Shloka 5
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
नान्य: कर्ता ऋते भीमान्ममाद्य मनस: प्रियम् । तत उत्थाय रात्रौ सा विहाय शयनं स्वकम्,दुःखेन महता युक्ता मानसेन मनस्विनी । 'भीमसेनके सिवा दूसरा कोई आज मेरे मनको प्रिय लगनेवाला कार्य नहीं कर सकता'-ऐसा निश्चय करके वह विशाल नेत्रोंवाली सती-साध्वी सनाथा कृष्णा रातको अपनी शय्या छोड़कर उठी और अपने नाथ (रक्षक)-से मिलनेकी इच्छा रखकर शीघ्रतापूर्वक भीमसेनके भवनमें गयी। उस समय मनस्विनी द्रौपदी महान् मानसिक दुःखसे पीड़ित थी
vaiśampāyana uvāca | nānyaḥ kartā ṛte bhīmān mamādya manasaḥ priyam | tata utthāya rātrau sā vihāya śayanaṃ svakam | duḥkhena mahatā yuktā mānasena manasvinī |
Vaiśampāyana dijo: «Hoy, nadie sino Bhīma puede cumplir lo que anhela mi corazón.» Resuelta así, se levantó en la noche y dejó su propio lecho. Aquella dama de alto ánimo, oprimida por un gran dolor interior, se apresuró hacia la morada de Bhīmasena, buscando amparo y auxilio en su poderoso guardián.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
When dharma is violated and a vulnerable person is wronged, seeking rightful protection and decisive, disciplined strength is ethically appropriate. The verse highlights resolve (manasvinī) amid suffering and the moral legitimacy of turning to a capable protector to restore justice.
Draupadī (Kṛṣṇā), distressed and determined, decides that only Bhīma can carry out what her heart seeks. She rises at night, leaves her bed, and goes to Bhīma’s residence, afflicted with intense inner sorrow and intent on obtaining his help and protection.