Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

Dijo la Brāhmaṇī: Cuando aquel Gobhila, de conducta perversa y mente pecaminosa, se hubo marchado, Padmāvatī rompió en llanto, abatida por un gran dolor.

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

Oh el mejor de los brāhmaṇas, al oír su llanto, todas sus amigas—doncellas de hermoso rostro—interrogaron a aquella princesa.

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

¿Por qué lloras? Bendición para ti: cuéntanos lo sucedido. ¿Adónde ha ido aquel gran rey, tu señor de Mathurā?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

«Dinos por qué fuiste llamada, siendo nombrada “Amada”.» Así preguntada, ella respondió con hondo pesar, llorando una y otra vez.

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

Ella les refirió todo lo ocurrido, cuanto había surgido de la falta y del mal obrar. Entonces aquellas mujeres la llevaron a la casa de su padre, mientras ella temblaba, hondamente afligida.

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

Entonces, en presencia de su madre, las mujeres le relataron el asunto. Al oírlo, la señora fue a la morada de su esposo.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

En verdad, ella informó a su esposo de todo el relato acerca de su hijo. Al oírlo, el rey quedó hondamente afligido.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

Tras darle un vehículo y un manto, y enviarla con su séquito a Mathurā, ella fue luego a la morada de su amado.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

Oh el mejor de los nacidos dos veces, el padre y la madre ocultaron la falta de su hija; y el virtuoso Ugrasena recibió a Padmāvatī, ya llegada.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

Al verla, al instante se regocijó y de nuevo pronunció estas palabras: «Sin ti, oh de hermoso rostro, en verdad no puedo vivir».

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

Oh resplandeciente, siempre me eres querida por tu naturaleza virtuosa: por tu devoción, por tu veracidad, oh amada, y por las cualidades con que tienes a tu esposo como a tu misma deidad.

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

Habiendo hablado con cariño a su amada esposa Padmāvatī, el señor de los hombres —el rey Ugrasena, el mejor de los gobernantes— se deleitó en su compañía.

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

Creció el terrible embrión, causando temor a todos los mundos. Padmāvatī, sin embargo, comprendió la causa de aquel embarazo.

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

Día y noche se angustiaba por el que crecía en su vientre: «¿De qué sirve dar a luz a éste, verdadero destructor del mundo?»

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

Con éste tampoco tengo ya nada que hacer, con ese hijo malvado. Y ella preguntaba por todas partes por una hierba medicinal para provocar el aborto.

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

Aquella mujer, en verdad, hallaba día tras día hierbas medicinales de gran poder; y muchas medidas se emprendieron repetidamente, sólo para provocar la terminación del embarazo.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

Creció el terrible embrión, espanto de todos los mundos. Entonces el embrión habló a Padmāvatī, su madre.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

Madre, ¿por qué te afliges día tras día por las medicinas? Por el mérito (puṇya) crece la duración de la vida, pero por el pecado (pāpa) la vida se acorta.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

Por la maduración de las propias acciones (karma), los seres viven y también mueren. Unos parten aún en el vientre, y otros, todavía inmaduros, permanecen sobre la tierra.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

Unos mueren en el mismo instante de nacer; ¡qué pocos son los que alcanzan la juventud! Niños, ancianos y jóvenes por igual son arrastrados bajo el dominio del tiempo y de la duración de la vida.

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

Todos los seres viven y mueren según la maduración de su karma; las medicinas, los mantras y las deidades son sólo causas instrumentales—de ello no hay duda.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

En verdad, no me reconoces—quién soy en realidad. Antes tú habías visto y oído del poderoso Kālanemi.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

Fui un héroe de gran poder entre los Dānavas, sembrando temor en los tres mundos. En la gran guerra entre Devas y Asuras, una vez fui abatido por Viṣṇu.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

Y para consumar aquella enemistad, he venido a tu vientre. Madre, no emprendas temerarios esfuerzos ni fatigas día tras día.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

Dicho esto, oh el mejor de los brāhmaṇas, guardó silencio ante su madre; y ella, abandonando su empeño, quedó entonces abrumada por un gran dolor.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

Cuando pasaron diez años, alcanzó la madurez; después nació el muy resplandeciente Kaṃsa, poderoso en fuerza.

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

Aquel por quien fueron aterrorizados los moradores de los tres mundos—al ser muerto por Vāsudeva—alcanza la liberación; de ello no hay duda.

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

Así lo he oído, oh amado; lo destinado a suceder, ciertamente sucederá. En todos los Purāṇas te ha sido declarado como certeza establecida.

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

Una doncella que permanece en la casa de su padre llega a la ruina de este modo. Por ello, amado mío, para la vida del hogar no debe permitirse que una hija sea causa de engaño o apego.

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

Abandona a esta mujer perversa, de gran pecado, y mantente firme; de lo contrario, incurrirás sin duda en gran pecado y en un sufrimiento terrible.

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

«Amado, comparte esto conmigo: trae bienestar en este mundo», dijo Śūkarī. Al oír estas palabras de Sumantra, aquel excelente brāhmana…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

Entonces ella resolvió renunciar a todo. En ese momento fui llamada; escucha, oh afortunada: me entregó todas sus vestiduras y adornos.

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

Por tu misma mala conducta, el excelente brāhmana Śivaśarmā —aunque sabio— ha sido en verdad expulsado, oh mujer perversa que difundes deshonra en la familia.

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

Dondequiera que resida tu esposo, ve allí, sin duda. Y en el lugar que te agrade, haz exactamente como se te ha ordenado.

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

«Dicho esto, oh noble señora, fui abandonada por mi padre, mi madre y mis parientes. Pronto me marché, sin vergüenza, oh de bello rostro.»

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

Oh señora auspiciosa, ni siquiera alcanzo un lugar de morada cómodo y puro; y la gente que se reúne me increpa, llamándome mujer licenciosa.

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

Vagando, dejó su patria, expulsada por el orgullo de su linaje; y en la tierra sagrada de Gurjara, en Saurāṣṭra, llegó a un templo de Śiva.

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

Había una ciudad célebre llamada Vanasthalā, colmada de prosperidad y crecimiento. Oh Diosa, entonces yo estaba gravemente afligida por el hambre: escucha lo sucedido.

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

Tomando en mi mano el cuenco de mendigar, me dispuse a pedir limosna; muy afligida, me acerco a las puertas de los dueños de casa.

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

Al ver mi aspecto, la gente me desprecia, oh hermosa señora. Ni siquiera me dan limosna: este destino pecaminoso ha caído sobre mí.

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

Así, abrumada por un cúmulo de penas y atormentada por la pobreza, mientras vagaba vi una casa sin igual.

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

Estaba cercada por altas murallas y provista de salas para el estudio de los Vedas; colmada del eco de la recitación védica y concurrida por muchos brāhmaṇas.

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

Entró en una casa hermosa, colmada de riquezas y grano, adornada con criadas y sirvientes; en verdad, aquel hogar parecía alegrado por la misma Lakṣmī.

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

Entonces llegó a la casa auspiciosa de aquel mismo Śivaśarman. Afligida por el dolor, Sudevā dijo: «Dadme limosna».

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

Entonces Śivaśarmā, el mejor de los brāhmaṇas, oyó la voz que pedía limosna. Su esposa se llamaba Maṅgalā, de forma semejante a Lakṣmī y de rostro hermosísimo.

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

Sonriendo, el justo y sabio Śivaśarmā le dijo: «Esta mujer ha llegado aquí, débil e indefensa, viniendo a nuestra puerta para pedir limosna»

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

«Amada, llámala aquí y dale alimento, oh bienaventurada. Movida por la suprema compasión, al saber que he llegado, hazlo.»

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

Maṅgalā dijo a su amado: «Te serviré el alimento que amas». Y habiendo hablado así a su esposo, Maṅgalā, colmada de buen augurio, procedió en consecuencia.

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

De nuevo me alimentó, aunque yo estaba sumamente débil, con manjares dulces. Entonces aquel justo gran sabio, Śivaśarmā, me habló.

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

«¿Quién eres tú, que has venido aquí? ¿Y por causa de quién vagabundeas por el mundo? ¿Con qué propósito vas por todas partes? Dímelo claramente, aquí ante mí.»

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

Así concluye el quincuagésimo primer capítulo del Bhūmi-khaṇḍa del Śrī Padma Purāṇa, en el episodio de Vena, relativo a la narración de Sukalā.

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

Cuando vi a mi esposo, me abatí y bajé el rostro por vergüenza. Entonces Maṅgalā, de miembros hermosos y bella en todo, dijo estas palabras a su marido.

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

¿Quién es en verdad esta mujer? Dímelo con claridad: al verte se avergüenza. Explícamelo con benevolencia: ¿quién es ella y qué será de ella?