Shloka 22
Divākara-prasāda and the Establishment of Akṣaya-anna
Sūrya’s Favor and Inexhaustible Provision
वैशम्पायन उवाच एतावदुक्त्वा धृतराष्ट्रोडन्वपद्य- दन्तर्वेश्म सहसोत्थाय राजन् | नेदमस्तीत्यथ विदुरो भाषमाण: सम्प्राद्रवद् यत्र पार्था बभूवु:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! ऐसा कहकर राजा धृतराष्ट्र सहसा उठकर महलके भीतर चले गये। तब विदुरने यह कहकर कि अब इस कुलका नाश अवश्यम्भावी है, जहाँ पाण्डव थे वहाँ चले गये
vaiśampāyana uvāca | etāvad uktvā dhṛtarāṣṭro 'nvapadyad antarveśma sahasotthāya rājan | nedam astīty atha viduro bhāṣamāṇaḥ samprādravad yatra pārthā babhūvuḥ ||
Dijo Vaiśampāyana: «Oh rey (Janamejaya), tras decir sólo esto, Dhṛtarāṣṭra se levantó de pronto y se retiró a las estancias interiores del palacio. Entonces Vidura, hablando con la convicción de que “no hay remedio para esto: la ruina de esta dinastía es ya inevitable”, se apresuró hacia el lugar donde se hallaban los hijos de Pṛthā (los Pāṇḍavas)».
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of foreseen consequences: when adharma and political blindness reach a tipping point, wise counsel recognizes inevitability and shifts from persuasion to protective action—Vidura moves toward those aligned with dharma (the Pāṇḍavas) as the Kuru house heads toward ruin.
After speaking, Dhṛtarāṣṭra abruptly leaves for the palace’s inner quarters. Vidura, declaring that the situation has become beyond remedy and that the clan’s destruction is now certain, hastens to where the Pāṇḍavas are staying.