Shloka 10
Virāṭa-parva Adhyāya 21 — Kīcaka’s clandestine approach and Bhīma’s covert intervention (नर्तनागारे कीचकवध-प्रसङ्गः)
सुश्रोणि! तनुमध्यमे! धनंजय अथवा नकुल-सहदेव भी इसे सुनकर जीवित नहीं रह सकते। इन सबके परलोकवासी हो जानेपर मैं भी नहीं जी सकूँगा ।। पुरा सुकन्या भार्या च भार्गव च्यवनं वने । वल्मीकभूतं शाम्यन्तमन्वपद्यत भामिनी,प्राचीन कालकी बात है, भृगुनन्दन महर्षि च्यवन तपस्या करते-करते बाँबीके समान हो गये थे, मानो अब उनका जीवनदीप बुझ जायगा; ऐसी दशा हो गयी थी, तो भी उनकी कल्याणमयी पत्नी सुकन्याने उन्हींका अनुसरण किया--वह उन्हींकी सेवा-शुश्रूषामें लगी रही। नारायणी इन्द्रसेना भी अपने रूप-सौन्दर्यके कारण विख्यात थी। तुमने भी उसका नाम सुना होगा। पूर्वकालमें उसने अपने हजार वर्षके बूढ़े पति मुदुगल ऋषिकी निरन्तर सेवा की थी
suśroṇi! tanumadhyame! dhanañjaya athavā nakula-sahadeva bhī idaṃ śrutvā jīvitaṃ na rakṣiṣyanti. eteṣāṃ sarveṣāṃ paralokavāsināṃ bhūteṣu aham api na jīviṣyāmi. purā sukanyā bhāryā ca bhārgavaś cyavanaṃ vane valmīkabhūtaṃ śāmyantam anvapadyata bhāminī. nārāyaṇī indrassenā api sva-rūpa-saundaryeṇa vikhyātā āsīt; tvam api tasyā nāma śrutavān asi. pūrvakāle sā sahasra-varṣa-vṛddhaṃ patiṃ mudgalaṃ ṛṣiṃ nirantaraṃ sevām akarot.
Dijo Bhīma: «¡Oh mujer de caderas hermosas, oh dama de cintura esbelta! Ni siquiera Arjuna, o Nakula y Sahadeva, podrían seguir viviendo al oír esto. Si todos ellos pasaran al otro mundo, yo tampoco podría vivir. En tiempos antiguos, la noble Sukanyā siguió a su esposo, el sabio Cyavana de la estirpe de Bhṛgu, hacia el bosque. Aunque por la austeridad se había vuelto como un hormiguero—como si la lámpara de su vida se apagara—ella no lo abandonó; permaneció dedicada al servicio y al cuidado. Así también Nārāyaṇī Indrasenā, célebre por su belleza—sin duda has oído su nombre—sirvió antaño a su esposo, el sabio Mudgala, aunque tenía mil años, con entrega ininterrumpida».
भीमसेन उवाच
Educational Q&A
The passage upholds steadfast loyalty and selfless service as dharmic virtues, illustrated through exemplars (Sukanya and Narayani Indrasena) who remain devoted despite hardship, age, or decline. Bhima frames such devotion as a moral ideal and contrasts it with the unbearable prospect of losing one’s own loved ones.
Bhima speaks emotionally, saying he could not live if his brothers (Arjuna, Nakula, Sahadeva) were to die. To reinforce an ethical point, he cites ancient examples of devoted wives—Sukanya following and serving the debilitated sage Cyavana, and Narayani Indrasena serving the very aged sage Mudgala—presenting them as models of unwavering commitment.