क्रुद्धस्तु महिषो दैत्यो वरुणं समभिद्रुतः तमन्तकमुखासक्तम् आलोक्य हिमवद्द्युतिः //
kruddhastu mahiṣo daityo varuṇaṃ samabhidrutaḥ tamantakamukhāsaktam ālokya himavaddyutiḥ //
Entonces el daitya Mahiṣa, enfurecido, se abalanzó contra Varuṇa; y al verlo atrapado en la misma boca de la Muerte, él—resplandeciente como el Himalaya—contempló la escena.
This verse does not describe Pralaya; it depicts a battle moment where Varuṇa is portrayed as being in mortal peril, using “Antaka” (Death) as a dramatic metaphor.
Indirectly, it reinforces a Purāṇic ethic: anger (krodha) drives violent escalation and danger—an implied warning for rulers and householders to restrain wrath and act with discernment.
No Vāstu or ritual procedure is taught in this verse; its focus is narrative imagery (Himavat-like radiance, Antaka/Death) within a combat episode.