अदैवं तद्विजानीयात् पार्वणं पर्वसु स्मृतम् पार्वणं त्रिविधं प्रोक्तं शृणु तावन्महीपते //
adaivaṃ tadvijānīyāt pārvaṇaṃ parvasu smṛtam pārvaṇaṃ trividhaṃ proktaṃ śṛṇu tāvanmahīpate //
Sábese que esto es ‘a-daiva’, es decir, no ofrecido a los dioses. El rito llamado ‘pārvaṇa’ se recuerda como el que se realiza en los días de parva (días de unión o transición). Se declara que el pārvaṇa es de tres clases: escucha, oh rey.
This verse is not about pralaya; it defines ritual classification—specifically that the pārvaṇa performed on calendrical parva days is treated as ‘adaiva’ (not a deva-offering), pointing instead to pitṛ-oriented observances.
It frames a king/householder’s dharma as knowing correct ritual categories and timings: pārvaṇa rites are tied to parva days and must be understood properly, since royal and domestic merit depends on performing śrāddha and related duties according to śāstra.
The significance is ritual: ‘pārvaṇa’ is a parva-day observance and is explicitly said to be threefold, introducing a technical taxonomy used in śrāddha/pitṛ ritual procedure rather than temple architecture.