Shloka 9
आचार्य-क्षमा, देśa–kāla-नīti, तथा भेद-दोषः
Teacher-Reconciliation, Timing-Policy, and the Fault of Factionalism
(शशाड्करूपं बीभत्सु: प्राध्यापयदरिंदम: । शड्खशब्दो<स्य सोउत्यर्थ श्रूयते कालमेघवत् ।। तस्य शंखस्य शब्देन धनुषो निस्वनेन च । वानरस्य च नादेन रथनेमिस्वनेन च ।। जड़मस्य भयं घोरमकरोत् पाकशासनि: ।) शत्रुदमन अर्जुनने जो महान् शंख फूँका था, वह चन्द्रमाके समान परम उज्ज्वल जान पड़ता था। उस शंखका जोर-जोरसे होनेवाला शब्द वर्षाकालके मेघकी गर्जनाके समान सुनायी देता था। शंखकी ध्वनि, धनुषकी टंकार, वानरकी गर्जना तथा रथके पहियोंकी घर्घराहटसे इन्द्रपुत्र अर्जुनने समस्त जंगम प्राणियोंके मनमें घोर भयका संचार कर दिया। ततस्ते जवना धुर्या जानुभ्यामगमन्महीम् । उत्तरश्नापि संत्रस्तो रथोपस्थ उपाविशत्,उस शंखध्वनिसे घबराकर रथके वेगशाली घोड़ोंने भी धरतीपर घुटने टेक दिये और उत्तर भी अत्यन्त भयभीत हो रथके ऊपरी भागमें जहाँ रथीका स्थान है, आ बैठा
vaiśampāyana uvāca |
śaśāṅkarūpaṃ bībhatsuḥ prādhmāpayad arindamaḥ |
śaṅkhaśabdo 'sya sautyarthaṃ śrūyate kālameghavat ||
tasya śaṅkhasya śabdena dhanuṣo nisvanena ca |
vānarasya ca nādena rathanemisvanena ca ||
jaṅgamasyāpi bhayaṃ ghoram akarot pākaśāsaniḥ |
tatas te javanā dhuryā jānubhyām agaman mahīm |
uttaraś cāpi saṃtrasto rathopastha upāviśat ||
Dijo Vaiśampāyana: Arjuna, domador de enemigos, sopló su gran caracola, brillante como la luna. Su estruendo, lanzado con fuerza, se oía como el trueno de las nubes de la estación de lluvias. Con el clamor de la caracola, el chasquido del arco, el rugido del emblema del mono en el estandarte y el retumbo de las ruedas del carro, el hijo de Indra infundió un pavor terrible en el ánimo de todos los seres que se mueven. Entonces hasta los veloces caballos, sujetos al yugo, se arrodillaron en la tierra; y Uttara, estremecido de miedo, se sentó abatido en el asiento alto del carro.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Righteous confidence and disciplined readiness can break the enemy’s morale: Arjuna’s controlled display—conch, bow, standard, and chariot—creates fear not by cruelty but by unmistakable capability, reminding that inner steadiness and dharmic purpose often decide outcomes before weapons do.
As the battle situation escalates in Virāṭa’s context, Arjuna signals and asserts his presence by blowing a brilliant conch; the combined martial sounds terrify beings, the horses drop to their knees, and the young prince Uttara, overwhelmed, sits down in fear on the chariot.