Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

Sukarma dijo: Medito en Viṣṇu—Kṛṣṇa, Hari, Rāma; en Mukunda, Madhusūdana; en Nārāyaṇa, cuya forma es Viṣṇu; y en Narasiṃha: Él, el Infallible (Acyuta).

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

(Invoco) a Keśava, Padmanābha, Vāsudeva y Vāmana; a Varāha, Kūrma y Matsya; a Hṛṣīkeśa, Señor de los dioses.

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

Venero a Hari—Señor de todo, cuya forma es el universo; infinito, sin mancha y puro; el Puruṣa supremo, de ojos de loto; portador de Śrī, Señor de Śrī.

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

«Śrīnivāsa, Pītavāsa, Mādhava, el Señor que concede la liberación, el Supremo Soberano»: así, en verdad, deben los hombres recitar siempre Sus nombres en conjunto, de este modo.

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

Todos participan: niños, ancianos y doncellas; y las mujeres, siempre ocupadas en las labores del hogar, cantan dulcemente las alabanzas de Hari.

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

Sentados, recostados, de viaje, en meditación o al hablar: esos devotos de corazón infantil, aun jugando, se inclinan ante Mādhava, ante Govinda.

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

Día y noche pronuncian dulcemente el Nombre de Hari; en verdad, por doquier se oye la invocación de Viṣṇu, oh el mejor de los nacidos dos veces.

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

Por el poder de la influencia vaiṣṇava, los mortales viven y se mueven sobre la tierra: en las cimas de las torres y remates de los templos, y también dentro de los santuarios de los dioses.

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

Así como aparecen los discos reflejados del sol, así también resplandecen los círculos celestiales. Cualquier estado que se contempla en Vaikuṇṭha, su mismo reflejo se halla también aquí en la tierra.

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

Oh brāhmana, aquel rey magnánimo acumuló un inmenso mérito; y así condujo la tierra a un estado igual al del mundo de Viṣṇu.

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

Incluso Yayāti —hijo de Nahusha, devoto vaiṣṇava— unificó sobre la tierra la condición de ambos mundos.

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

No se ve diferencia alguna entre la tierra y Viṣṇu; y en Vaikuṇṭha los vaiṣṇavas pronuncian el Nombre de Viṣṇu de la misma manera.

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

En la tierra, los hombres hacen tales invocaciones; y, oh brāhmana, se ve surgir un solo estado compartido en ambos mundos.

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

No hay temor de vejez ni de enfermedad; los hombres quedaron libres de la muerte. Y en la tierra se vio especialmente grande el poder de la dāna y del goce legítimo.

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

Pero el gozo que nace de los nietos se considera aún más meritorio que el gozo de los hijos; los hombres en la tierra disfrutan de esa dicha con facilidad, oh el mejor de los hombres.

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

Al recibir la gracia de Viṣṇu y seguir Su enseñanza, los vaiṣṇavas quedan siempre libres de toda enfermedad.

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

En verdad, oh el mejor de los reyes, el rey estableció en la tierra un esplendor semejante al del cielo, y lo sostuvo por la plena medida de veinticinco años.

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

Todos los hombres están libres de enfermedad; todos se entregan al conocimiento y a la meditación. Todos se aplican al sacrificio y a la caridad, y todos los seres humanos están colmados de compasión.

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

Quienes se deleitan en hacer el bien a los demás son virtuosos y benditos, dignos de una fama perdurable. Oh brāhmaṇa, todos ellos están entregados al dharma y por entero absortos en la meditación de Viṣṇu.

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

Instruidos por aquel rey, se hicieron vaiṣṇavas sobre la tierra. Dijo Viṣṇu: «Escucha, oh tigre entre los reyes, la historia de ese soberano».

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

El descendiente de Nahuṣa era siempre dedicado a todos los deberes del dharma y devoto de Viṣṇu. Allí, en verdad, para él transcurrieron cien mil años viviendo en la tierra de ese mismo modo.

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

El cuerpo se ve renovado, como si uno tuviera veinticinco años; entonces resplandece como un joven de veinticinco, tanto en forma como en edad.

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

Por la gracia de ese Señor portador del disco, se vuelven poderosos y dotados de fuerza madura; permaneciendo en el mundo humano, no van a Yama.

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

Libres de apego y aversión, desatados de las ataduras del sufrimiento, son felices; por la caridad se llenan de mérito y se consagran a la totalidad del dharma.

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

Oh rey, todos esos seres resplandecientes se han extendido, junto con sus linajes, tal como la hierba dūrvā y los banianos se esparcen ampliamente sobre la tierra.

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

Así, todas aquellas gentes prosperan, extendidas por hijos y nietos; libres de la falta de la muerte, en verdad viven por largo tiempo.

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

En la tierra se ve que todos los hombres tienen cuerpos firmes, son felices, libres de vejez y enfermedad, y cada uno parece tener veinticinco años.

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

Todos estaban entregados a la conducta veraz y consagrados a la meditación en Viṣṇu. Así llegaron a ser todos esos mortales, por la gracia de aquel Señor portador del disco.

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

Todos los hombres se han vuelto dedicados al dāna (la dádiva) y al goce recto. En el mundo, oh el mejor de los hombres, ni siquiera se oye que muera algún mortal.

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

No ven tristeza alguna, ni caen en falta; pues la misma forma que pertenece al mundo celestial es también la forma que se halla sobre la tierra.

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

Oh el mejor de los hombres, esto sucedió por la gracia de aquel Señor que porta el disco: los mensajeros de Yama fueron rechazados y golpeados por los mensajeros de Viṣṇu.

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

Llorando, todos fueron juntos ante Dharmarāja (Yama). Entonces los mensajeros relataron todo: cada acto y conducta de aquel rey.

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

Oh Bhāskara (Sol), mediante el goce de los dones y la práctica de la caridad, la tierra quedó libre de la muerte; esto también lo realizó Yayāti, el divino hijo de Nahuṣa.

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

Por el mérito sagrado de aquel devoto de Viṣṇu, se manifestó la misma forma del cielo. Así, en aquel momento, Dharmarāja oyó ciertamente todo.

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

Entonces Dharmarāja, allí, tras oír de sus mensajeros el relato completo, meditó sobre todo el asunto al escuchar así la conducta del rey.

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

Así concluye el capítulo septuagésimo quinto del Śrī Padma Purāṇa, en el Bhūmi-khaṇḍa—dentro del relato de Vena—que describe el sagrado tīrtha de la Madre y el Padre, en la historia de Yayāti.