Aśvatthāman’s Admonition to Karṇa on Boasting, Varṇa-Duties, and the Threat of Arjuna
Virāṭa-parva, Adhyāya 45
वैशम्पायन उवाच अर्जुनस्य वच: श्रुत्वा त्वरावानुत्तरस्तदा । अर्जुनस्यायुधान् गृहा शीघ्रेणावातरत् तत:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! अर्जुनका यह कथन सुनकर उत्तर उतावला हो अर्जुनके सब आयुधोंको लेकर शीघ्रतापूर्वक वृक्षसे उतर आया
vaiśampāyana uvāca arjunasya vacaḥ śrutvā tvarāvān uttarās tadā | arjunasya āyudhān gṛhā śīghreṇāvatārat tataḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: “¡Oh Janamejaya! Al oír las palabras de Arjuna, Uttara se llenó de premura y, tomando las armas de Arjuna, descendió con rapidez del árbol.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights prompt responsiveness to rightful guidance: when a competent protector (Arjuna) gives clear instruction, hesitation gives way to readiness, aligning action with duty (dharma) in a moment of need.
After hearing Arjuna’s instruction, Prince Uttara becomes eager and quickly climbs down from the tree while carrying Arjuna’s weapons, preparing for the impending confrontation.