Shloka 19
Draupadī’s Grief at Seeing the Heroes in Disguise (द्रौपदी-विषादः / वेष-परिभव-वर्णनम्)
इन्द्रप्रस्थमें जिनकी सवारीके लिये एक लाख रथ प्रस्तुत रहते थे और जिन महाराज युधिष्ठिरकी सेवामें सहस्रों महापराक्रमी राजा बैठा करते थे, जिनके भोजनालयमें नित्य एक लाख दासियाँ सोनेके पात्र हाथमें लिये दिन-रात अतिथियोंको भोजन कराया करती थीं तथा जो दाताओंमें श्रेष्ठ युधिष्ठिर रोज सहसोरों स्वर्णमुद्राएँ दानमें बाँठा करते थे, वे ही धर्मराज यहाँ जूएमें कमाये हुए महान् अनर्थकारी धनसे जीवन-निर्वाह कर रहे हैं || १६-- १८ || एनं हि स्वरसम्पन्ना बहव: सूतमागधा । सायम्प्रातरुपातिष्ठन् सुमृष्टमणिकुण्डला:,इन्द्रप्रस्थमें विशुद्ध मणिमय कुण्डल धारण करनेवाले बहुत-से सूत और मागध मधुर स्वरसे संयुक्त वाणीद्वारा सायंकाल और प्रातःकाल इन महाराजकी स्तुति किया करते थे
indraprasthe yasya yātrāyai lakṣaṁ rathāḥ sadā sajjā āsan, yasya mahārājasya yudhiṣṭhirasya sevāyāṁ sahasraśo mahāparākramā rājāna upaviśanti sma, yasya bhojanālaye nityaṁ lakṣaṁ dāsyaḥ suvarṇa-pātrāṇi haste gṛhītvā divāniśam atithīn bhojayanti sma, yaś ca dātṝṇāṁ śreṣṭho yudhiṣṭhiraḥ pratidinaṁ sahasraśaḥ suvarṇa-mudrā dāne vibhajati sma—sa eva dharmarāja iha dyūte jitena mahānarthakareṇa dhanena jīvana-nirvāhaṁ karoti. enaṁ hi svara-sampannā bahavaḥ sūta-māgadhāḥ sāyaṁ prātaḥ upātiṣṭhan su-mṛṣṭa-maṇi-kuṇḍalāḥ.
Dijo Vaiśampāyana: En Indraprastha, cien mil carros estaban listos para sus viajes; miles de reyes de gran poder se sentaban en servicio ante el rey Yudhiṣṭhira; en sus salones de comida, cien mil sirvientas, con vasos de oro en la mano, alimentaban a los huéspedes día y noche; y aquel, el primero entre los dadores, repartía cada día miles de monedas de oro en caridad. Y, sin embargo, ese mismo Dharmarāja sostiene ahora su vida aquí con riqueza ganada en el juego—riqueza que trae gran daño y desventura. En verdad, muchos bardos—sūtas y māgadhas—de voz dulce, con pendientes de joyas pulidas, solían acudir mañana y tarde para cantar sus alabanzas.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical contrast between righteous kingship—marked by generosity, hospitality, and honored status—and the degrading aftermath of adharma-linked choices such as gambling. Even a dharmic person can be forced into dependence on harmful wealth when judgment fails, underscoring vigilance, self-control, and the long shadow of actions.
The narrator recalls Yudhiṣṭhira’s former splendor in Indraprastha—vast resources, constant service by kings, lavish feeding of guests, and daily charity—then contrasts it with his present condition in the Virāṭa episode: living in concealment and sustaining himself through wealth obtained from dice-play, while remembering how bards once praised him morning and evening.