महापार्श्वस्य परामर्शः
Mahāpārśva’s Counsel and Rāvaṇa’s Confession of Brahmā’s Curse
क्षिप्रंवज्रसमैर्बाणैश्शतथाकार्मुकच्युतैः ।राममादीपयिष्यामिउल्काभिरिवकुञ्जरम् ।।।।
kṣipraṃ vajra-samair bāṇaiḥ śatathā kārmuka-cyutaiḥ |
rāmam ādīpayiṣyāmi ulkābhir iva kuñjaram ||
Pronto, con cientos de flechas disparadas de mi arco, duras como rayos, incendiaré a Rāma, como si abrasara a un elefante con tizones ardientes que caen.
"Having reached a forest inhabited by wild animals and snakes for honey, whoever does not drink the honey obtained is surely a childish one."
The verse depicts adharma’s reliance on terror and destruction; Ramayana’s dharma counters this with disciplined force used for protection and justice, not cruelty.
Rāvaṇa vows immediate overwhelming violence against Rāma using massed arrows.
Implicitly, the virtue is righteous endurance—Rāma’s capacity to face aggression without abandoning dharma.