Shloka 10
Dharma-pratyabhijñāna and Vara-pradāna (धर्मप्रत्यभिज्ञानम्—वरप्रदानम्)
अद्य तद् दिवसं चेति हुत्वा दीप्तं हुताशनम् । युगमात्रोदिते सूर्ये कृत्वा पौर्वाह्निकी: क्रिया:,दूसरे दिन यह सोचकर कि आज ही वह दिन है, उसने सूर्यदेवके चार हाथ ऊपर उठते- उठते पूर्वाह्नकालके सब कृत्य पूरे कर लिये और प्रज्वलित अग्निमें आहुति दी
adya tad divasaṃ ceti hutvā dīptaṃ hutāśanam | yugamātrodite sūrye kṛtvā paurvāhṇikīḥ kriyāḥ ||
Mārkaṇḍeya dijo: «Pensando: “En verdad, hoy es ese día”, ofreció oblaciones en el fuego sagrado, encendido y fulgurante. Cuando el sol apenas había ascendido un breve trecho, ya había cumplido todos los ritos prescritos de la mañana.»
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores steadfast adherence to one’s prescribed duties (nitya-karma): completing the forenoon rites promptly and offering into the sacred fire with firm resolve, treating the present moment as decisive for dharma.
In Mārkaṇḍeya’s narration, a person—believing that the awaited day has arrived—quickly completes the morning/forenoon ritual obligations and makes offerings into a blazing sacrificial fire soon after sunrise.