma is continuing a formal enumeration of sacred names/attributes (a stotra-like catalogue). The narrative function is to glorify the revered being through multiple Vedic and symbolic titles, each pointing to a distinct ethical-spiritual quality.