Shloka 29
Virāṭa-parva Adhyāya 13 — Kīcaka’s Proposition and Draupadī’s Dharmic Refusal
शलाकानखपातैश्न पादोदधूतैश्न दारुणै: । जानुभिश्नचाश्मनिर्घोषै: शिरोभि श्चावघट्टनै:,कभी वे रोषपूर्वक अंगुलियोंके नखोंसे एक-दूसरेको बकोटते। कभी पैरोंसे उलझाकर दोनों दोनोंको गिरा देते। कभी घुटने और सिरसे टक्कर मारते; जिससे पत्थर टकरानेके समान भयंकर शब्द होता था
śalākā-nakha-pātaiś ca pādod-dhūtaiś ca dāruṇaiḥ | jānubhiś ca aśma-nirghoṣaiḥ śirobhiś cāvaghaṭṭanaiḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: En su furia se arañaban con uñas agudas como púas; se trababan y se derribaban con patadas barridas y crueles; y se golpeaban con las rodillas y con topetazos de cabeza, produciendo un estruendo terrible, como piedras que chocan—imagen de un combate movido por la ira más que por el dominio de sí.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (roṣa) degrades conduct into brutal, uncontrolled violence; it implicitly contrasts such rage-driven fighting with the ideal of disciplined strength and self-restraint expected in dharmic behavior.
A fierce hand-to-hand struggle is being described: the fighters claw with nails, trip and throw with their feet, and collide with knees and heads, creating a terrifying sound like stones striking together.