Shloka 14
अश्वत्थामोवाच नैव न्याय्यमिदं वाच्यमस्माकं पुरुषर्षभ । कि तु रोषपरीतेन गुरुणा भाषिता गुणा:,अश्वत्थामाने कहा--पुरुषश्रेष्ठ! हमारी न्न्यायोचित बातकी निन्दा नहीं की जानी चाहिये। आचार्य द्रोणने पाण्डवोंपर हुए पहलेके अन्यायोंका स्मरण करके रोषपूर्वक अर्जुनके गुणोंका यहाँ वर्णन किया है (भेद उत्पन्न करनेके लिये नहीं)
aśvatthāmovāca naiva nyāyyam idaṁ vācyam asmākaṁ puruṣarṣabha | kintu roṣaparītena guruṇā bhāṣitā guṇāḥ ||
Aśvatthāman dijo: «Oh, toro entre los hombres, no es justo que se diga esto contra nosotros. Más bien, el maestro, dominado por la ira y recordando las antiguas injusticias cometidas contra los Pāṇḍavas, ha hablado aquí de las virtudes de Arjuna con ánimo encendido: no para sembrar división, sino por resentimiento.»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights ethical restraint in speech: judgments should be grounded in justice (nyāya), and one should recognize how anger (roṣa) can distort praise or blame into a tool of persuasion rather than truth.
Aśvatthāman responds to a statement that seems to reflect poorly on his side, arguing it is unjust to interpret matters that way; he explains that the teacher (Droṇa), stirred by anger and memories of past wrongs to the Pāṇḍavas, has spoken of Arjuna’s virtues in a heated manner rather than to deliberately sow dissension.