Adhyaya 19

Verse 1

श्रीसूत उवाच । तारकब्रह्मणस्तस्य तीर्थे स्नात्वा द्विजोत्तमाः । लक्ष्मणस्य ततस्तीर्थमभिगच्छेत्समाहितः

Dijo Śrī Sūta: Oh el mejor de los nacidos dos veces, tras bañarte en ese tīrtha de Tāraka-brahman, ve luego, con la mente recogida, al tīrtha de Lakṣmaṇa.

Verse 2

श्रीलक्ष्मणस्य तीर्थे तु स्नात्वा पापैर्विमोचिताः । मुक्तिं प्रयांति विमलामपुनर्भवलक्षणाम्

Pero al bañarse en el sagrado tīrtha de Lakṣmaṇa, quedan libres de pecados y alcanzan la liberación inmaculada, señalada por la ausencia de renacimiento.

Verse 3

स्नानाल्लक्ष्मणतीर्थे तु दारिद्र्यं नश्यतेखिलम् । आयुष्मान्गुणवान्विद्वान्पुत्रश्चैवास्य जायते

Por bañarse en Lakṣmaṇatīrtha, la pobreza se destruye por completo; y para él nace un hijo, longevo, virtuoso y sabio.

Verse 4

कूले लक्ष्मणतीर्थस्य तन्मन्त्रं जपते तु यः । स सर्वशास्त्रवेत्ता स्याच्चतुर्वेदविदप्यसौ

Quien, en la orilla de Lakṣmaṇatīrtha, recita ese mantra, llega a ser conocedor de todos los śāstras; en verdad, queda versado incluso en los cuatro Vedas.

Verse 5

तस्य कूले महल्लिंगं स्थापयामास लक्ष्मणः । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सेवते लक्ष्मणेश्वरम्

En su orilla, Lakṣmaṇa estableció un gran Liṅga. Quien se baña en ese tīrtha y luego rinde culto a Lakṣmaṇeśvara—

Verse 6

इह दारिद्र्यरोगाभ्यां संसाराच्च विमुच्यते । स्नात्वा लक्ष्मणतीर्थे तु सेवित्वा लक्ष्मणेश्वरम् । बलभद्रः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

Aquí uno queda libre de la pobreza, de la enfermedad y aun de las ataduras del mundo, al bañarse en Lakṣmaṇa-tīrtha y adorar a Lakṣmaṇeśvara. Oh brāhmaṇas, en tiempos antiguos Balabhadra también fue liberado del pecado de matar a un brāhmaṇa por medio de esta santa observancia.

Verse 7

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्रौहिणेयस्य सूतज । कथं चात्र विनष्टा सा तन्नो ब्रूहि महामुने

Los ṛṣis dijeron: «Oh hijo de Sūta, ¿cómo surgió en Rauhiṇeya (Balabhadra) el pecado de matar a un brāhmaṇa? ¿Y cómo fue destruido aquí? Dínoslo, oh gran sabio».

Verse 8

श्रीसूत उवाच । शेषावतारो भगवान्बलभद्रः पुरा द्विजाः

Śrī Sūta dijo: «Oh brāhmaṇas, en tiempos antiguos el bienaventurado Balabhadra fue una encarnación de Śeṣa».

Verse 9

कुरूणां पांडवानां च युद्धोद्योगं विलोक्य तु । बंधूनां स वधं सोढुमसमर्थो हलायुधः

Al ver los preparativos de guerra entre los Kurus y los Pāṇḍavas, Halāyudha (Balabhadra), incapaz de soportar la matanza de sus propios parientes, no pudo resistirlo.

Verse 10

विचारमेवमकरोद्बलभद्रो महामतिः । यद्यहं कुरुराजस्य करिष्यामि सहायताम्

Así reflexionó Balabhadra, de gran entendimiento: «Si yo presto mi ayuda al rey de los Kurus…».

Verse 11

कोपः स्यात्पांडुपुत्राणां मय्यवार्यः सुदारुणः । उपकारं करिष्यामि पांडवानामहं यदि

«Si yo ayudo a los Pāṇḍavas, caerá sobre mí la ira feroz e irresistible de los hijos de Pāṇḍu; y si presto auxilio a los Pāṇḍavas…»

Verse 12

दुर्योधनस्य कोपः स्यादिति बुद्ध्वा हलायुधः । तीर्थयात्राच्छलेनासौ मध्यस्थः प्रययौ तदा

Sabiendo Halāyudha que se levantaría la ira de Duryodhana (según a quién apoyara), permaneció neutral; y, con el pretexto de una peregrinación a los tīrthas, partió entonces.

Verse 13

प्रभासमभिगम्याथ स्नात्वा संकल्पपूर्वकम् । देवानृषीन्पितृगणांस्तर्पयामास वारिणा

Al llegar a Prabhāsa, se bañó allí con voto solemne; y con agua ofreció tarpaṇa, libaciones de satisfacción, a los devas, a los ṛṣis y a las huestes de los antepasados.

Verse 14

सरस्वतीं ततः प्रायात्प्रतीच्यभिमुखां हली । पृथूदकं बिंदुसरो मुक्तिदं ब्रह्मतीर्थकम्

Luego el portador del arado (Balabhadra) fue al Sarasvatī, vuelto hacia el occidente; y visitó Pṛthūdaka, Bindusara y el Brahma-tīrtha, otorgadores de liberación (mokṣa).

Verse 15

गंगां च यमुनां सिंधुं शतद्रूं च सुदर्शनम् । संप्राप्य बलभद्रोऽयं स्नात्वा तीर्थेषु धर्मतः

Habiendo llegado al Gaṅgā, al Yamunā, al Sindhu, al Śatadrū y al llamado Sudarśana, este Balabhadra se bañó en esos tīrthas sagrados conforme al dharma.

Verse 16

प्रपेदे नैमिषारण्यं मुनींद्रैरभिसेवितम् । आगतं तं विलोक्याथ नैमिषीयास्तपस्विनः

Llegó a Naimiṣāraṇya, el bosque sagrado venerado y frecuentado por los más excelsos sabios. Al verlo llegar, los ascetas de Naimiṣa repararon en él.

Verse 17

दीर्घसत्रे स्थिताः सम्यङ्नियता धर्मतत्पराः । अभ्युद्गम्य यदुश्रेष्ठं प्रणम्योत्थाय चासनात्

En un largo sattra sacrificial permanecían, disciplinados y entregados al dharma. Salieron al encuentro del mejor de los Yadus; se inclinaron ante él y se levantaron de sus asientos.

Verse 18

अपूजयन्विष्टराद्यैः कंदमूलफलैस्तदा । आसनं परिगृह्यायं पूजितः सपुरःसरः

Entonces lo honraron con ofrendas debidas: asiento y demás atenciones, y también raíces, tubérculos y frutos. Al aceptar el asiento, fue venerado como es debido, junto con sus acompañantes.

Verse 19

उच्चासने स्थितं सूतमनमंतमनुत्थितम् । अकृतांजलिमासीनं व्यासशिष्यं विलोक्य सः

Vio al Sūta, discípulo de Vyāsa, sentado en un asiento elevado: no se levantaba, no se inclinaba, y permanecía sentado sin juntar las palmas en reverencia.

Verse 20

विप्रांश्चानमतो दृष्ट्वा विलोक्यात्मानमागतम् । चुक्रोध रोहिणीसूनुः सूतं पौराणिकोत्तमम्

Al ver a los brāhmaṇas inclinándose y al advertir su propia llegada, el hijo de Rohiṇī se encendió en ira contra el Sūta, el más eminente de los narradores puránicos.

Verse 21

मध्ये मुनीनां सूतोऽयं कस्मान्निंद्योऽनुलोमजः । उच्चासने समध्यास्ते न युक्तमिदमंजसा

«En medio de los sabios, ¿por qué se considera censurable a este Sūta, nacido por anuloma? Y, sin embargo, se sienta aquí en un asiento elevado; esto, claramente, no es apropiado.»

Verse 22

अवमत्य भृशं चास्मान्धर्मसंरक्षकानयम् । आस्तेऽनुत्थाय निर्भीतिर्न च प्रणमते तथा

«Este hombre nos ultraja gravemente a nosotros, los protectores del dharma. Permanece sentado sin levantarse —sin temor— y tampoco se inclina como corresponde.»

Verse 23

पठित्वायं पुराणानि द्वैपायनसकाशतः । सेतिहासानि सर्वाणि धर्मशास्त्राण्यनेकशः

«Aunque ha estudiado los Purāṇas junto a Dvaipāyana (Vyāsa), y todos los Itihāsas, y numerosos tratados de dharma…»

Verse 24

न मां दृष्ट्वा प्रणमते नैव त्यजति चासनम् । द्वैपायनस्य महतः शिष्याः पैलादयो द्विजाः

«Al verme, no se inclina, ni tampoco abandona su asiento. Los discípulos brāhmaṇas del gran Dvaipāyana —Paila y los demás— no se comportarían así.»

Verse 25

एवंविधमधर्मं ते नैव कुर्युर्यथा त्वयम् । तस्मादेनं वधिष्यामि दुरात्मानमचेतनम्

«Hombres así jamás cometerían un adharma como el que tú has hecho. Por eso daré muerte a este malvado, insensato.»

Verse 26

दुष्टानां निग्रहार्थं हि भूर्लोकमहमागमम् । मया हतो हि दुष्टात्मा शुद्धिमेष्यत्यसंशयम्

«En verdad he venido al mundo de los mortales para refrenar a los malvados. Yo he dado muerte al de alma perversa; sin duda alcanzará la purificación.»

Verse 27

इत्युक्त्वा भगवान्रामो मुसली प्रबलो हली । पाणिस्थेन कुशाग्रेण तच्छिरः प्राच्छिनद्रुषा

Dicho esto, el bienaventurado Rāma—portador del mazo, poderoso, empuñador del arado—le cercenó la cabeza con el filo agudo de una brizna de hierba kuśa que tenía en la mano.

Verse 28

तत्रत्या मुनयः सर्वे हा कष्टमिति चुक्रुशुः । अवादिषुस्तदा रामं मुनयो ब्रह्मवादिनः

Todos los sabios allí presentes clamaron: «¡Ay, qué acto tan doloroso!» Entonces aquellos munis, expositores de Brahman y dharma, se dirigieron a Rāma.

Verse 29

रामाधर्मः कृतः कष्टस्त्वया संकर्षण प्रभो । अस्य सूतस्य चास्माभिर्दत्तं ब्रह्मासनं महत्

«Oh Señor Saṅkarṣaṇa, por ti se ha cometido un grave acto de adharma. Pues a este sūta le habíamos otorgado el gran asiento de Brahmā, como supremo honor.»

Verse 30

अक्षयं चायुरस्माभिरस्य दत्तं हलायुध । भवताऽजानतैवाद्य कृतो ब्रह्मवधो महान्

«Oh Halāyudha, también le concedimos una longevidad imperecedera. Hoy, aunque sin saberlo, has cometido un gran brahmavadha, la matanza de un brahmán.»

Verse 31

योगेश्वरस्य भवतो नास्ति कश्चिन्नियामकः । अस्यास्तु ब्रह्महत्याया यत्कर्त्तव्यं विचार्य तत्

«Para Ti, Señor del Yoga, no hay controlador externo. Sin embargo, respecto de esta brahmahatyā, reflexiona y decide lo que debe hacerse.»

Verse 32

प्रायश्चित्तं भवानेव लोकसंग्रहणाय तु । कुरुष्व भगवन्राम नान्येन प्रेरितः कुरु । इत्युक्तो भगवान्रामस्तानुवाच मुनीन्प्रति

«Oh Bhagavān Rāma, tú mismo debes realizar el prāyaścitta, para el bien y la guía del mundo. Hazlo sin ser instigado por otro.» Dicho esto, el bendito Rāma respondió a los sabios.

Verse 33

राम उवाच । प्रायश्चित्तं चरिष्याभि पापशोधकमास्तिकाः

Rāma dijo: «Emprenderé el prāyaścitta que purifica el pecado, oh fieles.»

Verse 34

लोकसंग्रहणार्थाय नान्यकामनयाऽधुना । यादृशो नियमोऽस्माभिः कर्तव्यः पापशांतये

«Por el sostenimiento del mundo, y no por otro deseo ahora, ¿qué clase de disciplina debo emprender para apaciguar el pecado?»

Verse 35

तादृशं नियमं त्वद्य भवतः प्रब्रुवंतु नः । भवद्भिरस्य सूतस्य यदायुर्दत्तमक्षयम् । इंद्रियाणि च सत्त्वं च करिष्ये योगमायया

«Por ello, declaradme hoy la disciplina que me sea adecuada. Y puesto que vosotros concedisteis a este sūta una vida imperecedera, por Yogamāyā regularé sus sentidos y su fuerza vital.»

Verse 36

मुनय ऊचुः । पराक्रमस्य तेस्त्रस्य मृत्योर्नश्च यथा प्रभो । स्यात्सत्यवचनं राम तद्भवान्कर्तुमर्हति

Los sabios dijeron: “Oh Señor, para que permanezca firme la veracidad de tu promesa heroica y para que la muerte no caiga sobre nosotros, oh Rāma, debes cumplir aquello que es debido.”

Verse 37

राम उवाच । आत्मा वै पुत्ररूपेण भवतीति श्रुतिस्सदा

Rāma dijo: “En verdad, la enseñanza sagrada declara siempre: el ātman, el Ser, se manifiesta en la forma de un hijo.”

Verse 39

उद्घोषयति विप्रेंद्रास्तस्मादस्य शरीरतः । पुत्रो भवतु दीर्घायुः सत्त्वेंद्रिय बलोर्जितः

Los mejores de los brāhmanes proclaman: “Por ello, de este cuerpo, que nazca un hijo: de larga vida, dotado de virtud, de sentidos y de fuerza, y victorioso en vigor.”

Verse 40

इत्युक्त्वा रौहिणेयस्तान्पुनः प्रश्रितमब्रवीत् । मनोभिलषितं किं वा युष्माकं करवाण्यहम्

Dicho esto, Rauhiṇeya volvió a hablarles con humildad: “¿Qué deseo de vuestros corazones he de cumplir para vosotros?”

Verse 41

तद्ब्रूत मुनयो यूयं करिष्यामि न संशयः । अज्ञानान्मत्कृतस्यास्य पापस्यापि निवर्तकम् । प्रायश्चित्तं भवन्तो मे प्रब्रूत मुनिसत्तमाः

“Decid, pues, oh sabios; lo haré sin duda. Oh los mejores de los ascetas, indicadme el prāyaścitta, la expiación que aparta incluso este pecado cometido por mí en la ignorancia.”

Verse 42

मुनय ऊचुः । इल्वलस्यात्मजः कश्चिद्दानवो बल्वलाभिधः

Los sabios dijeron: «Hay un Dānava llamado Balvala, hijo de Ilvala.»

Verse 43

स दूषयति नो यागं रामेहागत्य पर्वणि । दुष्टं तं दानवं पापं जहि लोकैककण्टकम्

«En los días de fiesta y de rito viene aquí, oh Rāma, y mancilla nuestro sacrificio. Mata a ese Dānava malvado y pecador, espina de todo el mundo.»

Verse 44

अनेन पूजा ह्यस्माकं कृता स्याद्भवताधुना । अस्थिविण्मूत्ररक्तानि सुरामांसानि च क्रतौ

«Con este acto, nuestra adoración quedará ciertamente cumplida por ti ahora. Pues en el sacrificio arroja huesos, heces, orina, sangre, licor y carne.»

Verse 45

सदाभिवर्षतेऽस्माकमत्रागत्य स दानवः । अस्मिन्भारतभूभागे यानि तीर्थानि संति हि

«Ese Dānava, al venir aquí, nos rocía sin cesar con impureza. En verdad, en esta tierra de Bhārata hay muchos tīrthas sagrados.»

Verse 46

तेषु स्नाह्यब्दमेकं त्वं सर्वेषु सुसमाहितः । तेन ते पापशांतिः स्यान्नात्र कार्या विचारणा

Báñate en todas esas aguas sagradas durante un año entero con la mente concentrada. Con ello, tus pecados serán pacificados; no cabe duda alguna al respecto.

Verse 47

श्रीसूत उवाच । पर्वकाले तु विप्रेंद्राः समावृत्ते मुनिक्रतौ । महाभीमो रजोवर्षो झंझावातश्च भीषणः

Dijo Śrī Sūta: Oh el mejor de los brāhmaṇas, cuando llegó el tiempo de la festividad y se congregó el sacrificio de los sabios, se levantó una lluvia de polvo sumamente terrible, y un vendaval espantoso.

Verse 49

प्रादुर्बभूव विप्रेंद्राः पूयरक्तैश्च वर्षणम् । ततो विष्ठामया वृष्टिर्बल्वलेन कृताप्यभूत्

Oh el mejor de los brāhmaṇas, apareció una lluvia de pus y sangre; y después vino también un chaparrón de inmundicia, urdido por Balvala.

Verse 50

तमालोक्य महादेहं दग्धाद्रिप्रतिमं तदा । प्रतप्तताम्रसंकाशश्मश्रुदंष्ट्रोत्कटाननम्

Al verlo entonces—de cuerpo enorme, semejante a una montaña abrasada, con barba y colmillos como cobre al rojo vivo, y con un rostro temible—

Verse 51

चिंतयामास मुसलं रामः परविदारणम् । सीरं च दानवहरं गदां दैत्यविदारिणीम्

Rāma evocó el musala que despedaza a los enemigos, el arado (sīra) que somete a los dānavas, y la maza (gadā) que hiende a los daityas.

Verse 52

यान्यायुधानि तं रामं चिंतितान्युपतस्थिरे । सीराग्रेण तमाकृष्य बल्वलं खेचरं तदा

Cualesquiera armas que Rāma tan solo pensaba, se presentaban ante él. Entonces, enganchando a Balvala con la punta de su arado, lo arrastró hacia abajo mientras se movía por el cielo.

Verse 53

मुसलेन निजघ्ने स कुपितो मूर्ध्नि वेगतः । पपात भुवि संक्षुण्णललाटो रक्तमुद्वमन्

Enfurecido, lo golpeó velozmente en la cabeza con su maza. Con la frente destrozada, cayó al suelo vomitando sangre.

Verse 55

अभ्यषिंचञ्च्छुभैस्तोयैर्वृत्रशत्रुं यथा सुराः । मालां ददुर्वैजयन्तीं श्रीमदंबुज शोभिताम्

Así como los dioses ungieron al destructor de Vṛtra con aguas auspiciosas, lo rociaron con agua sagrada y le entregaron la guirnalda Vaijayantī, adornada con espléndidos lotos.

Verse 56

माधवाय शुभे वस्त्रे भूषणानि शुभानि च । धारयंस्तानि सर्वाणि रौहिणेयो महाबलः

El poderoso Rauhiṇeya se vistió con todas aquellas vestiduras finas y ornamentos auspiciosos que habían sido ofrecidos a Mādhava.

Verse 57

पुष्पितानोकहोपेतः कैलास इव पर्वतः । अनुज्ञातोऽथ मुनिभिः सर्वतीर्थेषु स द्विजाः

Semejante al monte Kailāsa adornado con árboles en flor, recibió entonces el permiso de los sabios, oh brāhmaṇas, para recorrer todos los lugares sagrados de peregrinación.

Verse 58

एकमब्दं चरन्सस्नौ नियमाचारसंयुतः । ततः संवत्सरे पूर्णे कालिंदीभेदनो बलः

Observando votos y recta conducta, vagó y se bañó durante un año entero. Luego, cumplido el año, aquel poderoso—el que hiende a la Kāliṇdī—

Verse 59

समाप्ततीर्थयात्रः सन्पुरीं गन्तुं प्रचक्रमे । ततस्तमोमयीं छायां पृष्ठतोनुगतां कृशाम्

Habiendo concluido su peregrinación a los sagrados tīrthas, se dispuso a ir a la ciudad. Entonces vio una sombra enjuta, hecha de tinieblas, que lo seguía muy de cerca por detrás.

Verse 60

अपश्यद्बलदेवोयं महानादविराविणीम् । अथ वार्ता स शुश्राव समुद्भूतां तदांबरे

Baladeva lo vio, resonando con un clamor inmenso y aterrador. Luego oyó una proclamación que en aquel momento surgía en el firmamento.

Verse 61

रामराम महाबाहो रौहिणेय सितप्रभ । तीर्थाभिगमनेनाद्य चरितेन त्वयाऽनघ

«¡Rāma, Rāma, de grandes brazos, hijo de Rohiṇī, de resplandor puro! Por tu visita a los tīrthas y por tu conducta en este día, oh intachable…»

Verse 62

न नष्टा ब्रह्महत्या ते निःशेषं रोहिणीसुत । इति वार्तां समाकर्ण्य चिंतयामास वै बलः

«Oh hijo de Rohiṇī, tu brahmahatyā no ha sido destruida por completo.» Al oír este anuncio, Balarāma cayó en honda reflexión.

Verse 63

प्रायश्चित्तं मया चीर्णमेकाब्दं तीर्थ सेवया । तथापि ब्रह्महत्या सा न नष्टेति श्रुतं वचः

«He cumplido prāyaścitta durante un año entero mediante el servicio a los tīrthas. Y, sin embargo, he oído estas palabras: que esa brahmahatyā no ha sido destruida.»

Verse 64

किं कुर्म इति संचिंत्य नैमिषारण्यमभ्यगात् । तत्र गत्वा मुनीनां तन्न्यवेदयदरिंदमः

Pensando: «¿Qué debo hacer?», el domador de enemigos fue a Naimiṣāraṇya. Al llegar allí, comunicó el asunto a los sabios.

Verse 65

यच्छ्रुतं गगने वाक्यं या च दृष्टा तमोमयी । न्यवेदयत तत्सर्वं मुनीनां रोहिणीसुतः । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे रामं वाक्यमथाब्रुवन्

El hijo de Rohiṇī refirió a los sabios todo: las palabras oídas en el cielo y la sombra formada de oscuridad que había visto. Al oírlo, todos los sabios dijeron entonces estas palabras a Rāma.

Verse 66

मुनय ऊचुः । यदि राम न नष्टा ते ब्रह्महत्या तु कृत्स्नशः

Los sabios dijeron: «Si, oh Rāma, tu brahmahatyā no ha sido destruida por completo…»

Verse 67

तर्हि गच्छ महाभाग गंधमादनपर्वतम् । महादुःख प्रशमनं महारोगविनाशनम्

«Entonces ve, oh muy afortunado, al monte Gandhamādana, que apacigua el gran dolor y destruye las graves enfermedades.»

Verse 68

रामसेतौ महापुण्ये गन्धमादनपर्वते । अस्ति लक्ष्मणतीर्थाख्यं सरः पापविनाशनम्

«En el sumamente meritorio Rāmasetu, en el monte Gandhamādana, hay un lago llamado Lakṣmaṇa-tīrtha, un lugar sagrado que destruye el pecado.»

Verse 69

स्नानं कुरुष्व तत्र त्वं तल्लिंगं च नमस्कुरु । निःशेषं तेन नष्टा स्याद्ब्रह्महत्या न संशयः

Báñate allí y postra tu reverencia ante aquel Liṅga sagrado. Por ese acto, el pecado de matar a un brāhmaṇa será destruido por completo; de ello no hay duda.

Verse 70

श्रीसूत उवाच । एवमुक्तस्तदा रामो गन्धमादनपर्वतम् । गत्वा लक्ष्मणतीर्थं च प्राप्तवान्मुनिपुंगवाः

Dijo Śrī Sūta: Así exhortado, Rāma fue entonces al monte Gandhamādana y llegó al Lakṣmaṇa-tīrtha, tenido por el más excelso entre los sabios.

Verse 71

स्नात्वा संकल्पपूर्वं तु तत्र तीर्थे हलायुधः । ब्राह्मणेभ्यो ददौ वित्तं धान्यं गाश्च वसुन्धराम्

Tras bañarse en aquel tīrtha con voto solemne, Halāyudha dio dádivas a los brāhmaṇas: riquezas, grano, vacas e incluso tierras.

Verse 72

तस्मिन्नवसरे तत्र राममाहाशरीरवाक् । निःशेषं राम नष्टा ते ब्रह्महत्याधुना त्विह

En aquel mismo instante, una voz incorpórea dijo a Rāma: «Rāma, aquí y ahora tu brahmahatyā ha sido destruida por completo».

Verse 73

संदेहो नात्र कर्तव्यः सुखं याहि पुरीं निजाम् । तच्छ्रुत्वा बलभद्रोऽथ तत्तीर्थं प्रशशंस ह

«No debe albergarse duda alguna; ve con dicha a tu propia ciudad». Al oírlo, Balabhadra alabó aquel sagrado tīrtha.

Verse 74

ततस्तत्रत्यतीर्थेषु स्नात्वा सर्वेषु माधवः । धनुष्कोटौ तथा स्नात्वा रामनाथं निषेव्य च । द्वारकां स्वपुरीं प्रायान्नष्टपातकसंचयः

Después, Mādhava se bañó en todos los tīrthas de aquella región. Habiéndose bañado también en Dhanuṣkoṭi y habiendo rendido culto a Rāmanātha, partió hacia su propia ciudad, Dvārakā, con el cúmulo de sus pecados destruido.

Verse 75

श्रीसूत उवाच । एवं वः कथितं विप्राः श्रीलक्ष्मणसरोऽमलम्

Śrī Sūta dijo: Así, oh brāhmaṇas, os he relatado el inmaculado lago sagrado de Lakṣmaṇa.

Verse 76

पुण्यं पवित्रं पापघ्नं ब्रह्महत्यादिशोधकम् । यः पठेदिममध्यायं शृणुयाद्वा समाहितः

Este relato es meritorio y purificador, destructor de pecados y purga incluso la brahmahatyā y otras faltas. Quien, con la mente recogida, recite este capítulo —o incluso lo escuche—

Verse 77

स याति मुक्तिं विप्रेंद्राः पुनरावृत्तिवर्जिताम्

—esa persona alcanza la liberación, oh el mejor de los brāhmaṇas, libre de todo retorno (al renacimiento).

Verse 94

बल्वलो दीनकथनो गिरिर्वज्रहतो यथा । स्तुत्वाथ मुनयो रामं प्रोच्चार्य विमलाशिषः

Balvala, hablando con voz miserable, era como una montaña herida por un rayo. Entonces los munis alabaron a Rāma y pronunciaron bendiciones inmaculadas.