Adhyaya 99

Verse 1

विष्णुरुवाच । स्तोत्रं पवित्रं परमं पुराणं पापापहं पुण्यमयं शिवं च । धन्यं सुसूक्तं परमं सुजाप्यं निशम्य राजा स सुखी बभूव

Dijo Viṣṇu: Al escuchar aquel himno—sumamente purificador, excelso, de autoridad puránica, que borra los pecados, colmado de mérito y auspicioso—el rey se llenó de dicha. Era bendito, bien pronunciado y el más eminente entre los cantos dignos de repetida recitación.

Verse 2

गतासु तृष्णा क्षुधया समेता देवोपमो भूमिपतिर्बभूव । भार्या च तस्यापि विभाति रूपैर्युक्तावुभौ पापविबंधमाप्तौ

Aunque afligido por la sed y el hambre, el señor de la tierra resplandeció como un dios; y su esposa también brilló en hermosura. Unidos ambos, los dos habían caído en el cautiverio forjado por el pecado.

Verse 3

देवः सुदेवैः परिवारितोसौ विप्रैः सुसिद्धैर्हरिभक्तियुक्तैः । आगत्य भूपं गतकल्मषं तं श्रीशंखचक्राब्जगदासिधर्ता

Aquel Señor—portador de la auspiciosa caracola, el disco, el loto, la maza y la espada—llegó rodeado de nobles dioses y de brāhmaṇas consumados, colmados de devoción a Hari, y se acercó a aquel rey ya libre de mancha de pecado.

Verse 4

श्रीनारदो भार्गव व्यास पुण्या समागतस्तत्र मृकंडसूनुः । वाल्मीकि नामा मुनिर्विष्णुभक्तः समागतो ब्रह्मसुतो वसिष्ठः

Allí llegó el venerable Nārada, junto con Bhārgava y Vyāsa, y también el virtuoso hijo de Mṛkaṇḍa. Vālmīki asimismo—el sabio devoto de Viṣṇu—acudió, y también Vasiṣṭha, el hijo nacido de la mente de Brahmā.

Verse 5

गर्गो महात्मा हरिभक्तियुक्तो जाबालिरैभ्यावथ कश्यपश्च । आजग्मुरेते हरिणा समेता विष्णुप्रिया भागवतां वरिष्ठाः

Garga, el magnánimo sabio lleno de bhakti a Hari, y también Jābāli, Raibhya y Kaśyapa—los más excelsos devotos, amados de Viṣṇu—llegaron allí juntos, acompañados por Hari.

Verse 6

पुण्याः सुधन्या गतकल्मषास्ते हरेः सुपादांबुजभक्तियुक्ताः । श्रीवासुदेवं परिवार्य तस्थुः स्तुवंति भूपं विविधप्रकारैः

Aquellos meritorios y verdaderamente afortunados—libres de pecado y dotados de devoción a los excelsos pies de loto de Hari—se quedaron en torno a Śrī Vāsudeva y alabaron al rey de muchas maneras.

Verse 7

देवाश्च सर्वे हुतभुङ्मुखाश्च ब्रह्मा हरिश्चापि सुदिव्यदेव्यः । गायंति दिव्यं मधुरं मनोहरं गंधर्वराजादिसुगायनाश्च

Todos los devas, junto con el de rostro de fuego (Agni), y también Brahmā y Hari (Viṣṇu), con las diosas supremamente divinas—junto con el rey de los Gandharvas y otros cantores consumados—entonan cantos celestiales, dulces y cautivadores.

Verse 8

सुवेद युक्तैः परमार्थसंमितैः स्तवैः सुपुण्यैर्मुनयः स्तुवंति । दृष्ट्वा पतिं भूपतिमेव देवो हरिर्बभाषे वचनं मनोहरम्

Los sabios lo alabaron con himnos purísimos, arraigados en los Vedas y acordes con la verdad suprema. Al ver a aquel señor, el rey de la tierra, el dios Hari pronunció palabras encantadoras.

Verse 9

वरं यथेष्टं वरयस्व भूपते ददाम्यहं ते परितोषितो यतः । हरेस्तु वाक्यं स निशम्य राजा दृष्ट्वा मुरारिं वदमानमग्रे

«Elige un don según tu deseo, oh rey; yo te lo concederé, pues estoy complacido». Al oír estas palabras de Hari, el rey, contemplando a Murāri hablar ante él, escuchó con reverencia.

Verse 10

नीलोत्पलाभं मुरघातिनं प्रभुं तं शंखचक्रासिगदाप्रधारिणम् । श्रियासमेतं परमेश्वरं तं रत्नोज्ज्वलं कंकणहारभूषितम्

Contemplo a ese Señor—oscuro como el loto azul, matador de Mura—que porta la caracola, el disco, la espada y la maza; el Dios Supremo, acompañado por Śrī (Lakṣmī), resplandeciente de joyas y adornado con brazaletes y collares.

Verse 11

रविप्रभं देवगणैः सुसेवितं महार्घहाराभरणैः सुभूषितम् । सुदिव्यगंधैर्वरलेपनैर्हरिं सुभक्तिभावैरवनीं गतो नृपः

Resplandeciente como el sol, servido por huestes de dioses, adornado con guirnaldas y joyas inestimables, y ungido con fragancias divinas y exquisitos bálsamos, el rey—por su pura disposición devocional hacia Hari—partió de la tierra.

Verse 12

दंडप्रणामैः सततं नमाम जयेति वाचाथ महानृपस्तदा । दासोस्मि भृत्योस्मि पुरः स ते सदा भक्तिं न जाने न च भावमुत्तमम्

Entonces habló el gran rey: «Me inclino ante Ti sin cesar con postraciones completas, proclamando “¡Victoria!”. Soy Tu siervo, Tu servidor, siempre de pie ante Ti. No conozco la verdadera devoción, ni poseo el más alto sentimiento interior de reverencia».

Verse 13

जायान्वितं मामिह चागतं हरे प्रपाहि वै त्वां शरणं प्रपन्नम् । धन्यास्तु ते माधव मानवा द्विजाः सदैव ते ध्यानमनोविलीनाः

Oh Hari, he venido aquí junto con mi esposa. Protégeme, pues en Ti me he refugiado. Bienaventurados, oh Mādhava, son los hombres—en especial los dos veces nacidos—cuyas mentes están siempre absortas en la meditación de Ti.

Verse 14

समुच्चरंतो भव माधवेति प्रयांति वैकुंठमितः सुनिर्मलाः । तवैव पादांबुजनिर्गतं पयः पुण्यं तथा ये शिरसा वहंति

Proclamando en voz alta: «¡Oh Mādhava, sé mi refugio!», las almas purificadas parten de aquí y alcanzan Vaikuṇṭha. Asimismo, se vuelven benditos quienes llevan sobre sus cabezas el agua sagrada que ha fluido de Tus pies de loto.

Verse 15

समस्ततीर्थोद्भव तोय आप्लुतास्ते मानवा यांति हरेः सुधाम

Quienes se bañan en las aguas nacidas de todos los sagrados tīrthas alcanzan la suprema morada de Hari.

Verse 16

नास्ति योगो न मे भक्तिर्ज्ञानं नास्ति न मे क्रिया । कस्य पुण्यस्य संगेन वरं मह्यं प्रयच्छसि

No tengo yoga ni devoción; no tengo conocimiento, ni acción ritual. ¿Por la compañía de qué mérito me concedes este don?

Verse 17

हरिरुवाच । वासुदेवाभिधानं यन्महापातकनाशनम् । भवता विज्वलात्पुण्याच्छ्रुतं राजन्विकल्मषः

Dijo Hari: «Oh Rey, has oído—con intención sin mancha—de una fuente radiante y meritoria, que el solo nombre “Vāsudeva” destruye los grandes pecados».

Verse 18

तेन त्वं मुक्तिभागी च संजातो नात्र संशयः । मम लोके प्रभुंक्ष्व त्वं दिव्यान्भोगान्मनोनुगान्

Por ello, sin duda, has llegado a ser partícipe de la liberación. En mi reino, goza de deleites divinos, conformes a los deseos de tu mente.

Verse 19

राजोवाच । यदिदेववरोदेयोममदीनस्यवैत्वया । विज्वलायप्रयच्छत्वंप्रथमंवरमुत्तमम्

El rey dijo: «Si en verdad has de conceder un don a mí, el desvalido, entonces otorga primero a Vijvalā el don supremo y excelente».

Verse 20

हरिरुवाच । विज्वलस्य पिता पुण्यः कुंजलो ज्ञानमंडितः । वासुदेवमहास्तोत्रं नित्यं पठति भूपते

Dijo Hari: «Oh rey, el padre de Vijvala —el virtuoso Kuñjala, adornado de conocimiento— recita cada día el Gran Himno a Vāsudeva».

Verse 21

पुत्रैः प्रियासमेतोऽसौ मम गेहं प्रयास्यति । एतत्तु जपते स्तोत्रं सदा दास्याम्यहं फलम्

Acompañado de sus hijos y de su amada esposa, vendrá a mi morada. Y a quien recite constantemente este himno, yo le concederé siempre su fruto.

Verse 22

एवमुक्ते शुभे वाक्ये राजा केशवमब्रवीत् । इदं स्तोत्रं महापुण्यं सफलं कुरु केशव

Cuando fueron dichas aquellas palabras auspiciosas, el rey habló a Keśava: «Oh Keśava, haz que este himno de grandísimo mérito dé fruto».

Verse 23

हरिरुवाच । कृते युगे महाराज यदा स्तोष्यंति मानवाः । तदा मोक्षं प्रयास्यंति तत्क्षणान्नात्र संशयः

Dijo Hari: «Oh gran rey, en el Kṛta-yuga, cuando los hombres quedan plenamente satisfechos, en ese mismo instante alcanzan la liberación; de ello no hay duda».

Verse 24

त्रेतायां मासमात्रेण षड्भिर्मासैस्तु द्वापरे । वर्षेणैकेन च कलौ ये जपंति च मानवाः

En el Tretā-yuga, se logra mediante japa en tan solo un mes; en el Dvāpara-yuga, en seis meses; y en el Kali-yuga, en un solo año: así son los hombres que practican japa.

Verse 25

स्वर्गं प्रयांति राजेंद्र वैष्णवं गतिदायकम् । त्रिकालमेककालं वा स्नातो जपति ब्राह्मणः

Oh rey de reyes, alcanzan el cielo—el estado vaiṣṇava que otorga el destino supremo—cuando un brāhmaṇa, tras bañarse, realiza japa tres veces al día, o incluso una sola vez al día.

Verse 26

यं यं तु वांछते कामं स स तस्य भविष्यति । क्षत्रियो जयमाप्नोति धनधान्यैरलंकृतः

Cualquier deseo que una persona anhele—cada uno de esos anhelos le será concedido. Un kṣatriya obtiene la victoria y queda adornado con riquezas y abundancia de grano.

Verse 27

वैश्यो भविष्यति श्रीमान्सुखी शूद्रो भविष्यति । अंत्यजं श्रावयेद्योयं पापान्मुक्तो भविष्यति

Un vaiśya llegará a ser próspero; un śūdra llegará a ser feliz. Y quien haga que un marginado escuche esto (la enseñanza/recitación) quedará liberado de los pecados.

Verse 28

श्रावको नरकं घोरं कदाचिन्नैव पश्यति । मम स्तोत्रप्रसादाच्च सर्वसिद्धो भविष्यति

Un devoto jamás, en ningún momento, contemplará el terrible infierno; y por la gracia nacida de mi himno, alcanzará la plena realización.

Verse 29

ब्राह्मणैर्भोज्यमानैश्च श्राद्धकाले पठिष्यति । पितरो वैष्णवं लोकं तृप्ता यास्यंति भूपते

Oh rey, si esto se recita en el tiempo del śrāddha mientras se alimenta a los brāhmaṇas, los antepasados—satisfechos—alcanzarán el mundo vaiṣṇava.

Verse 30

तर्पणांते जपं कुर्याद्ब्राह्मणो वाथ क्षत्रियः । पिबंति चामृतं तस्य पितरो हृष्टमानसाः

Al concluir el rito de tarpaṇa, el brāhmaṇa —y asimismo el kṣatriya— debe realizar japa; y sus antepasados, con el corazón jubiloso, beben como néctar (amṛta) el fruto de ese acto.

Verse 31

होमेषु यज्ञमध्ये च भावाज्जपति मानवः । तत्र विघ्ना न जायंते सर्वसिद्धिर्भविष्यति

Cuando una persona, con sincero bhāva, recita (japa) durante los homa y en medio del yajña, allí no nacen obstáculos, y la plena realización ciertamente sobrevendrá.

Verse 32

विषमे दुर्गसंस्थाने हिंस्रव्याघ्रस्य संकटे । चौराणां संकटे प्राप्ते तत्र स्तोत्रमुदीरयेत्

En terreno áspero, en una fortaleza o lugar inaccesible, en el peligro de un tigre feroz, o cuando sobreviene la amenaza de ladrones, en tales momentos debe recitarse ese himno.

Verse 33

तत्र शांतिर्महाराज भविष्यति न संशयः । अन्येष्वेव सुभव्येषु राजद्वारे गते नरे

Allí, oh gran rey, la paz ciertamente prevalecerá, sin duda alguna, cuando el hombre haya llegado a la puerta del rey, y asimismo en otras circunstancias auspiciosas.

Verse 34

वासुदेवाभिधानस्य अयुतं जपते नरः । ब्रह्मचर्येण संस्नातः क्रोधलोभविवर्जितः

El hombre que repite el nombre sagrado «Vāsudeva» diez mil veces—purificado por la disciplina del brahmacarya y libre de ira y codicia—alcanza gran mérito espiritual.

Verse 35

तिलतंडुलकैर्होमं दशांशमाज्यमिश्रितम् । वासुदेवं प्रपूज्यैव दद्यात्प्रयतमानसः

Con sésamo y granos de arroz debe hacerse la ofrenda al fuego, mezclando ghee en la décima parte; y, tras adorar debidamente a Vāsudeva, debe darse la ofrenda o limosna prescrita con mente recogida y disciplinada.

Verse 36

श्लोकं प्रति ततो देयं होमं ध्यानेन मानवैः । तेषां सुभृत्यवन्नित्यं पार्श्वं नैव त्यजाम्यहम्

Por ello, por cada verso, los hombres deben ofrecer un homa con meditación. Yo jamás abandono su lado; permanezco siempre junto a ellos como un servidor fiel.

Verse 37

कलौ युगे सुसंप्राप्ते स्तोत्रे दास्यं प्रयास्यति । वेदभंगप्रसंगेन यस्य कस्य न दीयते

Cuando la era de Kali haya llegado por completo, el verdadero himno de alabanza caerá en servidumbre; y, con el pretexto de «quebrantar el Veda», no se lo dará a cualquiera.

Verse 38

सर्वकामसमृद्धार्थः स चैव हि भविष्यति । एवं हि सफलं स्तोत्रं मया भूप कृतं शृणु

Él llegará a ser, en verdad, aquel cuyos fines prosperan y cuyos deseos se cumplen. Oh Rey, escucha: así es este himno que he compuesto, verdaderamente fecundo en sus frutos.

Verse 39

ब्रह्मणा निर्मितं तेन जप्तं रुद्रेण वै पुरा । ब्रह्महत्याविनिर्मुक्त इंद्रो मुक्तश्च किल्बिषात्

Forjado por Brahmā y antaño recitado por Rudra: por ese (mantra), Indra fue en verdad liberado del pecado de matar a un brāhmaṇa y quedó suelto de su culpa.

Verse 40

देवाश्च ऋषयो गुह्याः सिद्धविद्याधरामराः । नागैस्तु पूजितं स्तोत्रमापुः सिद्धिं मनीप्सिताम्

Los dioses y los sabios, los Guhyakas, los Siddhas, los Vidyādharas y los inmortales—al honrar este himno como lo hicieron los Nāgas—alcanzaron la siddhi espiritual anhelada.

Verse 41

पुण्यो धन्यः स वै दाता पुत्रवान्हि भविष्यति । जपिष्यति मम स्तोत्रं नात्र कार्या विचारणा

Ese dador es en verdad virtuoso y bendito; ciertamente obtendrá hijos. Recitará mi himno: sobre esto no hay necesidad de duda ni deliberación.

Verse 42

आगच्छ त्वं स्त्रिया सार्धं मम स्थानं नृपोत्तम । हस्तावलंबनं दत्तं हरिणा तस्य भूपतेः

«Ven, oh el mejor de los reyes, junto con tu esposa, a mi morada. Hari concedió a aquel rey el sostén de Su mano: auxilio y amparo divinos.»

Verse 43

नेदुर्दुंदुभयस्तत्र गंधर्वा ललितं जगुः । ननृतुश्चाप्सरः श्रेष्ठाः पुष्पवृष्टिं प्रचक्रिरे

Allí resonaron los dundubhis; los Gandharvas cantaron con dulzura; y las mejores Apsaras danzaron, haciendo caer una lluvia de flores.

Verse 44

देवाश्च ऋषयः सर्वे वेदस्तोत्रैः स्तुवंति ते । ततो दयितया सार्द्धं जगाम नृपतिर्हरिम्

Todos los dioses y los sabios lo alabaron con himnos védicos; y luego el rey, junto con su amada, fue hacia Hari (Viṣṇu).

Verse 45

तं स्तूयमानं सुरसिद्धसंघैः स विज्वलः पश्यति हृष्टमानसः । समागतस्तिष्ठति यत्र वै पिता माता च वेगेन महाप्रभावः

Ardiendo en resplandor, contempló a aquel que era alabado por las huestes de dioses y Siddhas, con el corazón colmado de júbilo. Entonces su padre y su madre—de gran poder—llegaron velozmente y se detuvieron allí donde él estaba.

Verse 99

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थे च्यवनचरित्रे नवनवतितमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo nonagésimo noveno del Bhūmi-khaṇḍa del Śrī Padma Purāṇa, en la sección del relato de Vena, del vado sagrado llamado Guru-tīrtha y de la historia de Cyavana.