Shloka 13
Karṇa–Sūrya Saṃvāda: Satya, Dāna, and the Amoghā Śakti (कर्ण–सूर्यसंवादः)
अकृतात्मानमासाद्य राजानमनये रतम् | विनश्यन्त्यनयाविष्टा देशाक्ष नगराणि च,ये त्वया बलदपभ्यामविष्टेन वनेचरा: । ऋषयो हिंसिता: पूर्व देवाश्चाप्पवमानिता: “तुमने बल और अहंकारसे उन्मत्त होकर पहले जिन वनवासी ऋषियोंकी हत्या की, देवताओंका अपमान किया, राजर्षियोंके प्राण लिये तथा रोती-बिलखती अबलाओंका भी अपहरण किया था, उन सब अत्याचारोंका फल अब तुम्हें प्राप्त होनेवाला है”
mārkaṇḍeya uvāca | akṛtātmānam āsādya rājānam anaye ratam | vinaśyanty anayāviṣṭā deśāś ca nagarāṇi ca | ye tvayā baladarpābhyām āviṣṭena vane-carāḥ | ṛṣayo hiṃsitāḥ pūrvaṃ devāś cāpy apamānitāḥ |
Dijo Mārkaṇḍeya: “Cuando un rey indisciplinado, entregado a los caminos del adharma, alcanza el poder, las tierras y las ciudades se arruinan, poseídas por esa misma injusticia. Tú, embriagado de fuerza y soberbia, dañaste antaño a los sabios que moran en el bosque e insultaste a los dioses; las consecuencias de esos ultrajes están ahora por madurar sobre ti.”
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
A ruler lacking self-mastery and devoted to unjust conduct does not only ruin himself; his injustice spreads outward and destroys the realm—lands and cities suffer. Pride in power (bala + darpa) and violence against sages and disrespect toward the gods inevitably mature into consequences.
Mārkaṇḍeya warns an unrighteous king that his earlier acts—harming forest sages and dishonoring the gods, done under the intoxication of strength and arrogance—are now returning as imminent downfall, and that such a king’s adharma brings ruin upon the kingdom itself.