धृतराष्ट्र इति ख्यात: कृष्णद्वैपायनात्मज: । दीर्घबाहुर्महातेजा: प्रज्ञाचक्षुर्नराधिप:
dhṛtarāṣṭra iti khyātaḥ kṛṣṇadvaipāyanātmajaḥ | dīrghabāhur mahātejāḥ prajñācakṣur narādhipaḥ ||
Vaiśampāyana dit : «Il était renommé sous le nom de Dhṛtarāṣṭra, fils de Kṛṣṇa Dvaipāyana (Vyāsa). Aux longs bras, d’un éclat puissant, c’était un roi dont la vraie vue était la sagesse, bien que la vue des yeux lui fît défaut.»
वैशम्पायन उवाच
The verse contrasts outer limitation with inner capacity: true leadership is grounded not merely in physical faculties but in prajñā (discernment). By calling Dhṛtarāṣṭra 'prajñācakṣuḥ', it highlights ethical kingship as rooted in insight and judgment.
Vaiśampāyana is introducing/characterizing Dhṛtarāṣṭra, identifying him by name and lineage as Vyāsa’s son, and describing his royal stature and notable qualities, setting context for the Kuru succession and the unfolding family history.