Adhyaya 9

Verse 1

ततः स विप्रः प्रत्यूषे पुत्रशोकेन पीडितः । अशोक दत्तसंयुक्तो भार्यया विललाप ह

Luego, al amanecer, aquel brāhmaṇa, atormentado por el dolor de su hijo, se lamentó junto con su esposa, acompañado por Aśokadatta.

Verse 2

विलपंतं समालोक्य गोविंदस्वामिनं द्विजाः । वणिक्समुद्रदत्ताख्यः समानिन्ये निजं गृहम्

Al ver al brāhmaṇa Govindasvāmin lamentándose, un mercader llamado Samudradatta lo condujo a su propia casa.

Verse 3

समानीय समाश्वास्य दयायुक्तो वणिग्वरः । स्वधनानां हि सर्वेषां रक्षितारमकल्पयत्

Tras llevarlo consigo y consolarlo, aquel compasivo, el mejor de los mercaderes, lo nombró guardián de todas sus riquezas.

Verse 4

स्मरन्महायतिवचः पुत्रदर्शनलालसः । स तस्थौ वणिजो गेहे पुत्रभार्यासमन्वितः

Recordando las palabras del gran asceta, y anhelando ver a su hijo, permaneció en la casa del mercader junto con su esposa.

Verse 5

अशोकदत्तनामा तु द्वितीयो विप्रनंदनः । शस्त्रे चैव तथा शास्त्रे बभूवातिविचक्षणः

El segundo hijo del brāhmaṇa, llamado Aśokadatta, llegó a ser sumamente diestro tanto en las armas como en las ciencias sagradas.

Verse 6

तथान्यास्वपि विद्यासु नास्ति तत्सदृशो भुवि । कृतविद्यो द्विजसुतः प्रख्यातो नगरेऽभवत्

También en otras ramas del saber no había en la tierra quien se le igualara; aquel hijo del brāhmaṇa, consumado en el conocimiento, se hizo célebre en la ciudad.

Verse 7

अत्रांतरे नरपतिं प्रतापमुकुटाभिधम् । काशीदेशाधिपो मल्लः कश्चिदभ्याययौ बली

Entretanto, un poderoso malla—un gobernante de la tierra de Kāśī—marchó contra el rey llamado Pratāpamukuṭa.

Verse 8

प्रतापमुकुटो राजा मल्लस्यास्य जयाय सः । बलिनं द्विजपुत्रं तमाह्वयामास भृत्यकैः

El rey Pratāpamukuṭa, deseando la victoria sobre aquel malla, mandó llamar por medio de sus servidores a ese fuerte hijo del brāhmaṇa.

Verse 9

तमागतं समालोक्य प्रतापमुकुटोऽब्रवीत् । अशोकदत्त सहसा मल्लमेनं बलोत्कटम्

Al verlo acercarse, el rey Pratāpamukuṭa habló al instante: «¡Aśokadatta! Derriba a este luchador, poderoso en fuerza bruta».

Verse 10

दुर्जयं जहि संग्रामे त्वं वै वलवतां वरः । दाक्षिणात्यमहामल्लपतावस्मिञ्जिते त्वया

«Mata en combate al enemigo difícil de vencer: tú eres, en verdad, el mejor entre los fuertes. Si este señor de los grandes luchadores del Sur es vencido por ti…»

Verse 11

यदिष्टं तव तत्सर्वं दास्याम्यहं न संशयः । इति तस्य वचः श्रुत्वा वलवान्द्विजनंदनः

«Todo cuanto desees, todo eso te lo concederé, sin duda.» Al oír sus palabras, el fuerte hijo de un brāhmaṇa…

Verse 12

दाक्षिणात्यमहामल्लनृपतिं समताडयत् । ताडितो द्विजपुत्रेण मल्लः स बलिना बली

Golpeó al rey que encabezaba a los grandes luchadores del Sur. Herido por el hijo del brāhmaṇa, aquel luchador—aunque poderoso—fue dominado por una fuerza mayor.

Verse 13

सद्यो विवृत्तनयनः परासुर्न्यपतद्भुवि । द्विज पुत्रस्य तत्कर्म देवैरपि सुदुष्करम्

Al instante, con los ojos vueltos y la vida ya partida, cayó a tierra. Aquella hazaña del hijo del brāhmaṇa era sumamente difícil aun para los devas.

Verse 14

प्रतापमुकुटो दृष्ट्वा प्रसन्नहृदयोऽभवत् । दत्त्वा वहुधनान्ग्रामान्समीपेऽस्थापयत्तदा

Al ver esto, Pratāpamukuṭa se alegró en su corazón. Luego, tras otorgarle muchas aldeas ricas, lo estableció cerca de sí.

Verse 15

स कदाचिन्महाराज सहितो द्विजसूनुना । संध्यायां विजने देशे चचार तुरगेण वै

Una vez, aquel gran rey, acompañado del hijo del brāhmaṇa, cabalgó al anochecer por un paraje solitario.

Verse 16

द्विजसूनुसखस्तत्र दीनां वाणीमथाशृणोत् । राजन्नल्पापराधोऽहं शत्रुप्रेरणयासकृत्

Allí, el compañero del hijo del brāhmaṇa oyó una voz lastimera: «¡Oh Rey, mi falta es leve; una sola vez erré, instigado por un enemigo!»

Verse 17

दण्डपालेन निहितः शूले निर्घृणचेतसा । दिनमद्य चतुर्थं मे शूलस्थस्यैव जीवतः

«Un verdugo de corazón cruel me ha empalado en una estaca. Hoy es ya el cuarto día que sigo con vida, clavado en esta estaca.»

Verse 18

प्राणाः सुखेन निर्यांति न हि दुष्कृतकर्मणाम् । भृशं मां बाधते तृष्णा तां निवारय भूपते

«En quienes han obrado mal, el aliento vital no se va con facilidad. Una sed feroz me atormenta; oh Rey, apágala.»

Verse 19

इति दीनां समाकर्ण्य वाचं राजा द्विजा त्मजम् । अशोकदत्तनामानं धैर्यवंतमभाषत

Al oír aquellas palabras afligidas, el rey se dirigió al hijo del brāhmana, llamado Aśokadatta, firme y valeroso.

Verse 20

अस्मै निरपराधाय शूलप्रोताय जंतवे । तृष्णार्दिताय दातव्यं द्विजसूनो त्वया जलम्

«A esta criatura inocente, empalada en la estaca y atormentada por la sed—oh hijo del brāhmana—debes darle agua.»

Verse 21

इत्यादिष्टो नरेन्द्रेण सहसा द्विजनन्दनः । जलपूर्णं समादाय कलशं वेगवान्ययौ

Así ordenado por el rey, el hijo del brāhmana tomó al instante un cántaro lleno de agua y se apresuró a partir.

Verse 22

तच्छ्मशानं समासाद्य भूतवेतालसंकुलम् । शूलप्रोताय वै तस्मै जलं दातुं समुत्सुकः

Al llegar a aquel crematorio, atestado de espíritus y vetālas, ardía en deseo de dar agua al que estaba empalado en la estaca.

Verse 23

ददर्शाथ स्थितां नारीं नवयौवनशालिनीम् । उदैक्षत महाकांतिं मूर्तामिव रतिं द्विजः

Entonces el joven brāhmana vio allí a una mujer de juventud recién florecida; contempló su gran esplendor, como si Rati misma hubiera tomado forma corporal.

Verse 24

तामालोक्य ततः प्राह धैर्यवान्द्विजनंदनः । कासि भद्रे वरारोहे श्मशाने विजने स्थिता

Al verla, el firme hijo del brāhmana dijo: «¿Quién eres tú, noble señora de hermosa figura, que permaneces sola en este desolado campo de cremación?»

Verse 25

अस्याधस्तात्किमर्थं त्वं शूलप्रोतस्य तिष्ठसि । इति तस्य वचः श्रुत्वा सा प्राह रुचिरानना

«¿Por qué estás de pie debajo de este hombre empalado en la estaca?» Al oír sus palabras, aquella mujer de rostro hermoso respondió.

Verse 26

पुरुषो वल्लभोऽयं मे शूले राज्ञा समर्पितः । धनं यथा च कृपणः पश्य प्राणान्न मुंचति

Ella dijo: «Este hombre me es amado. El rey lo ha entregado a la estaca; y mira: como un avaro que se aferra a su riqueza, no suelta el aliento vital.»

Verse 27

आसन्नमरणं चैनमनुयातुमिह स्थिता । तृषितो याचते वारि मामयं व्यथते मुहुः

«Estoy aquí para seguirlo cuando la muerte se acerque. Abrasado de sed, pide agua, y una y otra vez me aflige con su dolor.»

Verse 28

शूलप्रोतो द्धतग्रीवं मुमूर्षुं प्राणनायकम् । नास्मि पाययितुं शक्ता जलमेनमधःस्थिता

«Empalado en la estaca, con el cuello alzado, está muriendo: él, señor de mi vida. Yo, de pie abajo, no puedo hacerle beber esta agua.»

Verse 29

अशोकदत्तस्तच्छ्रुत्वा करुणावरुणालयः । तत्कालसदृशं वाक्यं तां वधूमब्रवीत्तदा

Al oír sus palabras, Aśokadatta—morada de compasión—habló de inmediato a la joven esposa con palabras acordes a aquella hora apremiante.

Verse 30

अशोकदत्त उवाच । मातर्मत्स्कंधमारुह्य देह्यस्मै शीतलं जलम् । सा तथेति तमाभाष्य तरुणी त्वरयान्विता

Dijo Aśokadatta: «Madre, sube a mi hombro y dale a éste agua fresca». Ella, respondiendo «Así sea», la joven se apresuró y actuó al instante.

Verse 31

आनम्रवपुषस्तस्य स्कंधं पद्भ्यां रुरोह वै । द्विजसूनुर्ददर्शाथ शोणितं नूतनं पतत्

Mientras él inclinaba el cuerpo, ella subió a su hombro. Entonces el hijo del brāhmaṇa vio caer sangre fresca.

Verse 32

किमेतदिति सोपश्यदुन्नम्य सहसा मुखम् । भक्ष्यमाणं तया तत्स विज्ञाय द्विजनंदनः

Pensando: «¿Qué es esto?», alzó de pronto el rostro y vio que ella lo devoraba; así el hijo del brāhmaṇa comprendió la verdad.

Verse 33

अशोकदत्तो जग्राह तस्याः पादं सनूपुरम् । ततोऽगान्नूपुरं त्यक्त्वा बद्धरत्नं विहाय तत्

Aśokadatta le asió el pie junto con su ajorca. Entonces ella huyó, dejando la ajorca y abandonando aquel adorno engastado de gemas.

Verse 34

प्रत्युप्तानेकरत्नाढ्यं तदादायच नूपुरम् । अशोकदत्तः प्रययौ तच्छ्मशानान्नृपांतिकम्

Tomando aquel ajorca del tobillo, ricamente engastada con muchas gemas, Aśokadatta partió del crematorio y se encaminó a la presencia del rey.

Verse 35

स्मशानवृत्तं तत्सर्वं स नृपाय निवेद्य वै । महार्घ्यरत्नप्रत्युप्तं नूपुरं च ददौ तदा

Refirió al rey todo lo sucedido en el crematorio y, entonces, le entregó el ajorca del tobillo, engastada con gemas de valor incalculable.

Verse 36

ज्ञात्वा तद्वीरचरितं वीरैरन्यैः सुदुष्करम् । ददौ मदनलेखाख्यां सुतां तस्मै महीपतिः

Al conocer aquella hazaña heroica, dificilísima aun para otros héroes, el rey le otorgó a él a su hija llamada Madanalekhā.

Verse 37

कदाचिदथ ताद्दिव्यं नूपुरं वीक्ष्य भूपतिः । अस्य नूपुरवर्यस्य तुल्यं वै नूपुरांतरम्

Cierta vez, al contemplar aquel divino ajorca del tobillo, el rey pensó: «¿Habrá en algún lugar otro ajorca comparable a este, el más excelente?»

Verse 38

कुतो वा लभ्यत इति सादरं समचिंतयत् । अशोकदत्तस्तु तदा विज्ञाय नृपकांक्षितम्

Con reverencia meditó: «¿De dónde podría obtenerse?» Entonces Aśokadatta, comprendiendo lo que el rey deseaba, se dispuso a responder.

Verse 39

नृपुरांतरसि द्ध्यर्थं चिंतयामास चेतसा । श्मशाने नूपुरमिदं यतः प्राप्तं मया पुरा

Buscando un medio para lograr entrar en los aposentos interiores de la ciudad del rey, meditó en su mente: “Este ajorca la obtuve antaño en el crematorio.”

Verse 40

तां नूपुरांतरप्राप्त्यै कुत्र द्रक्ष्यामि सांप्रतम् । इत्थं वितर्क्य बहुधा नि श्चिकाय महामतिः

«¿Dónde podré verla ahora, para recuperar el ajorca?» Así, discurriendo de muchas maneras, aquel de aguda mente tomó una decisión firme.

Verse 41

विक्रेष्यामि महामांसं समेत्य पितृकाननम् । तत्र राक्षसवेतालपिशाचादिषु सर्वशः

«Venderé grandes cantidades de carne, yendo al bosque de los Manes, el sagrado paraje de los antepasados. Allí, entre rākṣasas, vetālas, piśācas y otros—por doquier—se congregarán.»

Verse 42

मंत्रैराहूयमानेषु साप्यायास्य ति राक्षसी । तामागतां बलाद्गृह्य तद्ग्रहीष्यामि नूपुरम्

«Cuando sean convocados por mantras, esa rākṣasī también vendrá. Cuando llegue, la sujetaré por la fuerza y recuperaré aquel ajorca.»

Verse 43

राक्षसानां सहस्रं वा पिशाचानां तथायुतम् । वेतालानां तथा कोटिर्न लक्ष्यं बलिनो मम

«Mil rākṣasas, o diez mil piśācas, o incluso un crore de vetālas: ninguno es rival para mí, pues soy poderoso.»

Verse 44

इति निश्चित्य मनसा श्मशानं सहसा ययौ । विक्रीणानो महामांसं मंत्रैराहूय राक्षसान्

Así resuelto en su mente, se apresuró al crematorio. Poniendo en venta gran carne, convocó a los rākṣasas mediante mantras.

Verse 45

गृहाणेत्युच्चया वाचा चचार श्रावयन्दि शः । विक्रीयते महामांसं गृह्यतांगृह्यतामिति

Gritando con voz potente, anduvo de un lado a otro, haciendo resonar las direcciones: «¡Tomad! Se vende gran carne—¡tomadla, tomadla!»

Verse 46

तत्र राक्षसवेतालाः कंकालाश्च पिशाचकाः । अन्ये च भूतनिवहाः समाजग्मुः प्रहर्षिताः

Allí se congregaron, jubilosos, rākṣasas y vetālas, también espíritus esqueléticos y piśācas, y otras multitudes de seres.

Verse 47

भक्षयिष्यामहे सर्वे मांसमिष्टतमं त्विति । तत्रागच्छत्सु सर्वेषु रक्षःकन्यासमावृता

«¡Todos comeremos esta carne, la más amada para nosotros!», decían. Y cuando todos acudían allí, ella llegó rodeada de doncellas rākṣasas.

Verse 48

आययौ राक्षसी सापि मांसभक्षणलालसा । गवेषयंस्तदा विप्रस्तां समुद्वीक्ष्य राक्षसीम्

También llegó aquella rākṣasī, ansiosa de devorar carne. Entonces el brāhmaṇa, que la buscaba, vio con claridad a esa rākṣasī.

Verse 49

सेयं दृष्टा पुरेत्येष प्रत्यभिज्ञानमाप्तवान् । तामाह द्विजपुत्रोऽन्यद्देहि मे नूपुरं त्विति

Al reconocerla, recordó: «Ésta es la misma que vi antes en la ciudad». Entonces el hijo del brāhmaṇa le dijo: «Dame otro nūpura, otro ajorca del tobillo».

Verse 50

सा तस्य वचनं श्रुत्वा प्रीता वाक्यमथाऽब्रवीत् । ममैव च त्वया नीतं पुरा वीरेंद्र नूपुरम्

Al oír sus palabras, ella se complació y respondió: «Aquel nūpura era mío en verdad, y tú te lo llevaste antes, oh héroe entre los señores».

Verse 51

गृहाण रत्नरुचिरं द्वितीयमपि नूपुरम् । इत्युक्त्वा नूपुरं तस्मै स्वसुतां च ददौ प्रियाम्

«Toma también este segundo nūpura, resplandeciente de joyas.» Diciendo esto, le entregó el ajorca y le concedió asimismo a su amada hija.

Verse 52

विद्युत्केश्या तदा दत्तां प्रियां विद्युत्प्रभाभिधाम् । विप्रः संप्राप्य मुमुदे रूपयौवनशालि नीम्

Al recibir a la amada doncella entregada entonces por Vidyutkeśī, llamada Vidyutprabhā, el brāhmaṇa se regocijó, pues ella estaba colmada de hermosura y gracia juvenil.

Verse 53

विद्युत्केशी तु जामात्रे हेमाब्जमपि सा ददौ । विद्युत्प्रभां नूपुरं च हेमाब्जमपिलभ्य सः

Vidyutkeśī dio además a su yerno un loto de oro. Así obtuvo a Vidyutprabhā, el nūpura y también el loto de oro.

Verse 54

श्वश्रूमाभाष्य सहसा पुनः प्रायान्नृपांतिकम् । ततः प्रतापमुकुटो नूपुरप्राप्तिनंदितः

Tras hablar de pronto con su suegra, partió de nuevo sin demora hacia la presencia del rey. Entonces Pratāpamukuṭa, gozoso por haber obtenido la ajorca del tobillo,

Verse 55

शौर्यधैर्यसमायुक्तं प्रशशंस द्विजात्मजम् । अथ विद्युत्प्रभां विप्रः सोऽब्रवीद्रहसि प्रियाम्

Alabó al hijo del brahmán, dotado de valor y firmeza. Luego el brahmán habló en secreto a su amada Vidyutprabhā:

Verse 56

मात्रा तव कुतो लब्धमेतद्धेमांबुज प्रिये । एतत्तुल्यानि चान्यानि यतः प्राप्स्ये वरानने

«Amada, ¿de dónde obtuvo tu madre este loto de oro? ¿Y en qué lugar podría yo conseguir otras cosas iguales a ésta, oh de bello rostro?»

Verse 57

द्विजात्मजं ततः प्राह पतिं विद्युत्प्रभा रहः । प्रभो कपालविस्फोटनाम्नो वेतालभूपतेः

Entonces, en secreto, Vidyutprabhā habló a su esposo, el hijo del brahmán: «Señor mío, hay un rey de los Vetālas llamado Kapālavisphoṭa…»

Verse 58

अस्ति दिव्यं सरः किंचिद्धेमांबुजपरिष्कृतम् । तव श्वश्र्वा जलक्रीडां वितन्वं त्येदमाहृतम्

«Hay un lago divino, engalanado con lotos de oro. Tu suegra, mientras se recreaba en el agua, trajo esto de allí.»

Verse 59

इति श्रुत्वा वचस्तत्र मां नयेति जगाद सः । ततः सा सहसा विप्रं निन्ये तत्कांचनं सरः

Al oír aquellas palabras, dijo allí: «Llévame (allí)». Entonces ella, sin demora, condujo al brāhmaṇa a aquel lago de oro.

Verse 60

ततः स हेमपद्मानामाजिहीर्षुर्द्विजात्मजः । तद्विप्रकारिणः सर्वान्वेतालादींस्ततोऽवधीत्

Luego, el hijo de un brāhmaṇa, deseoso de tomar aquellos lotos de oro, dio muerte a todos los enemigos del brāhmaṇa, comenzando por los vetālas.

Verse 61

स्वयं कपालविस्फोटं निहताशेषसैनिकम् । ददर्श वेतालपतिं तं च हंतुं प्रचक्रमे

Él mismo vio a Kapāla-visphoṭa, señor de los vetālas, cuya hueste entera había sido aniquilada; y se dispuso también a matarlo.

Verse 62

अत्रांतरे महातेजा नाम्ना विज्ञप्तिकौतुकः । विद्याधरपतिः प्राप्य विमानेनैनमब्रवीत्

En ese instante llegó, en un vimāna celestial, el poderoso señor de los Vidyādharas llamado Vijñapti-kautuka, y le habló.

Verse 63

अशोकदत्तं विप्रेंद्र साहसं मा कृथा इति । तदाकर्ण्य द्विजसुतो विमानवरसंस्थितम्

«Oh Aśokadatta, el mejor de los brāhmaṇas, no obres con temeridad», dijo. Al oírlo, el hijo del brāhmaṇa miró hacia quien estaba sentado en el excelente vimāna.

Verse 64

ददर्श प्रभया युक्तं विद्याधरपतिं दिवि । तस्य दर्शनमात्रेण शापामुक्तो द्विजा त्मजः

Vio en el cielo al señor de los Vidyādhara, colmado de resplandor; con sólo contemplarlo, el hijo del brāhmana quedó libre de la maldición.

Verse 65

संत्यज्य मानुषं रूपं दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढं दिव्याभरणभूषितम्

Abandonando su forma humana, alcanzó una forma divina: subió a un excelso vimāna y quedó adornado con ornamentos celestiales.

Verse 66

शापान्मुक्तं सुकर्णं तं प्राह विज्ञप्ति कौतुकः । अयं सुकर्ण ते भ्राता गालवस्य महामुनेः

Entonces Vijñapti-kautuka habló a aquel Sukarṇa, ya liberado de la maldición: «Este Sukarṇa es tu hermano, del gran muni Gālava».

Verse 67

शापाद्वेतालतां प्राप तत्कन्यास्पर्शपातकी । त्वं च शप्तः पुरा तेन तत्पापस्यानु मोदकः

«Por una maldición se volvió un vetāla, pues cayó en pecado al tocar a aquella doncella; y tú también fuiste antaño maldecido por él, porque aprobaste esa falta».

Verse 68

तवायमल्पपापस्य शापो मद्दर्शनावधिः । कल्पिस्ततेन मुनिना शापांतो नास्य कल्पितः

«Para ti, cuyo pecado fue leve, esta maldición debía durar sólo hasta que me vieras. Pero para él, aquel muni no fijó término alguno a la maldición».

Verse 69

तदेहि मुक्तशापोसि सुकर्ण स्वर्गमारुह । ततः सुकर्णस्तं प्राह विद्याधरकुलाधिपम्

«Ven, Sukarṇa: estás libre de la maldición; asciende al Svarga». Entonces Sukarṇa se dirigió al señor del linaje de los Vidyādharas.

Verse 70

विद्याधरपते भ्रात्रा विना ज्येष्ठेन सांप्रतम् । सर्वभोगयुतं स्वर्गं नैव गंतुं समुत्सहे

Dijo Sukarṇa: «Oh señor de los Vidyādharas, sin mi hermano mayor ahora, no me atrevo a ir al Svarga, aunque esté colmado de todo deleite».

Verse 71

शापस्यांतो यथा भूयान्मम भ्रातुस्तथा वद । तमुवाच महातेजास्तथा विज्ञप्तिकौतुकः

«Dime cómo puede llegar a su fin la maldición de mi hermano.» Así suplicado, el resplandeciente respondió, movido por el interés en la petición.

Verse 72

दुर्निवारमिमं शापमन्यः को वा निवारयेत् । किं तु गुह्यतमं किंचित्तव वक्ष्यामि सांप्रतम्

«Esta maldición es difícil de desviar; ¿quién, si no, podría contenerla? Con todo, ahora te diré una enseñanza sumamente secreta, por tu bien.»

Verse 73

ब्रह्मणा सनकादिभ्यो मुनिभ्यः कथितं पुरा । सर्वतीर्थाश्रये पुण्ये दक्षिणस्यो दधेस्तटे

«Antaño Brahmā lo enseñó a sabios como Sanaka: en la orilla meridional del océano hay un lugar sagrado, refugio de todos los tīrthas, de mérito supremo.»

Verse 74

चक्रतीर्थसमीपे तु तीर्थमस्तिमहत्तरम् । महापातकसंघाश्च यस्य दर्शनमात्रतः

Cerca de Cakratīrtha hay un tīrtha mucho más grande; con solo contemplarlo, se destruyen multitudes de grandes pecados.

Verse 75

नश्यंति तत्क्षणादेव न जाने स्नानजं फलम् । तत्र गत्वा तव ज्येष्ठो यदि स्नायान्महत्तरे

Perecen en ese mismo instante; no puedo siquiera medir el fruto que nace del baño allí. Si, yendo a ese tīrtha excelentísimo, tu hermano mayor se bañara…

Verse 76

वेतालत्वं त्यजेन्नूनं तदा गालवशापजम् । सुकर्णस्तद्वचः श्रुत्वा भ्रात्रा वेतालरूपिणा

Entonces, sin duda, abandonaría el estado de vetāla, nacido de la maldición de Gālava. Al oír estas palabras, Sukarṇa, junto con su hermano de forma vetāla…

Verse 77

सहितः सहसा प्रायाद्दक्षिणस्योदधेस्तटम् । दक्षिणं चक्रतीर्थाख्यादुत्तरं गंधमादनात्

…partieron velozmente juntos hacia la orilla meridional del océano: al sur del lugar llamado Cakratīrtha y al norte de Gandhamādana.

Verse 78

ब्रह्मणा सनकादिभ्यः कथितं तीर्थमभ्यगात् । तत्तीर्थकूलमासाद्य भ्रातरं चेदमब्रवीत्

Llegó a ese tīrtha que Brahmā había relatado a Sanaka y a los demás sabios. Al alcanzar su ribera, dijo esto a su hermano:

Verse 79

भ्रातर्गालवशापस्य घोरस्यास्य निवृत्तये । तीर्थेऽस्मिन्नचिरात्स्नाहि सर्वतीर्थोत्तमोत्तमे

«Hermano, para poner fin a esta terrible maldición de Gālava, báñate pronto en este sagrado vado, supremo, el mejor entre todos los tīrthas.»

Verse 80

तस्मिन्न वसरे विप्रास्तस्य तीर्थस्य शीकराः । न्यपतंस्तस्य गात्रेषु वायुना वै समाहृताः

En ese mismo instante, oh brāhmaṇas, gotitas de aquel tīrtha—reunidas y llevadas por el viento—cayeron sobre sus miembros.

Verse 81

स तच्छीकरसंस्पर्शात्त्यक्त्वा वेतालतां तदा । तदेव मानुषं भावं द्विजपुत्रत्वमाप्तवान्

Con el solo contacto de aquellas gotas, entonces abandonó su condición de vetāla y recobró su estado humano, volviendo a ser hijo de un brāhmaṇa.

Verse 82

ततः संकल्प्य सहसा तस्मिंस्तीर्थोत्तमोत्तमे । मनुष्यत्वनिवृत्त्यर्थं निममज्ज द्विजात्मजः

Luego, formando de inmediato su propósito, el hijo del brāhmaṇa se sumergió en aquel tīrtha supremamente excelente, buscando liberación incluso del estado humano.

Verse 83

उत्तिष्ठन्नेव सहसा दिव्यं रूपमवाप्तवान् । विमानवरमारूढो देवस्त्रीपरिवारितः

Al incorporarse, al instante alcanzó una forma divina; subiendo a un espléndido vimāna, quedó rodeado de doncellas celestiales.

Verse 84

सर्वाभरणसंयुक्तः सह भ्रात्रा सुदर्शनः । श्लाघमानश्च तत्तीर्थं नमस्कत्य पुनःपुनः

Adornado con todos los ornamentos y junto a su hermano, el resplandeciente Sudarśana alabó aquel tīrtha sagrado, postrándose ante él una y otra vez.

Verse 85

विज्ञप्तिकौतुकं चापि पुरस्कृत्य दिवं ययौ । तदाप्रभृति तत्तीर्थं वेतालवरदाभिधम्

Honrando su agradecida súplica y su asombro, partió al cielo. Desde entonces, aquel tīrtha quedó célebre con el nombre de Vetāla-varadā, el dador del don que libera de la condición de vetāla.

Verse 86

वेतालत्वं विनष्टं यच्छीकरस्पर्शमात्रतः । य इदं तीर्थमासाद्य चक्रतीर्थस्य दक्षिणे

La condición de vetāla se destruía con el mero contacto de sus gotas. Quienquiera que llegue a este tīrtha, situado al sur de Cakratīrtha,

Verse 87

स्नानं कदाचित्कुर्वंति जीवन्मुक्ता भवंति ते । एतत्तीर्थसमं पुण्यं न भूतं न भविष्यति

Quienes se bañan aquí, aunque sea una sola vez, se vuelven jīvanmukta, liberados en vida. Un mérito igual a este tīrtha no existió en el pasado ni existirá en el futuro.

Verse 88

घोरां वेतालतां त्यक्त्वा दिव्यतां स यदाप्तवान्

Abandonando la terrible condición de vetāla, alcanzó la exaltación divina.

Verse 89

अत्र संकल्प्य च स्नात्वा वेतालवरदे शुभे । पितृभ्यः पिंडदानं च कुर्याद्वै नियमान्वितः

Aquí, tras hacer un voto solemne y bañarse en el auspicioso Tīrtha de Vētālavarada, uno debe—observando las debidas disciplinas—ofrecer la oblación de piṇḍa a los Pitṛs (espíritus ancestrales).

Verse 90

एवं वः कथितं विप्रास्तस्य तीर्थस्य वैभवम् । वेतालवरदाभिख्या यथा चास्य समागता

Así, oh brāhmaṇas, se os ha narrado la grandeza de ese sagrado vado, y también cómo llegó a ser conocido con el nombre de «Vētālavarada».

Verse 91

यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा स मुच्यते

Quien recite este capítulo—o incluso quien lo escuche—alcanza la liberación.