Shloka 2
Arjuna’s Himalayan Departure and the Commencement of Severe Tapas
Janamejaya’s Inquiry; Sages Approach Śiva
कैरातं वेषमास्थाय काठ्चनद्रुमसंनिभम् । विभ्राजमानो विपुलो गिरिमेंरुरिवापर:,वैशम्पायनजी कहते हैं--जनमेजय! उन सब तपस्वी महात्माओंके चले जानेपर सर्वपापहारी, पिनाक-पाणि, भगवान् शंकर किरातवेष धारण करके सुवर्णमय वृक्षके सदृश दिव्य कान्तिसे उद्धासित होने लगे। उनका शरीर दूसरे मेरुपर्वतके समान दीप्तिमान् और विशाल था
Vaiśampāyana uvāca—kairātaṁ veṣam āsthāya kāñcanadruma-sannibham | vibhrājamāno vipulo giri-merur ivāparaḥ ||
Vaiśampāyana dijo: Tras la partida de aquellos sabios ascetas, el Señor Śaṅkara—destructor del pecado, portador del arco Pināka—adoptó el atuendo de un Kirāta (cazador de montaña). Con un esplendor divino como el de un árbol de oro, resplandeció: vasto y fulgurante, como otro monte Meru. La escena subraya que lo divino puede asumir formas humildes para probar, guiar y sostener el dharma, sin dejar de ser soberanamente majestuoso.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that the divine can assume ordinary or unexpected forms to accomplish righteous purposes; outward appearance may conceal supreme power, and true dharma-discernment requires humility and reverence beyond externals.
After the sages leave, Śiva appears on the scene in the guise of a Kirāta (mountain hunter), yet he is described as dazzling like a golden tree and immense like another Mount Meru—signaling a concealed theophany that will shape the ensuing events.