वैराज्यं पौरुषं सूक्तं सौवर्णं रुद्रसंहिताम् शैशवं पञ्चनिधनं गायत्रं ज्येष्ठसाम च //
vairājyaṃ pauruṣaṃ sūktaṃ sauvarṇaṃ rudrasaṃhitām śaiśavaṃ pañcanidhanaṃ gāyatraṃ jyeṣṭhasāma ca //
“(Estos son) el Vairājya, el Pauruṣa-sūkta, el Sūkta, el Sauvarṇa, la Rudra-saṃhitā; el Śaiśava, el Pañcanidhana, el Gāyatra y también el Jyeṣṭha-sāman.”
This verse is not about pralaya; it is a technical enumeration of recognized chant-classes/recensions (especially Sāman-related) used in ritual contexts.
By naming authoritative chant-forms (e.g., Gāyatra, Jyeṣṭha-sāman), it supports the correct performance of yajñas and temple/household rites—core dharmic duties for kings (state-sponsored sacrifices) and householders (daily and occasional rituals).
The significance is ritual: it lists specific hymn/chant categories that function as liturgical components in ceremonies (including consecrations and formal rites that often accompany temple construction and installation practices).