Adhyaya 11

Verse 1

श्रीसूत उवाच । पापनाशे नरः स्नात्वा सर्वपापनिबर्हणे । ततः सीतासरो गच्छेत्स्नातुं नियमपूर्वकम्

Dijo Śrī Sūta: Tras bañarse en Pāpanāśa, el que destruye todos los pecados, debe el hombre ir luego a Sītā-saras y bañarse allí conforme a la disciplina y observancia prescritas.

Verse 2

यानि कानि च पुण्यानि ब्रह्मांडांतर्गतानि वै । तानि गंगादितीर्थानि स्वपापपरिशुद्धये

Cuantos méritos sagrados y lugares santos existan en todo el universo: esos tīrthas, la Gaṅgā y los demás, están aquí para la completa purificación de los propios pecados.

Verse 3

सीतासरसि वर्तंते महापातकनाशने । क्षेत्राण्यपि महार्हाणि काश्यादीनि दिवानिशम्

En Sītā-saras, destructor de los grandes pecados, moran día y noche incluso los más excelsos kṣetras sagrados, como Kāśī y otros.

Verse 4

सीतासरोत्र सेवंते स्वस्वकल्मषशांतये । तस्याः सरसि संगीतगुणेनाकृष्य बालिशः

A Sītā-saras acuden los hombres para apaciguar sus propias impurezas. Pero el necio, atraído sólo por el encanto melodioso, como de canto, del lago, se acerca de modo superficial.

Verse 5

पंचाननोऽपि वसते पंचपातकनाशनः । तदेतत्तीर्थमागत्य स्नात्वा वै श्रद्धया सह । पुरंदरः पुरा विप्रा मुमुचे ब्रह्महत्यया

Aquí mora también Pañcānana, destructor de los cinco grandes pecados. Habiendo llegado a este mismo tīrtha y bañándose con fe, Purandara (Indra) en tiempos antiguos, oh brāhmaṇas, fue liberado del pecado de matar a un brahmán.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । ब्रह्महत्या कथमभूद्वासवस्य पुरा मुने । सीतासरसि स्नानात्कथं मुक्तोऽभवत्तया

Dijeron los ṛṣis: ¿Cómo surgió antaño para Vāsava (Indra) el pecado de brahmahatyā, oh sabio? ¿Y cómo quedó libre de él al bañarse en el lago Sītā-saras?

Verse 7

श्रीसूत उवाच । कपालाभरणोनाम राक्षसोऽभूत्पुरा द्विजाः

Śrī Sūta dijo: Oh brāhmaṇas, en tiempos antiguos hubo un rākṣasa llamado Kapālābharaṇa.

Verse 8

अवध्यः सर्वदेवानां सोऽभवद्ब्रह्मणो वरात् । शवभक्षणनामा तु तस्यासीन्मंत्रिसत्तमः

Por la gracia del don de Brahmā se volvió invulnerable a todos los dioses. Y tenía un excelso ministro llamado Śavabhakṣaṇa.

Verse 9

अक्षौहिणीशतं तस्य हयेभरथसंकुलम् । अस्ति तस्य पुरं चापि वैजयंतमिति श्रुतम्

Poseía cien akṣauhiṇīs de tropas, colmadas de caballos, elefantes y carros. Y se oye que su ciudad se llamaba «Vaijayanta».

Verse 10

वसत्यस्मिन्पुरे सोऽयं कपालाभरणो बली । शवभक्षं समाहूय बभाषे मंत्रिणं द्विजाः

En aquella ciudad moraba el poderoso Kapālābharaṇa. Llamando a Śavabhakṣaṇa, habló a su ministro, oh brāhmaṇas.

Verse 11

शवभक्ष महावीर्य मंत्रशास्त्रेषु कोविद । वयं देवपुरीं गत्वा विनिर्जित्य सुरान्रणे

Oh Śavabhakṣa, grande en valor y versado en la ciencia de los mantras: vayamos a la ciudad de los dioses; al llegar, venceremos a los Devas en la batalla.

Verse 12

शक्रस्य भवने रम्ये स्थास्यामस्सैनिकैः सह । रमावो नंदने तस्य रंभाद्यप्सरसां गणैः

Habitaremos, con nuestras tropas, en el deleitoso palacio de Śakra; y nos regocijaremos en su bosque Nandana, entre huestes de Apsaras como Rambhā.

Verse 13

कपालाभरणस्येदं निशम्य वचनं तदा । शवभक्षोऽब्रवीद्विप्रा वचस्तत्र तथास्त्विति

Al oír entonces estas palabras de Kapālābharaṇa, Śavabhakṣa respondió—oh Brāhmaṇas—diciendo: «Así sea; hágase de este modo».

Verse 14

ततः कपालाभरणः पुत्रं दुर्मेधसं बली । प्रतिष्ठाप्य पुरे शूरं सेनया परिवारितः

Entonces el poderoso Kapālābharaṇa, tras instalar en la ciudad a su hijo de torpe entendimiento como gobernante, partió rodeado por su ejército.

Verse 15

युयुत्सुरमरैः साकं प्रययावमरावतीम् । गजाश्वरथपादातैरुद्धतै रेणुसंचयैः

Ansioso de combatir, marchó con los Rākṣasas hacia Amarāvatī; y se alzaron nubes de polvo, removidas por elefantes, caballos, carros y soldados de a pie.

Verse 16

शोषयञ्जलधीन्सिंधूंश्चूर्णयन्पर्वतानपि । निःसाणध्वनिना विप्रा नादयन्रोदसी तथा

Secando océanos y ríos, y aun moliendo los montes hasta hacerlos polvo, oh brāhmaṇas, hizo resonar cielo y tierra con el estrépito de su marcha.

Verse 17

अश्वानां हेषितरवैर्गजानामपि बृंहितैः । रथनेमिस्वनैरुग्रैः सिंहनादैः पदातिनाम्

Con los relinchos de los caballos, los bramidos de los elefantes, el fiero estrépito de las ruedas de los carros y los rugidos leoninos de la infantería—

Verse 18

श्रोत्राणि दिग्गजानां च वितन्वन्बधिराणि सः । अगमद्देवनगरीं युयुत्सुरमरैः सह

Ensordeciendo incluso los oídos de los elefantes guardianes de las direcciones, llegó a la ciudad de los devas, ansioso de combate, junto con su hueste.

Verse 19

तत इन्द्रादयो देवाः सेनाकलकलध्वनिम् । श्रुत्वाभिनिर्य्ययुः पुर्या युद्धाभिमनसो द्विजाः

Entonces Indra y los demás devas, al oír el tumultuoso estruendo del ejército, salieron presurosos de la ciudad—oh dos veces nacidos—con el ánimo puesto en la guerra.

Verse 20

ततो युद्धं समभवद्देवानां राक्षसैः सह । अदृष्टपूर्वं जगति तथैवाश्रुतपूर्वकम्

Entonces estalló una guerra entre los devas y los rākṣasas, tal como jamás se había visto en el mundo, ni jamás se había oído contar.

Verse 21

तत इन्द्रादयो देवा राक्षसाञ्जघ्नुराहवे । राक्षसाश्च सुराञ्जघ्नुः समरे विजिगीषवः

Entonces Indra y los demás devas abatieron a los Rākṣasas en la batalla; y los Rākṣasas también, ansiosos de victoria, dieron muerte a los dioses en lo más recio del combate.

Verse 22

द्वन्द्वयुद्धं च समभूदन्योन्यं सुररक्षसाम् । कपालाभरणेनाजौ युयुधे बलवृत्रहा

Y surgieron combates singulares, uno contra otro, entre los devas y los Rākṣasas. En el campo de batalla, el poderoso matador de Vṛtra luchó con Kapālābharaṇa.

Verse 23

यमेन शवभक्षश्च वरुणेन च कौशिकः । कुबेरो रुधिराक्षेण युयुधे ब्राह्मणोत्तमाः

Śavabhakṣa luchó con Yama, y Kauśika con Varuṇa. Kubera combatió con Rudhirākṣa; así entraron en batalla los más eminentes, según esta narración.

Verse 24

मांसप्रियो मद्यसेवी क्रूरदृष्टिर्भयावहः । चत्वार एते विक्रांताः कपालाभरणानुजाः

Amantes de la carne, bebedores de vino, de mirada cruel y espantosa: estos cuatro valientes eran los hermanos menores de Kapālābharaṇa.

Verse 25

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां युद्धे युयुधिरे मिथः । ततो यमो महावीर्यः कालदण्डेन वेगवान्

En la batalla lucharon entre sí contra los Aśvins, y contra Agni y Vāyu. Entonces Yama, de gran poder, avanzó veloz con su vara del Tiempo.

Verse 26

शवभक्षं निहत्याजावनयद्यमसादनम् । तस्य चाक्षौहिणीस्त्रिंशन्निजघ्ने समरे यमः

Habiendo dado muerte a Śavabhakṣa en el campo de batalla, Yama lo envió a la morada de Yama. Y en aquel combate, Yama también aniquiló treinta akṣauhiṇīs de sus tropas.

Verse 27

वरुणः कौशिकस्याजौ प्रासेन प्राहरच्छिरः । कुबेरो रुधिराक्षस्य कुन्तेनाभ्यहरच्छिरः

En la batalla, Varuṇa cercenó la cabeza de Kauśika con una lanza. Kubera, con una jabalina, separó la cabeza de Rudhirākṣa.

Verse 28

अश्विभ्यामग्निवायुभ्यां कपालाभरणानुजाः । निहताः समरे विप्राः प्रययुर्यमसादनम्

Los hermanos menores de Kapālābharaṇa fueron muertos en la batalla por los Aśvins y por Agni y Vāyu. Oh brāhmaṇas, partieron a la morada de Yama.

Verse 29

अक्षौहिणीशतं चापि देवेन्द्रेण मृधे द्विजाः । यामार्द्धेन हतं युद्धे प्रययौ यमसादनम्

Y en el conflicto, Devendra (Indra) destruyó cien akṣauhiṇīs. Oh nacidos dos veces, los que fueron abatidos por aquel poderoso en la guerra partieron a la morada de Yama.

Verse 30

ततः कपालाभरणः प्रेक्ष्य सेनां निजां हताम् । चापमादाय निशिताञ्छरांश्चापि महाजवान्

Entonces Kapālābharaṇa, al ver a su propio ejército abatido, tomó su arco y también flechas afiladas, de gran rapidez e ímpetu en la acción.

Verse 31

अभ्ययात्समरे शक्रं तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत् । ततः शक्रस्य शिरसि व्यधमच्छरपंचकैः

En la batalla se lanzó contra Śakra (Indra) clamando: «¡Detente, detente!». Entonces hirió a Indra en la cabeza con cinco flechas.

Verse 32

तानप्राप्तान्प्रचिच्छेद शरैर्युद्धे स वृत्रहा । ततः शूलं समादाय कपालाभरणो मृधे

Cuando aquellos proyectiles se le vinieron encima, Vṛtrahā (Indra) los cercenó en la batalla con sus flechas. Luego, en el combate, Kapālābharaṇa tomó un tridente.

Verse 33

देवेंद्राय प्रचिक्षेप तं शक्त्या निजघान सः । ततः कपालाभरणः शतहस्तायतां गदाम्

Lo arrojó contra Devendra (Indra), pero Indra lo abatió con su lanza. Entonces Kapālābharaṇa tomó una maza que se extendía a la medida de cien manos.

Verse 34

आयसीं पंचसाहस्रतुलाभारेणनिर्मिताम् । आददे समरे शक्रं वक्षोदेशे जघान च

Empuñó una maza de hierro forjada con el peso de cinco mil tulās, y en la batalla golpeó a Śakra (Indra) en el pecho.

Verse 35

ततः स मूर्च्छितः शक्रो रथोपस्थ उपाविशत् । मृतसंजीविनीं विद्यां जपित्वाथ बृहस्पतिः

Entonces Śakra (Indra), desfallecido, se sentó en el asiento del carro. Enseguida Bṛhaspati, tras recitar la vidyā llamada Mṛtasaṃjīvinī, el mantra que devuelve la vida,

Verse 36

पुलोमजापतिं युद्धे समजीवयदद्भुतम् । ऐरावतं तदारुह्य कपालाभरणांतिकम्

—reanimó en la batalla al señor de Pulomajā (Indra), cosa verdaderamente maravillosa. Luego, montando a Airāvata, se acercó a Kapālābharaṇa.

Verse 37

आजगाम शचीभर्ता प्रहर्तुं कुलिशेन तम् । एकप्रहारेण तदा महेंद्रः पाकशासनः

El señor de Śacī avanzó para herirlo con el vajra. Entonces Mahendra, el castigador de Pāka, de un solo golpe—

Verse 38

कपालाभरणं युद्धे वज्रेण सरथाश्वकम् । सचापं सध्वजं चैव सतूणीरं सवर्मकम्

En la batalla, con el vajra, destrozó a Kapālābharaṇa junto con su carro y sus caballos; también su arco y su estandarte, su aljaba y su armadura.

Verse 39

चूर्णयामास कुपितस्तिलशः कणशस्तथा । हते तस्मिन्महावीरे कपालाभरणे रणे

Airado, lo pulverizó: en pedazos como sésamo y en partículas diminutas. Cuando aquel gran héroe Kapālābharaṇa cayó en la batalla,

Verse 40

सुखं सर्वस्य लोकस्य बभूव चिरदुःखिनः । राक्षसस्य वधोत्पन्ना ब्रह्महत्या पुरंदरम् । अन्वधावत्तदा भीमा नादयंती दिशो दश

La dicha surgió para todos los mundos, largamente afligidos. Pero del asesinato de aquel rākṣasa nació la culpa de brahmahatyā, que persiguió a Purandara (Indra): terrible, rugiente, resonando por las diez direcciones.

Verse 41

ऋषय ऊचुः । न विप्रो राक्षसः सूत कपालाभरणो मुने । तत्कथं ब्रह्महत्येंद्रं तद्वधात्समुपाद्रवत्

Los sabios dijeron: «Oh Sūta, este ser no era ni brāhmaṇa ni rākṣasa, oh muni, aunque llevaba un cráneo como adorno. ¿Cómo, entonces, el pecado de matar a un brāhmaṇa se precipitó sobre Indra por haberlo matado?»

Verse 42

श्रीसूत उवाच । वक्ष्यामि परमं गुह्यं मुनींद्राः परमाद्भुतम्

Śrī Sūta dijo: «Oh los mejores de los sabios, explicaré un secreto supremo, verdaderamente maravilloso.»

Verse 43

शृणुत श्रद्धया यूयं समाधाय स्वमानसम् । पुरा विंध्यप्रदेशेषु त्रिवक्रो नाम राक्षसः

«Escuchad con fe, recogiendo vuestras mentes en firmeza. Antaño, en las regiones de los montes Vindhya, vivía un rākṣasa llamado Trivakra.»

Verse 44

तस्य भार्या गुणोपेता सौंदर्यगुणशालिनी । सुशीला नाम सुश्रोणी सर्वलक्षणलक्षिता

«Tenía una esposa dotada de virtudes, rica en hermosura y buenas cualidades; se llamaba Suśīlā, de grácil figura, señalada por todos los signos auspiciosos.»

Verse 45

सा कदाचिन्मनोज्ञांगी सुवेषा चारुहासिनी । विंध्यपादवनोद्देशे विचचार विलासिनी

Una vez, aquella dama de miembros encantadores—bien ataviada y de dulce sonrisa—vagó con gracia juguetona por un paraje boscoso al pie de los Vindhya.

Verse 46

तस्मिन्वने शुचिर्नाम वर्ततेस्म महामुनिः । तपसमाधिसंयुक्तो वेदाध्ययनतत्परः

En aquel mismo bosque moraba un gran sabio llamado Śuci, unido a la austeridad y al profundo samādhi, y entregado al estudio de los Vedas.

Verse 47

तस्याश्रमसमीपं तु सा ययौ वरवर्णिनी । तां दृष्ट्वा स मुनिर्धैर्यं मुमोचानंगपीडितः । तामासाद्य वरारोहां बभाषे मुनिसत्तमः

La mujer de hermosa tez se acercó a las cercanías de su āśrama. Al verla, el sabio, atormentado por Kāma, dejó caer su compostura. Acercándose a aquella dama de noble porte, habló el más excelso de los munis.

Verse 48

शुचिरुवाच । ललने स्वागतं तेऽस्तु कस्य भार्या शुचिस्मिते

Śuci dijo: «Oh mujer encantadora, sé bienvenida. Oh de sonrisa pura, ¿de quién eres esposa?»

Verse 49

किमागमनकृत्यं ते वनेऽस्मिन्नतिभीषणे । श्रांतासि त्वं वरारोहे वसास्मिन्नुटजे मम

«¿Cuál es tu propósito al venir a este bosque tan temible? Estás fatigada, oh noble dama; quédate aquí, en mi choza.»

Verse 51

पुष्पावचयकामेन वनमेतत्समागता । अपुत्राहं मुने भर्त्रा प्रेरिता पुत्रमिच्छता

«Deseando recoger flores he venido a este bosque. No tengo hijos, oh sabio, y mi esposo, anhelando un hijo varón, me ha enviado (aquí).»

Verse 52

शुचिं मुनिं समाराध्य तस्मात्पुत्रमवाप्नुहि । इति प्रतिसमादिष्टा पतिना त्वां समागता

«Rinde culto al sabio Śuci, y por medio de él obtén un hijo». Así, instruida una y otra vez por su esposo, ella acudió a ti, oh muni.

Verse 53

पुत्रमुत्पादय त्वं मे कृपां कुरु मुने मयि । एवमुक्तः स तु शुचिः सुशीलां तामभाषत

«Engendra un hijo para mí; ten compasión de mí, oh sabio.» Así interpelado, Śuci habló a aquella virtuosa mujer, Suśīlā.

Verse 54

शुचिरुवाच । त्वां दृष्ट्वा मम च प्रीतिः सुशीले विद्यतेऽधुना । मनोरथमहांभोधिं त्वमापूरय मामकम्

Śuci dijo: «Al verte, oh Suśīlā, ha nacido ahora en mí el afecto. Colma el gran océano de mi anhelo; concédeme mi deseo.»

Verse 55

इत्युक्त्वा स मुनिस्तत्र तया रेमे दिनत्रयम् । तामुवाच मुनिः प्रीतः सुशालां सुन्दराकृतिम्

Dicho esto, el muni se deleitó allí con ella durante tres días. Luego, complacido, el sabio habló a ella, Suśālā, de hermosa figura.

Verse 56

तवोदरे महावीर्यः कपालाभरणाभिधः । भविष्यति चिरं राज्यं पालयिष्यति मेदिनीम्

«En tu vientre nacerá un hijo de gran valor, llamado Kapālābharaṇa. Por largo tiempo reinará y protegerá la tierra.»

Verse 57

सहस्रं वत्सरान्वत्सस्तपसा प्रीणयन्विधिम् । पुरंदरं विनान्येभ्यो देवेभ्यो नास्य वध्यता

Durante mil años complació al Ordenador, Brahmā, mediante austeridades. Por ello, salvo por Purandara (Indra), no podía ser muerto por los demás dioses.

Verse 58

ईदृशस्ते सुतो भूयादिंद्रतुल्यपराक्रमः । इत्युक्त्वा स मुनिर्नारीं काशीं शिवपुरीं ययौ

«Que tengas un hijo así: heroico en valor, igual a Indra». Dicho esto a la mujer, el sabio partió hacia Kāśī, la ciudad de Śiva.

Verse 59

सुशीला सापि सुषुवे कपालाभरणं सुतम् । तं जघान मृधे शक्रो वज्रेण मुनिपुंगवाः

Suśīlā también dio a luz un hijo llamado Kapālābharaṇa. En la batalla, Śakra (Indra) lo abatió con el rayo, oh el mejor de los sabios.

Verse 60

शुचेर्बीजसमुद्भूतं तमिंद्रो न्यवधीद्यतः । ततः पुरंदरः शक्रो जगृहे ब्रह्महत्यया

Porque Indra lo mató—nacido de la semilla de Śuci—por eso Purandara, Śakra, quedó apresado por el pecado de brahma-hatyā, el asesinato de un brāhmaṇa.

Verse 61

धावति स्म तदा शक्रः सर्वांल्लोकान्भयाकुलः । धावंतमनुधावंती ब्रह्महत्या तमन्वगात्

Entonces Śakra, presa del terror, corrió por todos los mundos. Mientras huía, brahma-hatyā lo perseguía y lo seguía muy de cerca.

Verse 62

अनुद्रुतो हि विप्रेंद्राः शक्रोऽयं ब्रह्महत्यया । पितामहसदः प्राप संतप्तहृदयो भृशम्

Oh excelentísimos brahmanes, Indra (Śakra), acosado por el pecado de matar a un brahmán (brahmahatyā), llegó a la asamblea del Abuelo Brahmā, con el corazón ardiendo de intensa aflicción.

Verse 63

न्यवेदयद्ब्रह्महत्यां ब्रह्मणे स पुरंदरः । भगवंल्लोकनाथेयं ब्रह्महत्याति भीषणा

Aquel Puraṃdara (Indra) confesó a Brahmā su brahmahatyā, diciendo: «Oh Bienaventurado, oh Señor de los mundos: esta brahmahatyā es sumamente terrible».

Verse 64

बाधते मां प्रजानाथ तस्या नाशं ब्रवीहि मे । पुरंदरेणैवमुक्तो ब्रह्मा प्राह दिवस्पतिम्

«Oh Señor de las criaturas, me atormenta; dime cómo puede ser destruida». Así interpelado por Puraṃdara, Brahmā habló al Señor de los dioses (Indra).

Verse 65

ब्रह्मोवाच । सीताकुण्डं प्रयाहींद्र गंधमादनपर्वते । सीताकुण्डस्य तीरे त्वं इष्ट्वा यागैः सदाशिवम्

Brahmā dijo: «Oh Indra, ve a Sītākuṇḍa en el monte Gandhamādana. En la orilla de Sītākuṇḍa, adora a Sadāśiva mediante ritos sacrificiales».

Verse 66

तस्मिन्सरसि च स्नायाः सर्वपापहरे शुभे । ततः पूतो भवेश्शक्र बह्महत्याविमोचितः

«Y báñate en ese lago auspicioso que elimina todos los pecados. Entonces, oh Śakra, quedarás purificado y libre de la mancha de la brahmahatyā».

Verse 67

देवलोकं पुनर्यायाः सर्वदुःखविवर्जितः । सर्वपापहरं पुण्यं सीताकुण्डं विमुक्तिदम्

Volverás de nuevo al mundo de los devas, libre de toda aflicción. El santo Sītākuṇḍa es meritorio, destruye todo pecado y otorga liberación.

Verse 69

महापातकसंघानां नाशकं परमामृतम् । सर्वदुःखप्रशमनं सर्वदारिद्र्यनाशनम्

Es destructor de multitudes de grandes pecados, néctar supremo; apacigua toda pena y aniquila toda pobreza.

Verse 70

इत्युक्तः सुरराजोऽसौ प्रययौ गंधमादनम् । प्राप्य सीतासरो विप्राः स्नात्वेष्ट्वा च तदंतिके

Así instruido, aquel rey de los devas partió hacia Gandhamādana. Al llegar al lago de Sītā—oh brahmanes—se bañó y allí, en su ribera, realizó adoración.

Verse 71

प्रययौ स्वपुरीं भूयो ब्रह्महत्याविमोचितः । एवं प्रभावं तत्तीर्थं सीतायाः कुण्डमुत्तमम्

Regresó de nuevo a su propia ciudad, liberado del pecado de brahmahatyā. Tal es el poder de ese tīrtha sagrado: el supremo Sītākuṇḍa.

Verse 72

राघवप्रत्ययार्थं हि प्रविश्य हुतवाहनम् । संनिधौ सर्वदेवानां मैथिली जनकात्मजा

En verdad, para dar plena certeza a Rāghava (Rāma), Maithilī Sītā, hija de Janaka, entró en el Fuego sagrado, en presencia de todos los dioses.

Verse 73

विनिर्गता पुनर्वह्नेः स्थिता सर्वांगशोभना । निर्ममे लोकरक्षार्थं स्वनाम्ना तीर्थमुत्तमम्

Luego Sītā, tras salir de nuevo del Fuego, se mostró resplandeciente en cada miembro. Para la protección y el bien del mundo, estableció un excelso tīrtha que llevaba su propio nombre.

Verse 74

तत्र सस्नौ स्वयं सीता तेन सीतासरः स्मृतम् । तत्र यो मानवः स्नाति सर्वान्कामांल्लभेत सः

Allí se bañó la propia Sītā; por eso se recuerda como ‘Sītā-saras’, el lago de Sītā. Quienquiera que entre los hombres se bañe allí, obtiene todos los deseos anhelados.

Verse 75

तस्मिन्नुपस्पृश्य नरो द्विजेंद्रा दत्त्वा च दानानि पृथग्विधानि । कृत्वा च यज्ञान्बहुदक्षिणाभिर्लोकं प्रयायात्परमेश्वरस्य

Oh el mejor de los nacidos dos veces, el hombre que allí hace ablución, ofrece diversas clases de dádivas y realiza sacrificios con abundantes dakṣiṇā, alcanza el mundo del Señor Supremo.

Verse 76

युष्माकमेवं प्रथितं मुनींद्राः सीतासरो वैभवमेतदुक्तम् । शृण्वन्पठन्वै तदिहैव भोगान्भुक्त्वा परत्रापि सुखं लभेत

Oh señores entre los sabios, así se os ha declarado la renombrada grandeza de Sītā-saras. Quien lo escucha o lo recita goza de prosperidad aquí, y también alcanza dicha en la otra vida.