Sarga 10

Verse 1

सुमन्त्रश्चोदितो राज्ञा प्रोवाचेदं वचस्तदा।यथर्श्यशृङ्गस्त्वानीत श्श्रुणु मे मन्त्रिभिस्सह।।।।

Instado por el rey, Sumantra habló entonces: «Escuchad—junto con vuestros ministros—cómo fue traído aquí Ṛśyaśṛṅga».

Verse 2

रोमपादमुवाचेदं सहामात्य: पुरोहित:।उपायो निरपायोऽयमस्माभिरभिचिन्तित:।। ।।

El sacerdote real, junto con los ministros, habló a Romapāda: «Hemos deliberado un plan: es seguro y sin riesgo».

Verse 3

ऋश्यशृङ्गो वनचरस्तपस्स्वाध्ययने रत:।अनभिज्ञस्स नारीणां विषयाणां सुखस्य च।।।

Ṛśyaśṛṅga mora en el bosque, entregado a la austeridad y al estudio de los Vedas; es por completo ajeno a las mujeres, a los objetos de los sentidos y a los placeres del mundo.

Verse 4

इन्द्रियार्थैरभिमतैर्नरचित्तप्रमाथिभि: ।पुरमानाययिष्याम: क्षिप्रं चाध्यवसीयताम्।। ।।

«Con placeres sensoriales atractivos, capaces de arrebatar la mente del hombre, lo llevaremos a la ciudad; que se tome la decisión sin demora».

Verse 5

गणिकास्तत्र गच्छन्तु रूपवत्यस्स्वलङ्कृता:।प्रलोभ्य विविधोपायैरानेष्यन्तीह सत्कृता:।।।।

«Que vayan allí hermosas cortesanas, bien engalanadas; con diversos medios de seducción lo atraerán y, tratadas con honor, lo traerán aquí».

Verse 6

श्रुत्वा तथेति राजा च प्रत्युवाच पुरोहितम्।पुरोहितो मन्त्रिणश्च तथा चक्रुश्च ते तदा।।।।

Al oírlo, el rey respondió al sacerdote real: «Así sea». Entonces el sacerdote y los ministros obraron en consecuencia en aquel mismo momento.

Verse 7

वारमुख्याश्च तच्छ्रुत्वा वनं प्रविविशुर्महत्।आश्रमस्याविदूरेऽस्मिन् यत्नं कुर्वन्ति दर्शने।।।।ऋषिपुत्रस्य धीरस्य नित्यमाश्रमवासिन:।

Al oírlo, las más distinguidas cortesanas entraron en el gran bosque; quedándose no lejos del āśrama, se esforzaban por obtener la visión del hijo del ṛṣi, firme en el dominio de sí y morador constante del eremitorio.

Verse 8

पितुस्सनित्यसन्तुष्टो नातिचक्राम चाश्रमात्।।।।न तेन जन्मप्रभृति दृष्टपूर्वं तपस्विना।स्त्री वा पुमान्वा यच्चान्यत्सर्वं नगरराष्ट्रजम्।। ।।

Siempre satisfecho bajo el amparo de su padre, jamás se apartó del āśrama.

Verse 9

पितुस्सनित्यसन्तुष्टो नातिचक्राम चाश्रमात्।।1.10.8।।न तेन जन्मप्रभृति दृष्टपूर्वं तपस्विना।स्त्री वा पुमान्वा यच्चान्यत्सर्वं नगरराष्ट्रजम्।। 1.10.9।।

Desde su nacimiento, aquel asceta no había visto jamás a mujer ni a varón, ni cosa alguna perteneciente a ciudades y reinos.

Verse 10

तत: कदाचित्तं देशमाजगाम यदृच्छया।विभण्डकसुतस्तत्र ताश्चापश्यद्वराङ्गना:।।।।

Luego, un día, el hijo de Vibhaṇḍaka llegó por azar a aquel lugar, y allí vio a aquellas hermosas mujeres.

Verse 11

ताश्चित्रवेषा: प्रमदा गायन्त्यो मधुरस्वरा:।ऋषिपुत्रमुपागम्य सर्वा वचनमब्रुवन्।। ।।

Aquellas mujeres, con atuendos espléndidos y cantando con dulces voces, se acercaron al hijo del ṛṣi y todas le dirigieron la palabra.

Verse 12

कस्त्वं किं वर्तसे ब्रह्मन् ज्ञातुमिच्छामहे वयम्।एकस्त्वं विजने घोरे वने चरसि शंस न:।। ।।

«¿Quién eres tú, oh brahmán? ¿Cómo te sostienes? Deseamos saber: ¿por qué vagas solo en este bosque terrible y desierto? Dínoslo.»

Verse 13

अदृष्टरूपास्तास्तेन काम्यरूपा वने स्त्रिय:।हार्दात्तस्य मतिर्जाता व्याख्यातुं पितरं स्वकम्।।।।

Nunca antes había visto en el bosque mujeres de figura tan encantadora; y, conmovido en su corazón, nació en él la resolución de hablarles acerca de su propio padre.

Verse 14

पिता विभण्डकोऽस्माकं तस्याहं सुत औरस:।ऋश्यशृङ्ग इति ख्यातं नाम कर्म च मे भुवि।।।।

«Nuestro padre es Vibhaṇḍaka, y yo soy su propio hijo. En la tierra es célebre mi nombre como “Ṛśyaśṛṅga”, nombre ligado a mi destino y a mi obra.»

Verse 15

इहाश्रमपदोऽस्माकं समीपे शुभदर्शना:।करिष्ये वोऽत्र पूजां वै सर्वेषां विधिपूर्वकम्।।।।

«Cerca de aquí está nuestro āśrama, oh damas de grata apariencia. Allí os ofreceré hospitalidad y honra, debidamente y conforme al rito, a todas vosotras.»

Verse 16

ऋषिपुत्रवचश्श्रुत्वा सर्वासां मतिरास वै।तदाश्रमपदं द्रष्टुं जग्मुस्सर्वाश्च तेन ता:।। ।।

Al oír las palabras del hijo del ṛṣi, todas sintieron vivo anhelo de ver aquel āśrama; y todas aquellas mujeres fueron allí junto con él.

Verse 17

आगतानां तत: पूजामृषिपुत्रश्चकार ह।इदमर्घ्यमिदं पाद्यमिदं मूलमिदं फलं च न:।।।।

Entonces el hijo del rishi les ofreció la debida hospitalidad: «He aquí el arghya de respeto, he aquí el agua para lavar los pies, y he aquí nuestras raíces y frutos».

Verse 18

प्रतिगृह्य च तां पूजां सर्वा एव समुत्सुका:।ऋषेर्भीताश्च शीघ्रं ता गमनाय मतिं दधु:।।।।

Habiendo aceptado aquellas ofrendas, todos ellos, ansiosos e inquietos, temieron al asceta y pronto resolvieron partir.

Verse 19

अस्माकमपि मुख्यानि फलानीमानि वै द्विज ।गृहाण प्रति भद्रं ते भक्षयस्व च मा चिरम्।।।।

«Oh, dos veces nacido, acepta estos frutos excelentes que son nuestros. Que el bien sea contigo: cómelos y no te demores».

Verse 20

ततस्तास्तं समालिङ्ग्य सर्वा हर्षसमन्विता:।मोदकान्प्रददुस्तस्मै भक्ष्यांश्च विविधान् बहून्।।।।

Entonces todos ellos, colmados de alegría, lo abrazaron y le dieron modakas, dulces, y muchos alimentos de diversas clases.

Verse 21

तानि चास्वाद्य तेजस्वी फलानीति स्म मन्यते।अनास्वादितपूर्वाणि वने नित्यनिवासिनाम्।।।।

Tras probarlos, el resplandeciente pensó: «Son frutos», cosas jamás gustadas antes por quienes moran siempre en el bosque.

Verse 22

आपृच्छ्य च तदा विप्रं व्रतचर्यां निवेद्य च।गच्छन्ति स्मापदेशात्ता भीतास्तस्य पितुस्स्त्रिय:।।।।

Entonces, tras despedirse del brāhmaṇa y alegar como pretexto la observancia de sus votos, aquellas mujeres, temerosas de su padre, se marcharon.

Verse 23

गतासु तासु सर्वासु काश्यपस्यात्मजो द्विज:।अस्वस्थहृदयश्चासीद्दु:खं स्म परिवर्तते।।।।

Cuando todas se hubieron marchado, el dos veces nacido, descendiente de Kāśyapa, quedó con el corazón turbado, revolviendo una y otra vez la pena en su interior.

Verse 24

ततोऽपरेद्युस्तं देशमाजगाम स वीर्यवान्।मनोज्ञा यत्र ता दृष्टा वारमुख्यास्स्वलङ्कृताः।।।।

Luego, al día siguiente, el poderoso asceta volvió a aquel lugar donde había visto a aquellas agradables cortesanas, primorosamente adornadas.

Verse 25

दृष्ट्वैव च तास्तदा विप्रमायान्तं हृष्टमानसा:।उपसृत्य ततस्सर्वास्तास्तमूचुरिदं वच:।।।।

Apenas vieron al brāhmaṇa acercarse, se alegraron de corazón; entonces todas se aproximaron a él y le dijeron estas palabras.

Verse 26

एह्याश्रमपदं सौम्य ह्यस्माकमिति चाब्रुवन्।तत्राप्येष विधिश्श्रीमान् विशेषेण भविष्यति।।।।

Y dijeron: «Ven, oh noble y apacible, a nuestro āśrama; también allí se te ofrecerá esta hospitalidad bienaventurada, de modo aún más especial».

Verse 27

श्रुत्वा तु वचनं तासां सर्वासां हृदयङ्गमम्।गमनाय मतिं चक्रे तं च निन्युस्तदा स्त्रिय:।।।।

Al oír las palabras de aquellas mujeres, tan gratas al corazón, decidió partir; y entonces las mujeres se lo llevaron consigo.

Verse 28

तत्र चानीयमाने तु विप्रे तस्मिन्महात्मनि।ववर्ष सहसा देवो जगत्प्रह्लादयंस्तदा।।।।

Cuando aquel brahmán de gran alma era conducido allí, el dios de la lluvia derramó de pronto su aguacero, alegrando entonces al mundo entero.

Verse 29

वर्षेणैवागतं विप्रं विषयं स्वं नराधिप:।प्रत्युद्गम्य मुनिं प्रह्वश्शिरसा च महीं गत:।।।।

Cuando el brahmán llegó a su reino junto con la lluvia, el soberano salió a recibir al muni; inclinándose profundamente, tocó la tierra con la cabeza en señal de reverencia.

Verse 30

अर्घ्यं च प्रददौ तस्मै न्यायतस्सुसमाहित:।वव्रे प्रसादं विप्रेन्द्रान्मा विप्रं मन्युराविशेत्।।।।

Con la mente recogida le ofreció debidamente el arghya, y buscó el favor de aquel excelso brahmán, rogando que no lo invadiera la ira por este acto.

Verse 31

अन्त:पुरं प्रविश्यास्मै कन्यां दत्त्वा यथाविधि।शान्तां शान्तेन मनसा राजा हर्षमवाप स:।।।।एवं स न्यवसत्तत्र सर्वकामैस्सुपूजित:।

Entrando en el palacio interior, el rey le dio conforme al rito a su hija Śāntā en matrimonio; con el ánimo apaciguado, el rey alcanzó la dicha. Así habitó allí Ṛśyaśṛṅga, honrado y provisto de todo cuanto deseaba.

Verse 32

Con la mente recogida le ofreció debidamente el arghya, y buscó el favor de aquel excelso brahmán, rogando que no lo invadiera la ira por este acto.

Verse 33

Entrando en el palacio interior, el rey le dio conforme al rito a su hija Śāntā en matrimonio; con el ánimo apaciguado, el rey alcanzó la dicha. Así habitó allí Ṛśyaśṛṅga, honrado y provisto de todo cuanto deseaba.