Shloka 29
Ajñātavāsa-saṅkalpaḥ — Yudhiṣṭhira’s Resolve and Dhaumya’s Exempla on Concealment
सावित्रयुवाच श्रम: कुतो भर्त्समीपतो हि मे यतो हि भर्ता मम सा गतिर्धुवा । यतः पतिं नेष्यसि तत्र मे गति: सुरेश भूयश्व वचो निबोध मे,सावित्री बोली--स्वामीके समीप रहते हुए मुझे श्रम हो ही कैसे सकता है। जहाँ मेरे पतिदेव रहेंगे, वहीं मेरी भी गति निश्चित है। आप जहाँ मेरे प्राणनाथको ले जायँगे, वहीं मेरा जाना भी अवश्यम्भावी है। देवेश्वर! आप फिर मेरी बात सुनिये
sāvitrī uvāca—śramaḥ kuto bhartṛ-samīpato hi me yato hi bhartā mama sā gatir dhruvā | yataḥ patiṁ neṣyasi tatra me gatiḥ sureśa bhūyaś ca vaco nibodha me ||
Dijo Sāvitrī: «¿De dónde habría de venir el cansancio para mí, estando cerca de mi esposo? Donde esté mi marido, ése es mi rumbo y mi destino seguro. Al lugar adonde conduzcas a mi señor, a ese mismo lugar es inevitable que yo vaya también. Oh Señor de los dioses, escucha una vez más mis palabras.»
यम उवाच
Educational Q&A
Unwavering commitment to dharma expressed as steadfast loyalty and moral resolve: Sāvitrī frames her duty and destiny as inseparable from her husband’s path, presenting devotion not as weakness but as principled determination.
After Yama has taken Satyavān’s life, Sāvitrī continues to follow Yama. When questioned about her endurance, she replies that being near her husband removes any sense of fatigue and that wherever Yama leads her husband, she must and will go as well, urging Yama to hear her further.