Adhyaya 24

Verse 1

श्रीसूत उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा शिवतीर्थं ततो व्रजेत् । यत्र हि स्नानमात्रेण महापातककोटयः

Dijo Śrī Sūta: Tras bañarse en Cakratīrtha, el hombre debe ir luego a Śivatīrtha, donde con sólo el baño se destruyen crores de los más graves pecados.

Verse 2

तत्संसर्गाश्च नश्यंति तत्क्षणादेव तापसाः । अत्र स्नात्वा ब्रह्महत्यां मुमुचे कालभैरवः

Y aun la mancha del contacto con tales pecados perece al instante, oh ascetas. Aquí, al bañarse, Kālabhairava quedó libre del pecado de matar a un brāhmaṇa.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । कालभैरवरुद्रस्य ब्रह्महत्या महामुने । किमर्थमभवत्सूत तन्नो वक्तुमिहार्हसि

Los ṛṣis dijeron: Oh gran sabio, ¿por qué recayó la brahmahatyā sobre Kālabhairava-Rudra? Oh Sūta, debes decírnoslo aquí.

Verse 4

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि मुनयः सर्वे पुरावृत्तं विमुक्तिदम् । यस्य श्रवणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते

Dijo Śrī Sūta: Os relataré, oh sabios, un antiguo suceso que otorga liberación; con sólo escucharlo, uno queda libre de todos los pecados.

Verse 5

प्रजापतेश्च विष्णोश्च बभूव कलहः पुरा । किंचित्कारणमुद्दिश्य समस्तजनसन्निधौ

En tiempos antiguos surgió una disputa entre Prajāpati y Viṣṇu, por cierta causa, en presencia de todos los seres congregados.

Verse 6

अहमेव जगत्कर्ता नान्यः कर्तास्ति कश्चन । अहं सर्वप्रपंचानां निग्रहानुग्रहप्रदः

«Yo solo soy el hacedor del mundo; no existe en absoluto otro creador. Yo otorgo freno y gracia a todos los ámbitos manifestados.»

Verse 7

मत्तो नास्त्यधिकः कश्चिन्मत्समो वा सुरेष्वपि । एवं स मनुते ब्रह्मा देवानां सन्निधौ पुरा

«Nadie es superior a mí, ni siquiera igual a mí, aun entre los dioses.» Así pensaba antaño Brahmā en presencia de los devas.

Verse 8

तदा नारायणः प्राह प्रहसन्द्विजपुंगवाः । किमर्थमेवं ब्रूषे त्वमहंकारेण सांप्रतम्

Entonces Nārāyaṇa habló, sonriendo, oh el mejor de los nacidos dos veces: «¿Por qué hablas ahora así, movido por el ego?»

Verse 9

वाक्यमेवंविधं भूयो वक्तुं नार्हसि वै विधे । अहमेव जगत्कर्ता यज्ञो नारायणो विभुः

«Oh Vidhi (Brahmā), no debes volver a pronunciar palabras de ese tipo. Yo solo soy el creador del mundo: Nārāyaṇa, el omnipenetrante, que es el mismo Yajña (Sacrificio).»

Verse 10

मां विनास्य प्रपञ्चस्य जीवनं दुर्लभं भवेत् । मत्प्रसादाज्जगत्सृष्टं त्वया स्थावरजंगमम्

Sin Mí, la vida de este mundo manifestado sería difícil de sostener. Por Mi gracia, este universo—lo inmóvil y lo móvil—ha sido creado por ti.

Verse 11

विवादं कुर्वतोरेवं ब्रह्मविष्ण्वोर्जयैषिणोः । देवानां पुरतस्तत्र वेदाश्चत्वार आगताः । प्रोचुर्वाक्यमिदं तथ्यं परमार्थप्रकाशकम्

Mientras Brahmā y Viṣṇu disputaban así, ambos ansiosos de victoria, llegaron allí ante los dioses los cuatro Vedas y pronunciaron estas palabras, verdaderas y reveladoras de la suprema realidad.

Verse 12

वेदा ऊचुः । त्वं विष्णो न जगत्कर्ता न त्वं ब्रह्मन्प्रजापते

Los Vedas dijeron: «Oh Viṣṇu, tú no eres el creador del universo; ni tú, oh Brahmā, Prajāpati, eres el creador».

Verse 13

किं त्वीश्वरो जगत्कर्ता परात्परतरो विभुः । तन्मायाशक्तिसंक्लृप्तमिदं स्थावरजंगमम्

Más bien, el Señor—poderoso y más alto que lo más alto—es el creador del universo. Por el poder de Su māyā, este mundo de lo inmóvil y lo móvil es formado.

Verse 14

सर्वदेवाभिवंद्यो हि सांबः सत्यादिलक्षणः । स्रष्टा च पालको हर्ता स एव जगतां प्रभुः

En verdad, Sāmba (Śiva), venerado por todos los dioses y señalado por la Verdad y demás atributos, es Él mismo el creador, el protector y el que reabsorbe: sólo Él es el Señor de los mundos.

Verse 15

एवं समीरितं वेदैः श्रुत्वा वाक्यं शुभाक्षरम् । ब्रह्मा विष्णुस्तदा तत्र प्रोचतुर्द्विजपुंगवाः

Habiendo oído esta declaración de auspiciosas sílabas, pronunciada por los Vedas, entonces allí hablaron Brahmā y Viṣṇu, los más eminentes entre los dos veces nacidos.

Verse 16

ब्रह्मविष्णू ऊचतुः । पार्वत्यालिंगितः शंभुर्मूर्तिमान्प्रमथाधिपः । कथं भवेत्परं ब्रह्म सर्वसंगविवर्जितम्

Brahmā y Viṣṇu dijeron: «Śambhu es abrazado por Pārvatī; tiene forma y es señor de los Pramathas. ¿Cómo puede ser el Supremo Brahman, totalmente libre de todo apego?»

Verse 17

ताभ्यामितीरिते तत्र प्रणवः प्राह तौ तदा । अरूपो रूपमादाय महता ध्वनिना द्विजाः

Cuando aquellos dos hablaron así, entonces allí Praṇava les habló—oh dos veces nacidos—, tomando forma aunque es sin forma, con un sonido poderoso y resonante.

Verse 18

प्रणव उवाच । असौ शंभुर्महादेवः पार्वत्या स्वातिरिक्तया । संक्रीडते कदाचिन्नो किं तु स्वात्मस्वरूपया

Praṇava dijo: «Ese Śambhu, el Gran Dios, no juega jamás con Pārvatī como si fuera distinta de Él; más bien, juega con Ella como con su propia naturaleza del Ser.»

Verse 19

असौ शंभुरनीशानः स्वप्रकाशो निरंजनः । विश्वाधिको महादेवो विश्वाधिक इति श्रुतः

Ese Śambhu no tiene señor por encima, es auto-luminoso e inmaculado. Mahādeva trasciende el universo; así lo proclama la śruti: “más allá del universo”.

Verse 20

सर्वात्मा सर्वकर्तासौ स्वतन्त्रः सर्वभावनः । ब्रह्मन्नयं सृष्टिकाले त्वां नियुंक्ते रजोगुणैः

Él es el Ser de todos, el hacedor de todo, independiente y el origen que hace brotar todos los estados del ser. Oh Brahmā, en el tiempo de la creación, Él te asigna tu oficio mediante el poder del rajas.

Verse 21

सत्त्वेन रक्षणे शंभुस्त्वां प्रेषयति केशव । तमसा कालरुद्राख्यं संप्रेरयति संहृतौ

Para la protección, Śambhu te envía, oh Keśava, mediante el poder del sattva; y para la disolución impulsa al llamado Kālarudra mediante el poder del tamas.

Verse 22

अतः स्वतन्त्रता विष्णो युवयोर्न कदाचन । नापि प्रजापतेरस्ति किं तु शंभोः स्वतन्त्रता

Por ello, oh Viṣṇu, la independencia no pertenece jamás a ninguno de vosotros dos; ni tampoco al Creador, Prajāpati. La independencia pertenece sólo a Śambhu.

Verse 23

ब्रह्मन्विष्णो युवाभ्यां तु किमर्थं न महेश्वरः । ज्ञायते सर्वलोकानां कर्ता विश्वाधिकस्तथा

Oh Brahmā, oh Viṣṇu: entonces, ¿por qué no reconocéis a Maheśvara como el hacedor de todos los mundos y como Aquel que trasciende el universo entero?

Verse 24

सापि शक्तिरुमा देवी न पृथक्छंकरात्सदा । शंभोरानंदभूता सा देवी नागंतुकी स्मृता

Ese mismo Poder es Umā Devī; jamás está separada de Śaṅkara. Siendo la propia naturaleza de bienaventuranza de Śambhu, la Diosa es recordada como no accidental ni adquirida desde fuera.

Verse 25

अतो विश्वाधिको रुद्रः स्वतंत्रो निर्विकल्पकः । सर्वदेवैरयं वन्द्यो युवाभ्यामपि शंकरः

Por eso Rudra está más allá del universo: independiente y libre de toda distinción limitante. A este Śaṅkara deben venerarlo con adoración todos los dioses, y también vosotros dos.

Verse 26

कर्ता नास्यास्ति रुद्रस्य नाधिकोऽस्माच्च विद्यते । न तत्समोऽपि लोकेषु विद्यते शतशस्तथा

Rudra no tiene hacedor, ni existe nadie superior a Él. En verdad, en los mundos no se halla ni siquiera uno igual a Él—no, ni aun por centenares.

Verse 27

अतो मोहं न कुरुतं ब्रह्मविष्णो युवां वृथा । इत्युक्तं प्रणवेनाथ श्रुत्वा ब्रह्मा च केशवः

Por tanto, no caigáis en vana ilusión, oh Brahmā y Viṣṇu. Al oír estas palabras pronunciadas por el Praṇava, Brahmā y Keśava quedaron sobrecogidos de asombro.

Verse 28

मायया मोहितौ शंभोर्नैवाज्ञानममुंचताम् । एतस्मिन्नंतरे ब्रह्मा प्रददर्श महाद्भुतम्

Engañados por la māyā de Śambhu, los dos no abandonaron de inmediato su ignorancia. En ese mismo intervalo, Brahmā contempló un gran prodigio.

Verse 29

व्याप्नुवद्गगनं सर्वमनंतादित्य सन्निभम् । तेजोमण्डलमाकाशमध्यगं विश्वतोमुखम्

Lo impregnaba todo el firmamento, semejante a un sol sin fin: un círculo de resplandor en medio del espacio, con rostro hacia todas las direcciones.

Verse 30

तन्निरूपयितुं ब्रह्मा ससर्जोर्ध्वगतं मुखम् । तपोबलविसृष्टेन पंचमेन मुखेन सः

Para esclarecer aquel misterio, Brahmā hizo surgir un rostro vuelto hacia lo alto: su quinto rostro, manifestado por el poder de su austeridad (tapas).

Verse 31

निरूपयामास विभुस्तत्तेजोमण्डलं मुहुः । तत्प्रजज्वाल कोपेन मुखं तेजोविलोकनात्

El Poderoso escrutaba una y otra vez aquel círculo de resplandor; y al contemplar esa fulgurante llama, el rostro se encendió de ira.

Verse 32

अनंतादित्यसंकाशं ज्वलत्तत्पंचमं शिरः । दिधक्षुः प्रलये लोकान्वडवाग्निरिवाबभौ

Aquel ardiente quinto rostro resplandecía como innumerables soles; como si quisiera abrasar los mundos en la disolución, parecía el fuego submarino.

Verse 33

व्यदृश्यत च तत्तेजः पुरुषो नीललोहितः । दृष्ट्वा स्रष्टा तदा ब्रह्मा बभाषे परमेश्वरम्

Entonces aquel resplandor se hizo visible como una Persona: Nīlalohita. Al verlo, el Creador Brahmā habló al Señor Supremo.

Verse 34

वेदाहं त्वां महादेव ललाटान्मे पुरा भवान् । विनिर्गतोऽसि शंभो त्वं रुद्रनामा ममात्मजः

«Te conozco, Mahādeva. Tiempo atrás surgiste de mi frente. Oh Śambhu, eres mi hijo, llamado Rudra.»

Verse 35

इति गर्वेण संयुक्तं वचः श्रुत्वा महेश्वरः । कालभैरवनामानं पुरुषं प्राहिणोत्तदा

Al oír aquellas palabras teñidas de soberbia, Maheśvara envió entonces a un Ser llamado Kālabhairava.

Verse 36

अयुद्ध्यत चिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । महादेवांशसंभूतः शूलटंकगदाधरः

Durante largo tiempo Kālabhairava combatió con Brahmā: nacido de una porción de Mahādeva, portaba tridente, hacha y maza.

Verse 37

युद्ध्वा तु सुचिरं कालं ब्रह्मणा कालभैरवः । वदनं ब्रह्मणः शुभ्रं व्यलोकयत पंचमम्

Tras batallar con Brahmā por larguísimo tiempo, Kālabhairava fijó su mirada en el radiante quinto rostro de Brahmā.

Verse 38

विलोक्योर्ध्वगतं वक्त्रं पञ्चमं भारतीपतेः । गर्वेण महता युक्तं प्रजज्वालातिकोपितः

Al ver la quinta boca, vuelta hacia lo alto, del Señor de Bhāratī, cargada de gran soberbia, ardió, colmado de furia.

Verse 39

ततस्तत्पंचमं वक्त्रं भैरवः प्राच्छिनद्रुषा । ततो ममार ब्रह्माऽसौ कालभैरवहिंसितः

Entonces Bhairava cercenó con su filo aquel quinto rostro; y Brahmā cayó, abatido por el golpe de Kālabhairava.

Verse 40

ईश्वरस्य प्रसादेन प्रपेदे जीवितं पुनः । ततो विलोकयामास शंकरं शशिभूषणम्

Por la gracia del Señor, recobró de nuevo la vida. Entonces contempló a Śaṅkara, el de la luna por diadema.

Verse 41

वासुक्याद्यष्टभोगींद्रविभूषणविभूषितम् । दृष्ट्वा वेधा महादेवं पार्वत्या सह शंकरम्

Al ver a Mahādeva Śaṅkara junto con Pārvatī—adornado con los ornamentos de los reyes de las serpientes, comenzando por Vāsuki—Vedhā (Brahmā) lo contempló.

Verse 42

लेभे माहेश्वरं ज्ञानं महादेवप्रसादतः । ततस्तुष्टाव गिरिशं वरेण्यं वरदं शिवम्

Por la gracia de Mahādeva alcanzó el conocimiento de Maheśvara. Entonces alabó a Giriśa, el más digno, el dador de dones, Śiva.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । मह्यं प्रसीद गिरिश शशांककृतशेखर । यन्मयापकृतं शंभो तत्क्षमस्व दयानिधे

Brahmā dijo: «Sé propicio conmigo, oh Giriśa, cuya cresta está hecha de luna. Oh Śambhu, perdona cualquier falta que haya cometido—oh océano de compasión».

Verse 44

क्षमस्व मम गर्वं त्वं शंकरेति पुनःपुनः । नमश्चकार सोमं तं सोमार्धकृतशेखरम्

Una y otra vez dijo: «Oh Śaṅkara, perdona mi orgullo», y se postró ante el Señor cuya cresta lleva la media luna.

Verse 45

अथ देवः प्रसन्नोऽस्मै ब्रह्मणे स्वांशजाय तु । मा भैरित्यब्रवीच्छंभुर्भैरवं चाभ्यभाषत

Entonces el Dios, complacido con aquel Brahmā nacido de su propia porción, dijo: «No temas», y también se dirigió a Bhairava.

Verse 46

ईश्वर उवाच । एष सर्वस्य जगतः पूज्यो ब्रह्मा सनातनः । हतस्यास्य विरिंचस्य धारय त्वं शिरोऽधुना

Īśvara dijo: «Este Brahmā eterno es digno de adoración por todo el mundo. Por ello, lleva ahora la cabeza de este Viriñca muerto».

Verse 47

ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहकाम्यया । भिक्षामट कपालेन भैरव त्वं ममाज्ञया

«Para purificarte del pecado de matar a un brahmán, y por el bien y la guía del mundo, oh Bhairava—por mi mandato—vaga pidiendo limosna con el cuenco de cráneo».

Verse 48

उक्त्वैवं शंकरो विप्रास्तत्रैवांतरधीयत । नीलकण्ठो महादेवो गिरिजार्द्धतनुस्ततः

Dicho esto, oh brāhmaṇas, Śaṅkara desapareció allí mismo. Entonces Nīlakaṇṭha Mahādeva—cuyo cuerpo es mitad Girijā (Pārvatī)—ya no fue visto.

Verse 49

भैरवं ग्राहयामास वदनं वेधसो द्विजाः । चरस्व पापशुद्ध्यर्थं लोकसंग्रहणाय वै

Oh brāhmaṇas, Bhairava hizo que se tomara la cabeza de Vedhas (Brahmā). «Vaga», fue el mandato, «para la purificación del pecado y, en verdad, para la protección y el bien del mundo».

Verse 50

कपालधारी हस्तेन भिक्षां गृह्णातु भैरवः । इतीरयित्वा गिरिशः कन्यां कांचिद्भयंकरीम्

Tras decir: «Que Bhairava reciba limosna con la mano que porta el cráneo», Girīśa (Śiva) hizo comparecer a cierta doncella terrible.

Verse 51

ब्रह्महत्याभिधां क्रूरां वडवानलसन्निभाम् । तां प्रेरयित्वा गिरिशो भैरवं पुनरब्रवीत्

Girīśa puso en marcha a la cruel entidad llamada Brahmahatyā, semejante al fuego abrasador de la boca de la yegua, y de nuevo se dirigió a Bhairava.

Verse 52

ईश्वर उवाच । भैरवैतद्व्रतं त्वब्दं ब्रह्महत्याविशुद्धये । चर त्वं सर्वतीर्थेषु स्नाहि शुद्ध्यर्थमात्मनः

Īśvara dijo: «Oh Bhairava, observa este voto durante un año para purificarte de la mancha de Brahmahatyā. Recorre todos los tīrthas y báñate, para la limpieza de tu propio ser».

Verse 53

ततो वाराणसीं गच्छ ब्रह्महत्याप्रशांतये । वाराणसीप्रवेशेन ब्रह्महत्या तवाधमा

«Luego ve a Vārāṇasī para apaciguar a Brahmahatyā. Con sólo entrar en Vārāṇasī, esa vil Brahmahatyā tuya queda sometida».

Verse 54

पादशेषा विनष्टा स्याच्चतुर्थांशो न नश्यति । तस्य नाशं प्रवक्ष्यामि तव भैरव तच्छुणु

«Tres cuartas partes serían destruidas, mas la cuarta parte no perecería. Escucha, oh Bhairava: te diré cómo ha de extinguirse ese resto.»

Verse 55

दक्षिणांभोनिधेस्तीरे गन्धमादनपर्वते । सर्वप्राण्युपकाराय कृतं तीर्थं मया शुभम्

En la orilla del océano del sur, sobre el monte Gandhamādana, he establecido un tīrtha auspicioso para el bien de todos los seres.

Verse 56

शिवसंज्ञं महापुण्यं तत्र याहि त्वमादरात् । तत्प्रवेशनमात्रेण ब्रह्महत्या तवाशुभा

Se llama «Śiva» y es de grandísimo mérito—ve allí con reverencia. Con sólo entrar en él, tu infausta Brahmahatyā queda (removida),

Verse 57

शिवतीर्थस्य माहात्म्यान्निःशेषं नश्यति ध्रुवम् । उक्त्वैवं भैरवं रुद्रः कैलासं प्रययौ क्षणात्

Por la grandeza del Śiva-tīrtha, ciertamente se destruye por completo, sin resto. Dicho esto a Bhairava, Rudra partió al instante hacia Kailāsa.

Verse 58

ततः कपालपाणिस्तु भैरवः शिवचोदितः । देवदानवयक्षादिलोकेषु विचचार सः

Entonces Bhairava, el de la calavera en la mano—impulsado por Śiva—vagó por los mundos de los devas, dānavas, yakṣas y otros.

Verse 59

तं यांतमनुयाति स्म ब्रह्महत्यातिभीषणा । भैरवः सर्वतीर्थानि पुण्यान्यायतनानि च

Mientras avanzaba, la terribilísima Brahmahatyā lo seguía. Y Bhairava (continuó visitando) todos los tīrthas y también los santuarios sagrados.

Verse 60

चरित्वा लीलया देवस्ततो वाराणसीं ययौ । वाराणसीं प्रविष्टे तु भैरवे शंकरांशजे

Habiendo vagado libremente, como en juego, el divino Bhairava fue entonces a Vārāṇasī. Y cuando Bhairava—nacido como porción de Śaṅkara—entró en Vārāṇasī, se desplegaron los sucesos siguientes.

Verse 61

चतुर्थांशं विना नष्टा ब्रह्महत्यातिकुत्सिता । चतुर्थांशेन दुद्राव भैरवं शंकरांशजम्

Aquel pecado de brahminicidio, el más terrible y vilipendiado, fue destruido, salvo una cuarta parte. Con ese cuarto restante, aún perseguía a Bhairava, nacido como porción de Śaṅkara.

Verse 62

ततः स भैरवो देवः शूलपाणिः कपालधृक् । शिवाज्ञया ययौ पश्चाद्गंधमादनपर्वतम्

Entonces el dios Bhairava—portador del tridente y sostenedor del cráneo—por mandato de Śiva partió después hacia el monte Gandhamādana.

Verse 63

शिवतीर्थं ततो गत्वा भैरवः स्नातवान्द्विजाः । स्नानमात्रेण तत्रास्य शिवतीर्थे महत्तरे

Oh brāhmanes, entonces Bhairava fue a Śivatīrtha y se bañó. Por el solo acto de bañarse allí, en ese supremamente grande Śivatīrtha, se manifestó su poder.

Verse 64

निःशेषं विलयं याता ब्रह्महत्यातिभीषणा । अस्मिन्नवसरे शंभुः प्रादुरासीत्तदग्रतः । प्रादुर्भूतो महादेवो भैरवं वाक्यमब्रवीत्

La aterradora Brahmahatyā se disolvió por completo, sin dejar resto. En ese mismo instante, Śambhu apareció ante él; manifestado como Mahādeva, dirigió palabras a Bhairava.

Verse 65

ईश्वर उवाच । निःशेषं ब्रह्महत्या ते शिवतीर्थे निमज्जनात्

Dijo Īśvara: «Tu brahmahatyā ha sido destruida por completo, al sumergirte en el Śivatīrtha».

Verse 66

नष्टा भैरव नास्त्यत्र संदेहस्तव सुव्रत । इदं कपालं काश्यां त्वं स्थापयस्व क्वचित्स्थले

«Bhairava, ha sido destruida; no hay duda de ello, oh tú de buen voto. Este cráneo debes establecerlo en Kāśī, en algún lugar apropiado».

Verse 67

इत्युक्त्वा भगवाञ्छंभुस्तत्रैवांतरधीयत । भैरवोऽपि तदा विप्रा ब्रह्महत्याविमोचितः

Dicho esto, el Bienaventurado Śambhu desapareció allí mismo. Y Bhairava también, oh brāhmaṇas, quedó entonces liberado de la brahmahatyā.

Verse 68

शिवतीर्थस्य माहात्म्याद्ययौ वाराणसीं पुरीम् । कपालं स्थापयामास प्रदेशे कुत्रचिद्द्विजाः । कपालतीर्थमित्याख्यामलभत्तत्स्थलं तदा

Por la grandeza del Śivatīrtha, fue a la ciudad de Vārāṇasī. Oh brāhmaṇas, instaló el cráneo en cierta localidad; y aquel lugar llegó entonces a llamarse «Kapālatīrtha».

Verse 69

श्रीसूत उवाच । एवं प्रभावं तत्पुण्यं शिवतीर्थं विमुक्तिदम्

Śrī Sūta dijo: «Tal es el poder de ese santo Śivatīrtha: meritorio y otorgador de liberación».

Verse 70

महादुःखप्रशमनं महापातकनाशनम् । नरकक्लेशशमनं स्वर्गदं मोक्षदं तथा

Aplaca el inmenso dolor, destruye los grandes pecados, sosiega los tormentos del infierno y concede el cielo—y también la liberación (mokṣa).

Verse 71

शिवतीर्थस्य माहात्म्यं मया प्रोक्तं विमुक्तिदम् । इदं पठन्सदा मर्त्यो दुःखग्रामाद्विमुच्यते

Así he proclamado la grandeza de Śivatīrtha, que otorga liberación. El mortal que lo recita siempre queda libre de la misma “aldea de los dolores”.